Հարսիս մի հիմար «կատակ»-ի պատճառով ծննդյանս օրը ամբողջ գիշեր լաց էի լինում
Իմ 60-ամյակի առթիվ որոշել էի մեծ ընթրիք կազմակերպել ռեստորանում։ Ծննդյան օրը միշտ էլ առանձնահատուկ պահ է մարդու կյանքում, ու ես ուզում էի այն նշել ինձ ամենամոտ մարդկանց հետ։ Մեր ընտանիքում միշտ ջերմ հարաբերություններ են եղել, և շատ էի ուզում, որ այդ օրը հիշարժան դառնար մեզ բոլորիս համար։
Նկարագրություն չկա։
Ռեստորանում տիրում էր ուրախ ու թեթև մթնոլորտ։ Բոլորս վայելում էինք սիրելի մարդկանց հետ այդ հանդիպումը․ ծիծաղում էինք, պատմություններ էինք պատմում, պարում ու պարզապես երջանիկ էինք, որ միասին ենք ընտանիքով։ Դա մի պահ էր, երբ յուրաքանչյուրը կարող էր իրեն կարևոր ու գնահատված զգալ, իսկ ես, իհարկե, հպարտ էի, որ կարողացել եմ բոլորին մեկ վայրում հավաքել։
Բայց ամեն ինչ հանկարծ փոխվեց, երբ հարսիս հեռախոսը կորավ։ Դա անսպասելի ու անհանգստացնող էր։ Նա մտահոգ մոտեցավ ինձ ու հարցրեց․
— Չե՞ս տեսել իմ հեռախոսը։ Քիչ առաջ հենց այստեղ էր։
Առանց երկմտելու վերցրի իմ հեռախոսը և արագ հավաքեցի նրա համարը։ Սովորական զանգի փոխարեն լսվեց մի տարօրինակ ձայն՝ կարծես կովեր շրջեին ռեստորանում։ Ձայնն այնքան անսովոր էր, որ չէի հավատում ականջներիս։ Դա նրա հեռախոսն էր, և ձայնը հենց այնտեղից էր գալիս։
Նկատեցի հեռախոսը՝ սեղանի տակ, հատակին։ Երբ վերցրի, աչքերիս չէի հավատում։ Էկրանին գրված էին բառեր, որոնք խորապես վիրավորեցին ինձ՝ «կով» և իմ լուսանկարը։ Այդ բառերը ցնցեցին ինձ։ Փորձում էի ինձ համոզել, թե սա պարզապես ինչ-որ կատակ է։ Բայց ինչո՞ւ հենց իմ ծննդյան օրը։ Ինչո՞ւ դա պետք է լիներ։
Իմ հարաբերությունները հարսիս՝ Սյուզաննայի հետ, միշտ լավ են եղել։ Փորձել եմ նրան աջակցել, միշտ ուզել եմ նրա կողքին լինել։ Նվերներ եմ տվել, այդ թվում՝ ոսկե մատանի նրա ծննդյան օրը, իսկ երբ նա ամուսնացավ իմ որդու հետ, նույնիսկ առաջարկել էի իմ երկրորդ բնակարանը։ Կարծում էի՝ ամեն ինչ անում եմ, որ արժանանամ նրա սիրուն ու վստահությանը։ Բայց երևի դա բավարար չէր։
Շատ դժվար էր այդ մասին խոսել որդուս հետ։ Զգում էի, թե որքան ծանր է նրա աչքերը բացել այն բանի վրա, ինչ տեսել էի։ Կոկորդումս խեղդող զգացում կար, բայց որոշեցի ասել ճշմարտությունը։
— Որդիս, ես ինչ-որ բան եմ տեսել նրա հեռախոսում…
Նա ընդհատեց ինձ՝ չթողնելով ավարտել․
— Մա՛մ, դա ընդամենը կատակ էր։ Դու չափազանցնում ես, այդքան լուրջ մի ընդունիր։ Դու պարզապես հումոր չես հասկանում։
Նա ձեռքիցս վերցրեց հեռախոսը, իսկ ես շփոթված էի ու չէի կարողանում զսպել արցունքներս։ Ամբողջ երեկո ժպտում էի ու թաքցնում իմ ցավն ու հիասթափությունը։ Արտաքուստ ժպիտ ունեի, բայց ներսում սառն ու բարկացած էի։ Գնացի զուգարան՝ մենակ մնալու, ու այնտեղ այլևս չկարողացա ինձ պահել՝ սկսեցի լաց լինել։ Ինչպե՞ս կարող էին այսպես ոչնչացնել տարիների իմ հոգատարությունն ու սերը։ Դա անտանելի էր։
Հաջորդ օրը այլևս չէի կարող լռել։ Որոշեցի, որ պետք է խոսեմ նրանց հետ ու ամեն ինչ պարզեմ։ Տաքսի կանչեցի ու գնացի նրանց տուն։ Երբ հասա, որդիս զարմացավ, որ առանց նախազգուշացնելու եկել եմ։
— Բարև, մա՛մ։ Առանց ասելու՞ ես եկել։
— Որովհետև ինձ տարածք է պետք,— պատասխանեցի՝ փորձելով զսպել ցավս։ — Ինձ շատ տարածք է պետք, չէ՞ որ ես գիրացած կով եմ,— ավելացրի ու զգացի, թե ինչպես է դառնությունը լցվում ներսս։
— Մա՛մ, ինչո՞ւ ես այդպես ասում,— հարցրեց նա՝ չհասկանալով, թե ինչ է կատարվում։
— Քեզ մեկ շաբաթ եմ տալիս, որ հավաքես իրերդ ու դուրս գաս իմ տնից։ Ես այլևս չեմ ուզում քեզ տեսնել՝ ո՛չ քեզ, ո՛չ էլ քո կնոջը,— ասացի հաստատ, թեև ներսումս ամեն ինչ խեղդվում էր ցավից ու զայրույթից։
Երկու օր անց նրանք տեղափոխվեցին։ Չէի հավատում, որ ամեն ինչ այդքան արագ տեղի ունեցավ, բայց այլևս չէի կարող հանդուրժել այն, ինչ արել էին։
Այսօր ամբողջ ընտանիքս ինձ է մեղադրում, որ նրանց տնից դուրս եմ հանել։ Ասում են՝ պետք էր ուրիշ ձևով վարվել, որ ես չափազանցրել եմ իրավիճակը։ Բայց ես դեռ չեմ կարողանում նրանց ներել։ Շատ դժվար է ընդունել ու ներել այդ արարքը, որովհետև հենց այդ պահին զգացի, որ իմ բոլոր տարիների հոգատարությունն ու սերը պարզապես նվաստացվել էին։
