Հարսանիքի ժամանակ սկեսուրս գլխիցս պոկեց պարիկս՝ բացահայտելով իմ ճաղատ գլուխը։ Բայց այն, ինչ հետո տեղի ունեցավ, ստիպեց բոլորին լռել։
Ես շատ անգամ եմ պատկերացրել իմ հարսանիքի օրը։ Սպիտակ զգեստ, հյուրերի ժպիտներ, երաժշտություն, ծաղիկների բույր — ամեն ինչ պետք է լիներ նոր կյանքի սկիզբ։ Բայց երբեք չէի պատկերացնում, որ այդ օրը կսկսվի արցունքներով։
Դեռ մեկ տարի առաջ ես պայքարում էի կյանքի համար։ Հիվանդությունը ներսից այրել էր ինձ՝ թողնելով սպիներ ու դատարկություն այնտեղ, որտեղ մի ժամանակ ուժ ու մազեր կային։ Քիմիաթերապիան ինձանից խլեց ամեն ինչ՝ բացի հույսից։ Իսկ երբ մի օր բժիշկը կամաց ասաց․ «Դուք առողջ եք», ամիսների ընթացքում առաջին անգամ ինձ թույլ տվեցի իսկապես ժպտալ։
Հետո նա ինձ ամուսնության առաջարկ արեց։ Իմ սիրելին։ Իմ մարդը։ Ասաց, որ ես ամենագեղեցիկն եմ՝ անկախ նրանից, թե ինչպես եմ երևում։ Եվ ես հավատացի նրան։
Հարսանիքին պատրաստվում էի՝ ինչպես հրաշքի։ Զգեստս ամպի նման էր՝ նուրբ ու թեթև։ Դիմահարդարումը՝ մեղմ, գրեթե աննկատ։ Պարիկը՝ իդեալական ընտրված, որ ոչ ոք ոչինչ չնկատի։ Ես պարզապես ուզում էի նորից ինձ կին զգալ, ոչ թե հիվանդության հիշեցում։
Երբ մտա դահլիճ, հյուրերը ծափահարեցին։ Իսկ իմ ապագա ամուսինը ինձ էր նայում այնպես, կարծես աշխարհում միայն մենք երկուսս կայինք։ Այդ պահին զգացի՝ ամեն ինչ անցյալում է։ Ես ապրում եմ։ Ես երջանիկ եմ։
Մինչև նա հայտնվեց։
Սկեսուրս։ Սառը հայացքով ու արհեստական ժպիտով մի կին։ Երբեք չէր թաքցրել, որ դեմ է մեր ամուսնությանը։ Իր որդուն ասում էր․ «Քեզ հիվանդ կին ինչի՞ համար է պետք։ Դու երիտասարդ ես, քեզ առողջ ընտանիք է պետք»։
Նա մոտեցավ ինձ՝ ոչ մի բառ չասելով։ Եվ հետո, մինչ որևէ մեկը կհասցներ արձագանքել, գլխիցս պոկեց պարիկը։
Աշխարհը կանգ առավ։
Զգացի, թե ինչպես սառը օդը դիպավ գլխիս մաշկին։ Պարիկի մի քանի թել ընկավ հատակին։ Հյուրերը քարացան։ Ինչ-որ մեկը կամաց հառաչեց։ Իսկ սկեսուրս, գրեթե հաղթական տոնով, ասաց․
— Ահա՛, տեսեք։ Ճաղատ է։ Իսկ դուք չէիք հավատում, որ հիվանդ է եղել։
Ես կանգնած էի անշարժ, կարծես մշուշի մեջ։ Սիրտս այնքան արագ էր բաբախում, որ թվում էր՝ հիմա կկանգնի։ Տեսնում էի, թե ինչպես մի քանիսը հայացքը շուռ տվեցին, մյուսները ամոթից աչքերը ցած իջեցրին, ինչ-որ մեկը կողքիին բան շշնջաց։
Ուզում էի անհետանալ։ Փոշիանալ օդում։
Եվ այդ պահին իմ նշանածը մի քայլ առաջ եկավ։ Գունատ էր, բայց ձայնը վստահ էր, երբևէ այդքան կոշտ չէր հնչել։
— Մա՛մ, դու հենց հիմա կորցրեցիր որդուդ։
— Ի՞նչ ես խոսում, — վրդովվեց նա։ — Ես լավի՛ համար էի անում։
— Ո՞ւմ համար լավ, — ընդհատեց նա։ — Քեզ համա՞ր։ Մարդկանց համա՞ր, որ բամբասելու են։ Դու նվաստացրեցիր այն կնոջը, որին ես սիրում եմ։ Կնոջը, ով անցել է դժոխքի միջով ու միևնույնն է՝ մեզ բոլորից ուժեղ է։
Նա մոտեցավ ինձ ու ամուր գրկեց։
— Նա իմ ընտրությունն է։ Իմ ընտանիքը։ Իմ ապագան։ Իսկ դու, մա՛մ… եթե չես կարող դա ընդունել, կապրես առանց մեզ։
Դահլիճում մահացու լռություն էր։ Նույնիսկ երաժշտությունն էր դադարել։ Սկեսուրս աչքերը ցած իջեցրեց, շուրթերը դողացին։ Մի պահ անց շրջվեց ու դուրս եկավ։
Իսկ նա հանեց իր բաճկոնը, գցեց ուսերիս ու շշնջաց․
— Ամեն ինչ ավարտվեց։ Այլևս ոչ ոք քեզ չի վիրավորի։
Ես լացում էի։ Բայց այս անգամ՝ երախտագիտությունից, ոչ թե ամոթից։
Հյուրերը ոտքի կանգնեցին։ Ինչ-որ մեկը սկսեց ծափահարել, մեկը արցունքներն էր սրբում։ Եվ այդ պահին հասկացա՝ այո, սա իսկապես նոր կյանքի սկիզբն է։ Ոչ իդեալական, բայց իրական։ Մի մարդու հետ, ով ընտրեց ինձ ոչ թե խղճահարությունից, այլ սիրուց։
