Կնգաս միշտ գժի նման եմ սիրել ու մենք էլ օրիանկ ենք էղել բոլորի համար: Կողքից սաղ ասում էին, թե ինչ սիրով ու ներդաշնակ զույգ ենք: Բայց ամեն բան փոխվել ա վերջերս ու էնքան եմ հիասթափվել իրանից, որ ո՛չ կարում եմ նույն սենյակում ու անկողնում հետ քնեմ, ոչ էլ վափշե վրեն նայեմ:
Էդ ամեն ինչի սկիզբը չես էլ հասկանա՝ ոնց եղավ։ Սկզբում փոքր բաներ էին՝ աննշան խոսքեր, լուռ նայվածքներ, մի երկու անպատասխան զանգեր։ Ես էլ ինձ համոզում էի՝ լավ, հոգնած ա, տրամադրություն չունի, կանցնի։ Բայց չանցավ։
Մի օր տուն եկա՝ էդ անսովոր լռությունն էր տիրում։ Ինքը հեռախոսը ձեռքին էր, բայց երբ ներս մտա, արագ փակեց։ Չեմ սիրում կասկածել, բայց էդ պահից ինչ-որ բան փոխվեց ներսումս։ Հետո սկսեցի նկատել՝ խոսելու ցանկություն չունի, աչքերս չի նայում, նույն սեղանի շուրջ ենք, բայց թվում ա՝ ուրիշ աշխարհներում ենք։
Մի երեկո չդիմացա։ Ասացի․
– Լսի, էս ինչ ա փոխվել մեր մեջ։ Եթե ես մի բան եմ սխալ արել, ասա։ Բայց էս լռությամբ էլ չեմ դիմանում։
Նայեց ինձ երկար, հետո թեթև ժպտաց, էն ժպիտով, որ առաջ սիրում էի, բայց էդ պահին ատեցի։
– Ոչինչ չի փոխվել, դու ես փոխվել, – ասաց։
Էդ խոսքը չմոռացա։ Գիշերը պառկած էի կողքին, բայց այնքան հեռու էր թվում, կարծես օտար մարդ լիներ։ Ու էդ օրվա հետո ես չկարողացա նույն սենյակում քնել։ Ինձ թվում էր՝ եթե կողքին լինեմ, շնչել չեմ կարողանա։
Հիմա օրերը գնում են՝ ես աշխատում եմ, տուն եմ գալիս, բայց տունս էլ տուն չի։ Մարդն, ում գժի նման էի սիրում, դարձել ա մեկը, ում ներկայությունից փախչում եմ։ Ու ամեն անգամ, երբ հիշում եմ՝ ինչպես էին սաղ ասում «դուք օրինակ եք բոլորի համար», ներսից ժպտում եմ՝ դառը, լուռ, որովհետեւ ոչ ոք չգիտի, թե ինչ ա լինում դռների հետևում։
Մի քանի օր անընդմեջ նույն միտքն էր պտտվում գլխումս՝ գնա՞լ, թե՞ մնալ։ Բայց ինչքան էլ ներքուստ վիրավորված էի, սրտիս մի մասը դեռ չէր թողնում՝ ուղղակի թողնեմ ու գնամ։ Քանզի երբ երկար ես սիրել, նույնիսկ հիասթափությունը մինչև վերջ չի սպանում սերը։
Մի օր նստեցի մեքենաս, առանց ուղղություն ունենալու։ Պարզապես ուզում էի մենակ լինել։ Գնացի քաղաքից դուրս, մի փոքր կանգառի մոտ կանգնեցի, անջատեցի շարժիչը։ Լռություն էր, ու միայն սեփական շնչառությունս էի լսում։ Մտածում էի՝ գուցե էսքան ժամանակ ես եմ իրեն հեռացրել՝ անընդհատ աշխատելով, քիչ խոսելով, մտածելով, որ ամեն ինչ ինքն իրեն նորմալ ա։ Միգուցե ինքը հենց էդ լռության մեջ է կորել։
Երեկոյան տուն եկա։ Ինքը խոհանոցում էր, լսվեց ճաշ պատրաստելու ձայնը։ Մի պահ կանգնեցի դռան մոտ, նայեցի նրան։ Մարդ, ում մի ժամանակ երջանկությունս էի համարում, հիմա՝ անհասանելի էր թվում։ Բայց հասկացա՝ եթե ուզում եմ հասկանալ՝ վերջ կա՞ մեզ, թե՞ դեռ կարելի է փրկել, պիտի փորձեմ։
Հավաքեցի համարձակությունս, մոտեցա։
– Կարողա՞նք խոսել, – ասացի մեղմ։
Նայեց ինձ՝ անակնկալով, բայց չհեռացավ։ Նստեցինք։ Ես առաջինը խոսեցի։
– Ես չեմ ասում, որ ամեն ինչ լավ ա։ Բայց ուզում եմ հասկանալ՝ ի՞նչ ենք անում հիմա։ Ես քեզ սիրում եմ, բայց ես էլ չեմ կարող էսպես ապրել՝ լուռ, օտարացած։ Եթե մի բան կա՝ ասա։ Եթե էլ չես ուզում, ասա։ Բայց լռությամբ չսպանենք իրար։
Էդ պահին աչքերում մի բան փայլեց՝ ցավ, գուցե ափսոսանք։
– Ես էլ եմ հոգնել, – ասաց նա։ – Պարզապես չեմ իմացել՝ ոնց խոսեմ, որ չվիրավորեմ։ Բայց գուցե դեռ կարելի է փորձել։
Էդ խոսքը չտվեց հանգիստ՝ բայց տվեց հույս։
Գուցե հենց այնտեղ՝ էդ լուռ երեկոյան խոհանոցում, մեր հարաբերությունը նորից ծնվեց՝ ոչ նույն ձևով, բայց մի քիչ ավելի իրական։
