Ծնողներիս ավտովթարից մահանալուց հետո պապիկս դարձավ իմ կյանքում մնացած միակ հայրական կերպարը։Նա մեծացրեց ինձ, պաշտպանեց և ինչ-որ կերպ կարողացավ իմ ամբողջ աշխարհը միասնական պահել։
Ուստի երբ 27 տարեկանում հղիացա, իսկ այն տղամարդը, որին սիրում էի, անհետացավ հենց այն գիշեր, երբ ասացի, որ երեխայի եմ սպասում, պապիկս էր, որ մնաց կողքիս։
Նա իր ձեռքերով պատրաստեց օրորոցը, ինձ տարավ բժշկի յուրաքանչյուր այցելության և խոստացավ, որ աղջիկս երբեք չի մեծանա՝ իրեն անցանկալի զգալով։
Բայց ծանր ու սարսափելի ծննդաբերությունից հետո նորածին աղջիկս՝ Նորան, գրեթե երկու շաբաթ հիվանդանոցում պայքարեց կյանքի համար։
Երբ բժիշկները վերջապես թույլ տվեցին տուն վերադառնալ, ընդամենը մեկ մարդ կար, ում ուզում էի առաջինը ծանոթացնել նրան։
Պապիկիս։
Երբ հասա, նա պատշգամբում սպասում էր մեզ։
Մեզ տեսնելուն պես դեմքը լուսավորվեց։
— Ահա՜ իմ աղջիկները,— բացականչեց նա։
Բայց ամեն ինչ փոխվեց, երբ Նորային դրեցի նրա գիրկը։
Պապիկը նայեց նրա դեմքին։
Հետո ժպիտն անհետացավ։
Նրա հայացքը կանգ առավ փոքրիկի աչքերի վրա։
Մեկը վառ կապույտ էր։
Մյուսը՝ այնքան մուգ, որ գրեթե սև էր թվում։
Պապիկի ձեռքերը սկսեցին դողալ։
— Ո՞վ է նրա հայրը,— շշնջաց նա։
Շփոթված նայեցի նրան։
— Քալեբ է անունը։ Ինչո՞ւ։
Պապիկն ամբողջովին գունատվեց։
Հետո արցունքները սկսեցին հոսել նրա դեմքով։
— Սա անհնար է,— շշնջաց նա։— Դու գաղափար անգամ չունես՝ ինչ ես արել։
Սիրտս սկսեց ուժեղ բաբախել։
— Ինչի՞ մասին ես խոսում։
Պապիկը Նորային ավելի ամուր սեղմեց կրծքին, իսկ հետո իսկական սարսափով նայեց ինձ ու ասաց.
— Մայրդ ինձ խոստացնել էր տվել, որ այս գաղտնիքն ինձ հետ գերեզման կտանեմ…
Հետո վերջապես պատմեց, թե ինչու էր ճանաչել աղջկաս աչքերը։
Ծննդաբերությունից տասներեք օր անց վերջապես կարողացա աղջկաս դուրս բերել հիվանդանոցից։
Նորան գրեթե երկու շաբաթ անցկացրել էր նորածինների ինտենսիվ թերապիայի բաժանմունքում, և երբ վերջապես նրան ամրացրի մեքենայի մանկական նստատեղին, ուժասպառ էի, սարսափած ու միաժամանակ ավելի երջանիկ, քան երբևէ։
Միայն մեկ տեղ կար, ուր ուզում էի գնալ։
Պապիկիս տուն։
Ծնողներս ավտովթարից մահացել էին, երբ ես տասը տարեկան էի, և այդ օրվանից պապիկ Ուոլթերն էր ինձ մեծացրել։
Նա ներկա էր եղել իմ կյանքի յուրաքանչյուր կարևոր պահին։
Եվ երբ 27 տարեկանում հղիացա, կրկին կողքիս էր։
Հատկապես այն բանից հետո, երբ Քալեբն անհետացավ։
Քալեբը գրեթե երկու տարի իմ ընկերն էր եղել։
Այն գիշեր, երբ նրան ցույց տվեցի հղիության դրական թեստը, նա մի քանի վայրկյան նայեց դրան, հետո բռնեց ձեռքս։
— Մենք լուծում կգտնենք,— խոստացավ նա։
Հեռանալուց առաջ համբուրեց ճակատս։
Հաջորդ առավոտ նա անհետացել էր։
Հեռախոսն անջատված էր։
Նրա հագուստի կեսը բնակարանից անհետացել էր։
Ոչ մի նամակ։
Ոչ մի բացատրություն։
Ոչինչ։
Պապիկս երբեք չէր հասցրել ծանոթանալ նրան։
Գուցե հենց դրա համար էլ սկզբում չհասկացա, թե հետո ինչ տեղի ունեցավ։
Երբ Նորայի հետ մտա պապիկիս տան բակ, նա պատշգամբում սպասում էր։
— Ահա՜ իմ աղջիկները,— բացականչեց նա։
Շաբաթների ընթացքում առաջին անգամ ծիծաղեցի։
Զգուշությամբ Նորային դրեցի նրա գիրկը։
Պապիկի դեմքը լուսավորվեց։
Հետո Նորան բացեց աչքերը։
Պապիկը քարացավ։
Աղջիկս Քալեբի մուգ գանգուրներն ու փոքրիկ ճեղքված կզակն ուներ, բայց նրա ամենաուշագրավ առանձնահատկությունն աչքերն էին։
Մեկը վառ կապույտ էր։
Մյուսն այնքան մուգ շագանակագույն էր, որ գրեթե սև էր թվում։
Պապիկն անշարժ նայում էր դրանց։
Ժպիտն անհետացավ։
— Պապի՞կ։
Նրա ձեռքերը սկսեցին դողալ։
— Էմիլի՛,— շշնջաց նա։— Ո՞վ է նրա հայրը։
Ստամոքսս սեղմվեց։
— Քալեբ է անունը։
Պապիկը կտրուկ բարձրացրեց հայացքը։
— Քալեբ ի՞նչ։
Ասացի Քալեբի ազգանունը։
Պապիկն ամբողջովին գունատվեց։
Հետո առանց որևէ նախազգուշացման արցունքները հոսեցին նրա այտերով։
— Սա անհնար է,— շշնջաց նա։— Դու գաղափար անգամ չունես՝ ինչ ես արել։
Բռնեցի նրա թևից։
— Ինչի՞ մասին ես խոսում։
Նա նստեց պատշգամբի աթոռին՝ Նորային դեռ գրկած։
— Մորդ խոստացել էի, որ երբեք քեզ չեմ պատմի։
Զգացի, թե ինչպես է ամբողջ մարմինս սառում։
— Ի՞նչ չես պատմի։
Պապիկը նայեց Նորային։
— Այդ աչքերը։ Ես նախկինում տեսել եմ դրանք։
Մի սարսափելի վայրկյան մտածեցի, որ հիմա ասելու է՝ ես ու Քալեբը ազգականներ ենք։
— Պապի՛կ… Քալեբն իմ ազգակա՞նն է։
— Ո՛չ։ Ո՛չ, սիրելի՛ս։ Նման բան չկա։
Քիչ էր մնում թեթևությունից փլվեի։
— Այդ դեպքում ի՞նչ։
Պապիկը դժվարությամբ կուլ տվեց։
— Մայրդ ճանաչում էր Քալեբի ընտանիքին։
Նա պատմեց մի բան, որը, ըստ ամենայնի, այնքան խորն էի թաղել հիշողությանս մեջ, որ գրեթե ամբողջությամբ մոռացել էի։
Երբ ես չորս տարեկան էի, մայրս աշխատել էր որպես ընտանիքի հետ ապրող դայակ մի հարուստ ընտանիքում։
Քալեբի ընտանիքում։
Իսկ Քալեբն այն երեխան էր, որին մայրս խնամում էր։
— Դու ճանաչում էիր նրան,— ասաց պապիկը։— Ամեն օր միասին էիք խաղում։
Հանկարծ հիշողության պատառիկներ անցան մտքովս։
Հսկայական այգի։
Կարմիր հեծանիվ։
Մուգ մազերով մի տղա, որը վազում էր կողքիս։
Պապիկը շարունակեց։
— Քալեբի հայրը՝ Ուիլյամը, տարված էր մորդով։ Երբ մայրդ մերժեց նրան, Ուիլյամը հեռացրեց աշխատանքից և այնպես արեց, որ մոտակայքում այլևս ոչ մի նորմալ աշխատանք չկարողանա գտնել։
Կրծքիս մեջ ծանրություն զգացի։
— Ինչո՞ւ մայրիկը երբեք ինձ չի պատմել։
— Նա ուզում էր այդ ընտանիքին ամբողջությամբ հեռացնել քո կյանքից։
Հետո պապիկն ասաց մի բան, որն ամեն ինչ ավելի վատացրեց։
— Քալեբն էլ հենց այդպիսի աչքեր ուներ։
Նայեցի Նորային։
Հանկարծ սկսեցի հիշել մեր հարաբերությունների ընթացքում տեղի ունեցած տարօրինակ պահերը։
Մի անգամ Քալեբը հարցրել էր՝ մանկության տարիներին կարմիր հեծանիվ ունեցե՞լ եմ։
Մեկ ուրիշ անգամ հարցրել էր՝ մայրս երբևէ դայակ աշխատե՞լ է։
Կարծել էի՝ պարզապես պատահական հարցեր են։
Բայց այդպես չէր։
— Նա գիտեր՝ ով եմ ես,— շշնջացի։
Այդ գիշեր, Նորային քնեցնելուց հետո, բացեցի մայրիկիս իրերով լի մայրու փայտից արկղը։
Հենց հատակին հին լուսանկար գտա։
Ձեռքերս սկսեցին դողալ։
Այնտեղ ես էի՝ չորս տարեկանում, կարմիր հեծանիվի վրա նստած։
Կողքիս մուգ մազերով մի տղա էր։
Մի աչքը՝ կապույտ։
Մյուսը՝ մուգ։
Քալեբը։
Լուսանկարի տակ նամակների մի ամբողջ կապոց կար։
Առաջինը մանկական ձեռագրով էր գրված։
«Սիրելի՛ Սառա, Էմիլին ո՞ւր գնաց։ Խնդրում եմ՝ ասա նրան, որ կարոտում եմ»։
Եվս տասնյակ նամակներ կային։
Նամակներ, որոնք Քալեբը տարիներ շարունակ ուղարկել էր մորս։
Նա երբեք ինձ չէր մոռացել։
Եվ երբ հասուն տարիքում նորից հանդիպել էր ինձ, արդեն հստակ գիտեր՝ ով եմ ես։
Այդ դեպքում ինչո՞ւ էր անհետացել, երբ հղիացա։
Լուսաբացին մեքենայով գնացի ծրարների վրա գրված հասցեով։
Դուռը բացեց մի տարեց տղամարդ։
Ուիլյամը։
Նա նայեց ինձ։
Հետո՝ Նորային։
Դեմքին ճանաչելու ակնթարթային արտահայտություն հայտնվեց։
— Ես պետք է տեսնեմ Քալեբին,— ասացի։
— Նա այստեղ չէ։
— Ասացե՛ք՝ ինչու հեռացավ։
Ուիլյամի դեմքը խստացավ։
— Նա ընտրեց քեզ լքել։ Ընդունի՛ր դա։
Շրջվեցի դեպի մեքենաս։
Հետո մի բան հիշեցի։
Մայրս լաց էր լինում հենց այդ աստիճանների վրա։
Ուիլյամը գոռում էր նրա վրա։
Իսկ մի փոքրիկ տղա վազում էր մեր հետևից ու աղաչում, որ չգնանք։
Հետ շրջվեցի։
— Ես այստեղից չեմ հեռանա, մինչև Քալեբն ինքը չասի դա ինձ։
Ուիլյամը բացեց բերանը։
Բայց տան ներսից ձայն լսվեց։
— Հա՛յր։ Մի կողմ քաշվիր։
Սիրտս կանգ առավ։
Քալեբը հայտնվեց դռան մոտ։
Ավելի նիհար էր դարձել։
Ուժասպառ տեսք ուներ։
Բայց նա էր։
— Ե՞րբվանից գիտեիր՝ ով եմ ես,— պահանջեցի։
— Այն օրվանից, երբ նորից հանդիպեցինք։
— Դու դիտմամբ էիր ինձ փնտրե՞լ։
Նա գլխով արեց։
Ձեռքս
