Ծեր մի տղամարդ բարձրացել էր սանդուղքով՝ տանիքից չոր ճյուղերը մաքրելու համար, բայց հենց այդ պահին ձին հանկարծ ատամներով բռնեց նրա տաբատը ու ուժեղ քաշեց ներքև։
Այդ առավոտ Ֆյոդորը համառորեն փորձում էր մաքրել տանիքը՝ փոթորկից հետո այնտեղ մնացած չոր ճյուղերից։ Կնոջ՝ Զինաիդայի զգուշացումները՝ «Սպասիր մինչև հանգստյան օրերը, հարևանից ամուր սանդուղք կխնդրենք», նա, ինչպես միշտ, անտեսեց։ Հին, ճաքած ու անհուսալի փայտե սանդուղքը հենված էր ցեխոտ հողի վրա։ Ծեր տղամարդը, ով ցանկացած օգնություն համարում էր թուլության նշան, տրտնջալով սկսեց բարձրանալ՝ փորձելով միայն լռեցնել նյարդայնացնող ճռճռոցը։
Տնային, բայց մի քիչ չարաճճի ու խելացի ձին՝ Բույանը, լուռ հետևում էր ամեն ինչին։ Նա տարօրինակ սովորություն ուներ․ երբ տեսնում էր, որ ինչ-որ մեկը բարձրանում է գետնից վեր, անհանգիստ էր դառնում ու սկսում պտտվել։ Երբ Ֆյոդորը փորձեց ավելի բարձր հասնել, Բույանը մոտեցավ ու քթով խփեց նրա ոտքին։ Տղամարդը բղավեց․ «Հեռացի՛ր, հիմար կենդանի», փորձելով հեռացնել նրան, բայց վերջում Բույանը ատամներով բռնեց նրա տաբատը ու ամբողջ ուժով կախվեց։
Զինաիդան պարտեզում նստած՝ ծիծաղից պայթում էր՝ տեսնելով, թե ինչպես է իր ամուսինը անօգնական կախված սանդուղքից։ Ֆյոդորը մի կողմից փորձում էր փրկել իր տաբատը, մյուս կողմից գոռում էր․ «Մի՛ ծիծաղիր, օգնիր ինձ»։ Նույնիսկ հարևաններն էին հավաքվել ցանկապատի մոտ՝ դիտելու այս զվարճալի տեսարանը։ Բույանը, կարծես, երդվել էր պաշտպանել իր տիրոջը մեծ փորձանքից՝ ամուր հենվելով սմբակներով ու շարունակելով քաշել։
Երբ Ֆյոդորը վերջապես զայրացած սկսեց իջնել, հանկարծ երկնքում փայլեց կուրացնող կայծակը։ Անսպասելի մի պահի հսկայական կայծակը հարվածեց հենց այն տեղին, որտեղ մի քանի վայրկյան հետո պետք է լինեին նրա ձեռքերը՝ տանիքի եզրին։ Բարձր ճայթյուն լսվեց, կայծեր թռան օդում, ու տարածվեց այրվածքի սուր հոտը։ Պարտեզում հնչող ծիծաղը մի ակնթարթում փոխվեց սառը լռության։
Սարսափահար Ֆյոդորը գունատ դեմքով նայեց նախ վնասված տանիքին, հետո՝ հանգիստ կանգնած ձիուն։ Բույանը նայում էր նրա աչքերին՝ կարծես սկզբից զգացել էր վտանգը։ Այդ երեկո Ֆյոդորը կոտրեց հին սանդուղքը ու մի կողմ դրեց։ Այդ օրը նա սեփական մաշկի վրա հասկացավ, որ երբեմն կենդանու բնազդը կարող է կյանք փրկել ավելի լավ, քան մարդու համառությունը։
