Ինը տարի ես վճարում էի ընկերոջս տան վարձն ու բոլոր ծախսերը, իսկ նա մի օր ասաց. «Դու իմ կինը չես»։ Բայց հաջորդ երեկոյան, երբ տուն վերադարձավ, տեսավ հավաքված արկղերը, տանտիրոջն ու մի թղթապանակ, որը բացահայտում էր նրա բոլոր ստերը։
Ինը տարի շարունակ հավատում էի, որ ես ու Սքոթը միասին ապագա ենք կառուցում։
Երբ ծանոթացանք, նա երաժիշտ էր, որն ուներ ընդամենը ուրիշից վերցրած կիթառ, մի մեծ երազանք և այնպիսի ժպիտ, որ նույնիսկ անհնարին բաները հնարավոր էին թվում։
Նա երգում էր փոքրիկ բարերում, գրեթե դատարկ ռեստորաններում, հարսանեկան խնջույքներին ու հյուրանոցների սրահներում, որտեղ մարդիկ երբեմն ավելի բարձր էին խոսում, քան հնչում էր երաժշտությունը։
Բայց ես նրա մեջ ինչ-որ առանձնահատուկ բան էի տեսնում։
Նրա ձայնը լսելիս հավատում էի, որ մի օր անպայման հաջողության կհասնի։
Եվ երբ դժվարություններ սկսվեցին, ես մնացի նրա կողքին։
Երբ տան վարձը վճարելու ժամանակն էր գալիս, իսկ Սքոթի համերգը չեղարկվում էր, վճարում էի ես։
Երբ հեռախոսը պատրաստվում էին անջատել չվճարելու պատճառով, իսկ նա ասում էր, որ համերգների կազմակերպիչները պետք է կարողանան զանգահարել իրեն, ես փակում էի պարտքը։
Երբ նոր կիթառի լարեր, ձայնագրման ստուդիայի գումար, ավելի լավ բարձրախոսներ, լսումների համար հագուստ կամ քաղաքի մյուս ծայրը հասնելու բենզինի փող էր պետք, ես ինչ-որ կերպ գումար էի գտնում։
Աշխատում էի ծրագրային ապահովման ընկերության հաճախորդների սպասարկման բաժնում։
Ամբողջ օրը պատասխանում էի դժգոհ հաճախորդների նամակներին, իսկ երեկոյան ձևացնում, թե բոլորովին էլ ուժասպառ չեմ։
Սքոթը միշտ ասում էր, որ այս վիճակը ժամանակավոր է։
— Երբ հաջողության հասնեմ, Արի՛, ամեն ինչ կփոխվի,— խոստանում էր նա։
Եվ ես հավատում էի։
Ինը տարի շարունակ հավատում էի։
Բայց լավագույն ընկերուհիս՝ Չելսին, չէր հավատում։
Մի առավոտ, երբ խոհանոցի սեղանի մոտ հաշիվներն էի դասավորում, նա ասաց.
— Դու նրա հետ ապագա չես կառուցում։ Դու պարզապես ֆինանսավորում ես նրա ապագան։
— Դա արդար չէ,— պատասխանեցի։
Չելսին հայացքով չափեց բնակարանը։
Սքոթի կիթառները դրված էին այն անկյունում, որտեղ ժամանակին իմ սիրելի ընթերցանության բազկաթոռն էր։
Նրա ձայնագրման սարքավորումները զբաղեցրել էին գրասեղանս։
Կոշիկները թափված էին դռան մոտ։
Իսկ կեղտոտ ափսեները լցված էին լվացարանի մեջ։
— Իսկ նա կոնկրետ ի՞նչ է անում քեզ համար,— կամաց հարցրեց Չելսին։
Պատասխան չունեի։
Շարունակությունը՝ առաջին մեկնաբանությունում
Առաջին մեկնաբանություն
Այդ երեկո պետք է կարևոր հաշվետվություն ավարտեի և առավոտյան ներկայացնեի ղեկավարիս։
Աչքերս ցավում էին համակարգչի էկրանին երկար նայելուց։
Իսկ Սքոթը փռված էր բազմոցին, հեռուստացույց էր դիտում։
Նրա շուրջը արագ սննդի դատարկ տուփեր ու փաթեթներ էին։
— Սքո՛թ,— կանչեցի։
Նա նույնիսկ չկտրեց հայացքը հեռուստացույցից։
— Հը՞։
— Կարո՞ղ ես քնելուց առաջ այդ դատարկ տուփերը աղբը գցել ու ամանները դասավորել աման լվացող մեքենայի մեջ։ Իսկապես չեմ ուզում վաղն արթնանալ ու նորից այս խառնաշփոթը տեսնել։
Նա այնպես հոգոց հանեց, կարծես խնդրել էի մի ամբողջ սար տեղափոխել։
— Ասացի չէ՞, հետո կանեմ։
— Երկու ժամ առաջ էլ նույն բանն ասացիր։
Սքոթը ցածրացրեց հեռուստացույցի ձայնն ու վերջապես նայեց ինձ։
— Դադարիր քեզ այնպես պահել, կարծես իմ տերն ես։
Ես քարացա։
— Ի՞նչ։
— Անընդհատ ինձ ասում ես՝ ինչ անեմ։
— Ես պարզապես խնդրեցի, որ քո հետևից հավաքես։
Նա կարճ, սառը ծիծաղեց։
Հետո ասաց այն խոսքերը, որոնք վերջնականապես քանդեցին իմ պատկերացումները մեր հարաբերությունների մասին։
— Դու իմ կինը չես, Արի՛։ Ուրեմն մի՛ սպասիր, որ ես ինձ քո ամուսնու պես պահեմ։
Սենյակում լռություն տիրեց։
Մի քանի վայրկյան չէի կարողանում շնչել։
Սպասում էի, որ կզղջա։
Ներողություն կխնդրի։
Կասի, որ հոգնած է, նյարդայնացած կամ պարզապես բարկացած։
Ինչ-որ բացատրություն կտա։
Բայց նա ընդամենը նորից վերցրեց հեռակառավարման վահանակը։
Այդ պահին զգացի, թե ինչպես ներսումս ինչ-որ բան փշրվեց։
Հետո, որքան էլ տարօրինակ էր, ամեն ինչ հանկարծ պարզ դարձավ։
— Դու ճիշտ ես,— ասացի։
Նա աչքի պոչով նայեց ինձ։
— Դե՛, հենց դա էլ ասում եմ։
— Ո՛չ,— շշնջացի։— Դու իսկապես ճիշտ ես։ Ես քո կինը չեմ։
Սքոթը ժպտաց՝ կարծես հաղթել էր վեճում։
Բայց այդ գիշեր, երբ նա հանգիստ քնած էր ննջասենյակում, ես նստեցի խոհանոցի սեղանի մոտ։
Բացեցի բոլոր հաշիվները, վճարման անդորրագրերն ու փաստաթղթերը, որոնք տարիներ շարունակ պահել էի։
Տան վարձ։
Էլեկտրաէներգիա։
Ինտերնետ։
Սնունդ։
Նրա հեռախոսի վճարները։
Մեքենայի վերանորոգում։
Ձայնագրման ստուդիայի ծախսեր։
Երաժշտական սարքավորումների ապառիկ վճարումներ։
Այն ամենը, ինչ հնարավոր էր, ձևակերպված էր իմ անունով։
Եվ գրեթե ամեն ինչ վճարում էի ես։
Հետո պատահաբար գտա մի բան, որը չպետք է տեսնեի։
Մեր ընդհանուր օգտագործման նոթբուքում բաց մնացած էլեկտրոնային փոստն էր։
Սքոթը մոռացել էր դուրս գալ իր հաշվից։
Նամակներից մեկի վերնագիրն էր.
«Շնորհավորում ենք կանխավճարը ստանալու կապակցությամբ»։
Ձեռքերս սառեցին։
Բացեցի նամակը։
Պարզվեց՝ վերջին երեք ամիսներին Սքոթը գումարներ էր ստանում մի փոքրիկ երաժշտական գործակալությունից։
Գումարները հսկայական չէին։
Բայց լիովին բավական էին, որ նա վճարեր տան վարձի առնվազն կեսը։
Կամ գոնե օգներ ինձ, որ միայնակ չխեղդվեի պարտքերի մեջ։
Սակայն նա ամեն ինչ թաքցրել էր։
Շարունակեցի կարդալ։
Այլ նամակներ կային։
Ստորագրված պայմանագիր։
Անձնական բանկային հաշվի տվյալներ։
Եվ հաղորդագրություն՝ ուղղված նրա մենեջերին։
«Ոչինչ բնակարան մի ուղարկիր։ Արիան դեռ կարծում է, թե փողի խնդիր ունեմ։ Ինձ պետք է, որ նա շարունակի վճարել հաշիվները, մինչև ես հեռանամ»։
Մինչև ես հեռանամ։
Այդ բառերը կարդալուց հետո քարացա։
Հետո բացեցի հաջորդ հաղորդագրությունը։
«Երբ Նեշվիլ տեղափոխվելու հարցերը վերջնականապես լուծվեն, կավարտեմ այս հարաբերությունները։ Նա իմ կինը չէ։ Մի կերպ կհաղթահարի»։
Ահա և ամբողջ ճշմարտությունը։
Սքոթի խոսքերը պատահական չէին։
Նա դրանք չէր ասել պարզապես բարկությունից։
Նա վաղուց էր որոշել հեռանալ։
Պարզապես սպասում էր հարմար պահին։
Իսկ մինչ այդ շարունակում էր ապրել իմ հաշվին։
Ես տպեցի բոլոր նամակներն ու փաստաթղթերը։
Հաջորդ առավոտյան Սքոթը սովորականից շուտ գնաց փորձի։
Դուրս գալուց առաջ համբուրեց գլխիս՝ կարծես նախորդ երեկոյան ոչինչ չէր պատահել։
— Ինձ մի՛ սպասիր, ուշ եմ գալու,— ասաց։
— Չեմ սպասի,— պատասխանեցի։
Հենց դուռը փակվեց, զանգահարեցի Չելսիին։
Նրան ամեն ինչ պատմեցի։
Նա երկար լռեց։
Հետո ասաց.
— Արիանա՛, վերջապես ժամանակն է մտածել քո մասին։
— Գիտեմ։
— Ի՞նչ ես պատրաստվում անել։
Ես նայեցի շուրջս։
Բնակարանը լի էր այն իրերով, որոնք տարիներ շարունակ գնել էի մեր համատեղ կյանքի համար։
Բայց այդ պահին հասկացա, որ իրականում երբեք համատեղ կյանք չենք կառուցել։
Ես պարզապես վճարել էի Սքոթի երազանքների համար։
— Հեռանալու եմ,— պատասխանեցի։
Չելսին առանց վարանելու ասաց.
— Գալիս եմ օգնելու։
Այդ օրը ես կապվեցի տանտիրոջ՝ պարոն Կլեմենտի հետ։
Վարձակալության պայմանագիրը միայն իմ անունով էր։
Սքոթը բնակվում էր ինձ հետ, բայց պայմանագրի կողմ չէր։
Պարոն Կլեմենտին հայտնեցի, որ ցանկանում եմ դադարեցնել վարձակալությունը՝ պայմանագրով նախատեսված ծանուցման ժամկետը պահպանելով։
Նա բացատրեց, որ Սքոթը կարող է դիմել բնակարանը հետագայում իր անունով վարձակալելու համար, բայց դրա համար պետք է առանձին պայմանագիր կնքի։
Ես ստորագրեցի անհրաժեշտ ծանուցումը։
Այդ ընթացքում Չելսին օգնեց հավաքել իրերս։
Երեկոյան բնակարանն այլևս այն տան տեսքը չուներ, որտեղ երկու մարդ միասին էր ապրում։
Այն ավելի շատ նման էր մի վայրի, որտեղ վերջապես բացահայտվել էր ճշմարտությունը։
Իմ արկղերը դրված էին դռան մոտ։
Գրքերս։
Ափսեներս։
Հագուստս։
Աշխատանքային մոնիտորս։
Տատիկիցս մնացած ծածկոցը։
Այն ամենը, ինչ իմն էր, արդեն հավաքված էր։
Սեղանի վրա մի մեծ թղթապանակ կար։
Ներսում ինը տարվա կյանքիս ֆինանսական հետքերն էին։
Վճարածս հաշիվները։
Սքոթի համար գնած սարքավորումների անդորրագրերը։
Տան վարձի վճարումները։
Բանկային քաղվածքները։
Իսկ ամենավերևում՝ նրա պայմանագիրը, գործակալության նամակներն ու այն հաղորդագրությունը, որտեղ խոստովանում էր, որ պատրաստվում է լքել ինձ, երբ այլևս իմ փողերի կարիքը չունենա։
Ժամը վեցին պարոն Կլեմենտը եկավ՝ վարձակալության դադարեցման փաստաթղթերի իր օրինակը բերելով։
— Այսինքն՝ պայմանագիրը միայն իմ անունո՞վ է,— ևս մեկ անգամ հարցրի։
— Այո՛։
— Եվ եթե ես դուրս գամ, Սքոթը պետք է առանձին դիմի, եթե ցանկանում է մնալ այստեղ։
— Ճիշտ այդպես։
Ես ստորագրեցի։
Արիանա։
Ոչ թե Սքոթի ընկերուհին։
Ոչ թե նրա ապագա կինը։
Պարզապես Արիանա։
Մի քանի րոպե անց դռան կողպեքի մեջ բանալի պտտվեց։
Սքոթն էր։
— Սիրելի՛ս, ինչ լավ հոտ է գալիս,— ուրախ կանչեց նա՝ ներս մտնելով կիթառի պատյանով։— Հուսով եմ՝ իմ սիրած կծու լապշան ես պատվիրել։
Հետո տեսավ Չելսիին։
Հետո՝ արկղերը։
Հետո՝ պարոն Կլեմենտին։
Եվ վերջապես՝ սեղանին դրված թղթապանակը։
Նրա ժպիտը միանգամից անհետացավ։
— Սա ի՞նչ է,— հարցրեց։
— Ընթրիք,— հանգիստ պատասխանեցի։— Պարզապես ոչ այնպիսին, ինչպիսին սպասում էիր։
Նրա աչքերը վազում էին սենյակով մեկ։
— Ինչո՞ւ է տանտերն այստեղ։
— Ես ծանուցել եմ, որ դադարեցնում եմ վարձակալությունը։
Սքոթը նյարդային ծիծաղեց։
— Դու չես կարող այդպես անել։
— Կարող եմ։ Պայմանագիրն իմ անունով է։
Նա նայեց պարոն Կլեմենտին՝ կարծես սպասելով, որ վերջինս կպաշտպանի իրեն։
Բայց տանտերը պարզապես գլխով հաստատեց։
Սքոթի դեմքը փոխվեց։
— Այս ամենը նրա համա՞ր է, որ ամանները չեմ լվացել։
Ես ուղիղ նայեցի նրան։
— Ո՛չ։ Այս ամենը նրա համար է, որ դու ինձ ասացիր՝ ես քո կինը չեմ։ Եվ առաջին անգամ ես քեզ հավատացի։
Նա մոտեցավ սեղանին։
— Իսկ թղթապանակում ի՞նչ կա։
— Քո ճշմարտությունը։
Սքոթը բացեց այն։
Սկզբում դժգոհ տեսք ուներ։
Հետո շփոթվեց։
Իսկ մի քանի էջ կարդալուց հետո գունատվեց։
Թերթում էր էջերը։
Մեկը մյուսի հետևից։
Նրա դեմքի արտահայտությունն աստիճանաբար փոխվում էր։
— Արի…
— Ինձ այդպես մի՛ դիմիր։
Նա դժվարությամբ կուլ տվեց թուքը։
— Ես պատրաստվում էի քեզ պատմել։
— Ե՞րբ, Սքո՛թ։ Նեշվիլ տեղափոխվելուց առա՞ջ, թե՞ հետո։
Նա բացեց բերանը։
Բայց ոչինչ չասաց։
Չելսին լուռ կանգնած էր կողքիս։
Սքոթը դողացող մատներով վերցրեց տպված հաղորդագրությունը։
«Նա իմ կինը չէ։ Մի կերպ կհաղթահարի»։
Նա երկար նայեց այդ բառերին։
Հետո բարձրացրեց աչքերը։
Առաջին անգամ նրա հայացքում իսկական վախ տեսա։
— Ամեն ինչ այնպես չէ, ինչպես թվում է։
— Ամեն ինչ հենց այնպես է, ինչպես գրված է,— պատասխանեցի։
Նա փորձեց ինչ-որ բան ասել, բայց ես շարունակեցի.
— Ինը տարի ես վճարել եմ այնպես, ինչպես կվճարեր կինը։ Սպասել եմ այնպես, ինչպես կսպասեր կինը։ Հավատացել եմ ու սիրել այնպես, ինչպես կսիրեր կինը։
Մի պահ լռեցի։
— Բայց դու ճիշտ էիր։ Ես երբեք քո կինը չեմ եղել։
Սքոթի աչքերում խուճապ հայտնվեց։
— Մենք կարող ենք ամեն ինչ շտկել։
— Ո՛չ։ Հիմա դու կարող ես շտկել քո սեփական կյանքը։
Սեղանին դրեցի ևս մեկ թուղթ։
Այնտեղ նշված էին բոլոր այն ծառայություններն ու վճարումները, որոնցից արդեն հեռացրել էի իմ բանկային քարտը կամ նախաձեռնել էի վճարումների դադարեցումը։
Նրա հեռախոսը։
Երաժշտական սարքավորումների վճարումները։
Բաժանորդագրությունները։
Ստուդիայի հաշիվները։
Այն պարտավորությունները, որոնք իմ անունով էին, պատրաստվում էի կարգավորել պայմանագրերի համաձայն։ Իսկ նրա անձնական ծախսերն այլևս չէի ֆինանսավորելու։
— Դու երեսուն օր ունես՝ որոշելու, թե որտեղ ես ապրելու և ինչպես ես հոգալու քո ծախսերը։ Ես այլևս քո փոխարեն չեմ վճարելու։
Նա ապշած նայեց ինձ։
— Իսկ ես հիմա ի՞նչ պետք է անեմ,— շշնջաց։
Ինը տարի շարունակ այդ հարցի պատասխանը ես էի գտնում։
Ամեն անգամ։
Երբ փող չէր լինում։
Երբ համերգը չեղարկվում էր։
Երբ հաշիվները կուտակվում էին։
Երբ նրա երազանքների համար նոր ծախսեր էին առաջանում։
Բայց այս անգամ տխուր ժպտացի։
— Չգիտեմ։
Հետո վերցրի պայուսակս։
Չելսին բարձրացրեց վերջին արկղը։
Պարոն Կլեմենտը հավաքեց իր փաստաթղթերը և դուրս եկավ։
Մենք էլ շարժվեցինք դեպի դուռը։
Սքոթը հետևից կանչեց.
— Այսինքն՝ դու իսկապե՞ս ինձ լքում ես։
Վերջին անգամ շրջվեցի։
— Ո՛չ, Սքո՛թ։ Ես հեռանում եմ այն դերից, որն ինձ տվել էիր։ Դերից, որտեղ ես պարտավոր էի ամեն ինչ վճարել, ամեն ինչ հասկանալ ու ամեն ինչ ներել՝ փոխարենը չունենալով ո՛չ հարգանք, ո՛չ անկեղծություն, ո՛չ էլ իրական ապագա։
Նա լուռ մնաց։
Ես դուրս եկա։
Այդ գիշեր հեռախոսս անընդհատ զանգում ու հաղորդագրություններ էր ստանում։
Սքոթը չէր դադարում գրել։
Սկզբում խնդրում էր պատասխանել։
Հետո ներողություն էր խնդրում։
Հետո ասում էր, որ առանց ինձ չի կարող։
Բայց ես ոչ մի հաղորդագրության չպատասխանեցի։
Ի վերջո հեռախոսիս մարտկոցը նստեց։
Եվ առաջին անգամ ինը տարվա ընթացքում այդ լռությունն ինձ չվախեցրեց։
Ես այլևս չէի սպասում, թե երբ Սքոթը վերջապես կընտրի ինձ։
Այս անգամ ես ինքս ինձ ընտրեցի։
Իսկ հաջորդ առավոտյան, երբ արթնացա Չելսիի հյուրասենյակում, հասկացա մի պարզ բան։
Ապագաս այլևս կախված չէր ուրիշի խոստումներից։
Այն վերջապես իմն էր։