Իմ առաջին սերը խեղդվեց իմ 17-ամյակի օրը։ Բայց 30 տարի անց մի երիտասարդ աղջիկ եկավ իմ այգի ու ասաց. «Այն, ինչ պատմել են գետի մոտ տեղի ունեցածի մասին, ամբողջությամբ սուտ է։ Դուք պետք է տեսնեք այս տեսանյութը»:
Իմ առաջին սերը մահացավ հենց այն օրը, երբ ես դարձա տասնյոթ տարեկան։
Նա խեղդվեց գետում։
Եվ ես երբեք չկարողացա մոռանալ նրան։
Այդ օրվանից անցել է երեսուն տարի, բայց հիշողությունը դեռ նույնքան ցավոտ է, որքան այն ժամանակ։
Ամեն տարի ծննդյանս օրը նույն զգացողությունն է վերադառնում։
Կարծես ժամանակն ընդհանրապես չի անցել։
Կարծես ես դեռ այն տասնյոթ տարեկան տղան եմ, որը սպասում է իր սիրելի աղջկան։
Անցած շաբաթ դարձա քառասունյոթ տարեկան։
Եվ ինչպես վերջին երեսուն տարիներին, այս անգամ էլ ատում էի ծննդյանս օրը։
Որովհետև հենց այդ օրն էի կորցրել Լիլիին։
Մենք երկուսս էլ տասնյոթ տարեկան էինք։
Անբաժան էինք։
Այնպես էինք սիրում իրար, ինչպես միայն այդ տարիքում են սիրում՝ ամբողջ սրտով, առանց կասկածների ու վախերի։
Մեծահասակները երբեմն ժպտում էին ու ասում.
— Կանցնի։ Դեռ փոքր եք։
Բայց մեր սերը չանցավ։
Մենք իրար այնքան լավ էինք հասկանում, որ հաճախ մեկս սկսում էր նախադասությունը, մյուսը՝ ավարտում։
Մեզ թվում էր, թե ամբողջ աշխարհը մերն է։
Մենք արդեն ապագայի ծրագրեր ունեինք։
Ուզում էինք դպրոցն ավարտելուց հետո ընդունվել նույն քաղաքի համալսարան։
Երազում էինք փոքրիկ բնակարանի մասին։
Պատկերացնում էինք, թե ինչպես ենք միասին ապրելու, աշխատելու, դժվարություններ հաղթահարելու։
Երբ մեծահասակներն ասում էին, թե իրական կյանքը դեռ առջևում է, մենք ծիծաղում էինք։
Մեզ համար իրական կյանքն արդեն սկսվել էր։
Եվ այդ կյանքում մենք միասին էինք։
Բայց ամեն ինչ փոխվեց իմ տասնյոթերորդ ծննդյան օրը։
Այդ առավոտ Լիլին պատրաստվում էր ավագ եղբոր հետ ձկնորսության գնալ։
Նրանք ուզում էին քաղաքից դուրս՝ գետի մոտ գնալ։
Լիլին ինձ նույնպես հրավիրել էր։
Ես անմիջապես համաձայնել էի։
Բայց առավոտյան արթնացա բարձր ջերմությամբ։
Ամբողջ մարմինս ցավում էր։
Դողում էի։
Գլուխս այնքան ծանր էր, կարծես քարերով լցված լիներ։
Մայրս կտրականապես արգելեց տնից դուրս գալ։
— Ոչ մի տեղ չես գնալու այս վիճակում,— ասաց նա՝ մահճակալիս կողքին մի բաժակ ջուր դնելով։
Ես փորձեցի վիճել։
Բայց ուժ չունեի։
Մեկնելուց առաջ Լիլին եկավ ինձ տեսնելու։
Մինչև հիմա հիշում եմ նրան այդ առավոտ։
Նրա ժպիտը։
Նրա աչքերը։
Այն ուրախությունը, որով նա մտավ սենյակ։
Նստեց մահճակալիս եզրին ու ձեռքը դրեց ճակատիս։
— Դու իսկապես հիվանդ ես,— ծիծաղեց նա։
— Մի քիչ ջերմություն է։ Վաղը լավ կլինեմ։
Նա թեքվեց ու համբուրեց ճակատս։
— Հանկարծ չմեռնես մինչև իմ վերադարձը,— կատակեց։ — Քեզ համար այնպիսի մեծ ձուկ եմ բերելու, որ ամբողջ քաղաքը կնախանձի։
Ես ծիծաղեցի։
— Միայն թե ինքդ գետը չընկնես։
Նա ժպտաց։
— Մի՛ անհանգստացիր։ Շուտ կվերադառնամ։
Հետո դուրս եկավ սենյակից։
Դա վերջին անգամն էր, երբ տեսա նրան։
Կամ այդպես էի կարծում երեսուն տարի շարունակ։
Երեկոյան մեզ հայտնեցին, որ դժբախտ պատահար է տեղի ունեցել։
Ասացին, թե Լիլին գետի ափին սայթաքել է։
Գլուխը հարվածել է քարին։
Ընկել ջուրը։
Հոսանքը շատ ուժեղ է եղել։
Իսկ նրա ավագ եղբայրը չի հասցրել փրկել նրան։
Այդ լուրը լսելիս ես սկզբում ոչինչ չզգացի։
Կարծես ուղեղս հրաժարվում էր հասկանալ ասվածը։
Հետո սկսեցի կրկնել.
— Չէ՛։ Դա Լիլին չէ։ Դուք սխալվում եք։
Բայց բոլորը նույն բանն էին ասում։
Լիլին մահացել էր։
Նրա հուղարկավորության ժամանակ դագաղը փակ էր։
Ես կանգնած էի դրա դիմաց ու չէի կարողանում հավատալ, որ ներսում իսկապես իմ սիրելի աղջիկն է։
Ինձ թվում էր՝ եթե մի քիչ էլ սպասեմ, դուռը կբացվի։
Լիլին ներս կմտնի։
Կծիծաղի ու կասի, որ ամեն ինչ պարզապես հիմար կատակ էր։
Բայց ոչ ոք ներս չմտավ։
Եվ այդ օրվանից իմ կյանքում մի դատարկություն առաջացավ, որը ոչ ոք չկարողացավ լրացնել։
Տարիներն անցնում էին։
Ես ավարտեցի համալսարանը։
Աշխատանք գտա։
Փորձեցի սովորական կյանքով ապրել։
Ժպտում էի մարդկանց։
Հանդիպում էի ընկերներիս։
Երբեմն նույնիսկ փորձում էի նոր հարաբերություններ սկսել։
Բայց ամեն անգամ ինչ-որ բան ինձ հետ էր պահում։
Կարծես սրտիս մի մասը հավերժ մնացել էր այն գետի ափին։
Լիլիի ավագ եղբոր հետ նույնպես այլևս գրեթե չէի շփվում։
Նա դեպքից հետո հեռացել էր քաղաքից։
Երբեք ինձ հետ չէր խոսել այդ օրվա մասին։
Երբեք ներողություն չէր խնդրել։
Եվ ես էլ չէի կարողանում նրան հարցեր տալ։
Գուցե վախենում էի պատասխաններից։
Գուցե չէի ուզում նորից վերապրել ամեն ինչ։
Ամեն տարի ծննդյանս օրը փորձում էի ինձ հնարավորինս շատ գործով ծանրաբեռնել։
Աշխատում էի։
Տունն էի կարգի բերում։
Այգին էի մաքրում։
Ամեն ինչ անում էի, միայն թե չմտածեմ Լիլիի մասին։
Այդպես անցավ երեսուն տարի։
Մինչև այն առավոտը, երբ իմ այգում հայտնվեց մի անծանոթ աղջիկ։
Այդ օրը վաղ էի արթնացել։
Դրսում զով էր։
Խոտը թաց էր առավոտյան ցողից։
Վերցրի խոտհնձիչն ու սկսեցի աշխատել։
Շարժիչի միապաղաղ ձայնն օգնում էր խլացնել մտքերս։
Հանկարծ լսեցի դարպասի ճռռոցը։
Անջատեցի խոտհնձիչն ու շրջվեցի։
Այգում երիտասարդ աղջիկ էր կանգնած։
Մոտ քսանհինգ տարեկան կլիներ։
Նա անհանգիստ տեսք ուներ։
Ձեռքին պլանշետ էր պահել։
Սկզբում ուզում էի հարցնել, թե ով է և ինչու է առանց թույլտվության մտել իմ այգի։
Բայց երբ նայեցի նրա դեմքին, բառերը մնացին կոկորդումս։
Նա Լիլիին էր նման։
Նույն աչքերը։
Նույն մազերը։
Նույն ձևով էր մի փոքր գլուխը թեքում, երբ անհանգստանում էր։
Մի պահ ինձ թվաց, թե անցյալն է վերադարձել։
— Ո՞վ ես դու,— հազիվ հարցրի։
Աղջիկը մի փոքր մոտեցավ։
— Դուք Լիլիին ճանաչո՞ւմ էիք։
Նրա անունը լսելիս սիրտս սեղմվեց։
— Այո՛։
Աղջիկը խորը շունչ քաշեց։
— Այն, ինչ երեսուն տարի առաջ պատմել են գետի մոտ տեղի ունեցածի մասին, ամբողջությամբ սուտ է։
Ես քարացա։
— Ի՞նչ ես ասում։
Նա պլանշետը մեկնեց ինձ։
— Խնդրում եմ, դուք պետք է տեսնեք սա։
Ձեռքերս սկսեցին դողալ։
Էկրանին տեսանյութ էր։
Սեղմեցի նվագարկման կոճակը։
Սկզբում երևաց գետը։
Ճանաչեցի այդ վայրը։
Այն նույն ափն էր, որտեղ, ըստ բոլորի, Լիլին մահացել էր։
Տեսագրությունը հին էր։
Պատկերը՝ խամրած ու ցնցվող։
Լսվում էր ջրի աղմուկը։
Հետո՝ տղամարդու ձայն։
Եվ հանկարծ էկրանին հայտնվեց Լիլին։
Կենդանի։
Նա կանգնած էր գետի ափին։
Նույն հագուստով, որով այդ առավոտ եկել էր ինձ տեսնելու։
Ես զգացի, թե ինչպես են ոտքերս թուլանում։
Հաջորդ պահին տեսանյութում հայտնվեց նրա ավագ եղբայրը։
Նա ինչ-որ բան էր ասում Լիլիին։
Աղջիկը լաց էր լինում։
Հետո լսվեց մի նախադասություն, որից ամբողջ մարմինս սառեց։
— Եթե հիմա չգնաս, նա կիմանա ամեն ինչ։
Լիլին գլուխը տարուբերեց։
— Ես չեմ կարող նրան այդպես թողնել։
Եղբայրը բռնեց նրա թևից։
— Դու ընտրություն չունես։
Տեսագրությունն ընդհատվեց։
Ես ծնկի իջա խոտերի վրա։
Պլանշետը հազիվ էի պահում ձեռքերումս։
— Սա ի՞նչ է…,— շշնջացի։
Աղջիկը ծնկի իջավ կողքիս։
— Ես գիտեմ, որ դժվար է հավատալ։
Ես նայեցի նրան։
— Որտեղի՞ց ունես այս տեսանյութը։
Նա աչքերը լցրեց արցունքներով։
— Մայրս է տվել։
— Ո՞վ է մայրդ։
Աղջիկը երկար նայեց ինձ։
Հետո կամաց պատասխանեց.
— Լիլին։
Ես կարծեցի, թե սխալ եմ լսել։
— Ի՞նչ։
—
