Երբ ես տանը չէի, նրանք կտրեցին իմ պապիկ-տատիկների 50 տարեկան խնձորենին՝ մտածելով, թե ես չեմ կարողանա պաշտպանվել։Ես ապրում եմ այն տանը, որը ժառանգել եմ իմ մահացած պապիկից ու տատիկից․ խաղաղ, փոքրիկ մի տեղ, որը վերանորոգում եմ սենյակ առ սենյակ։ Տան հետևի այգու խնձորենին իմ ամենասիրելի ծառը էր․ մի տնկին, որը պապիկն ու տատիկը տնկել էին հիսուն տարի առաջ, նրանց կենդանի հիշողությունը։ Տարիներ եմ անցկացրել նրա ճյուղերին բարձրանալով, խնձոր հավաքելով շարլոտկա թխելու համար, ու նրա ստվերում քնելով։ Դա պարզապես ծառ չէր․ դա պատմություն էր, ընտանիք, տուն։
Հետո կողքի տունը տեղափոխվեցին Բրադն ու Քարենը։ Աղմկոտ, անհամբեր ու անհավանականորեն անքաղաքավարի մարդիկ էին։ Շատ արագ հասկացրին, որ իմ ծառը «խանգարում է» իրենց այգու ծրագրերին։
— Արեւը հողամասի սահմաններ չի ճանաչում,— պնդում էր Քարենը։
Երբ ես քաղաքավարի մերժեցի ծառը կտրել, Բրադը ծիծաղեց՝ նսեմացնելով դրա նշանակությունը։ Բայց ես կանգուն մնացի․ պապիկ-տատիկիս ծառը չէր անհետանալու։
Երեք օր անց, երբ արձակուրդում էի, զանգ ստացա․ երկու տղամարդ, շղթայական սղոցներ ու մանրացնող սարք մտել էին իմ այգի։ Սիրտս կանգ առավ։ Ութ ժամ մեքենա վարեցի միայն նրա համար, որ տեսնեմ՝ իմ սիրելի խնձորենուց մնացել էր կոտրված կոճղ։ Երբ առերեսվեցի նրանց, Քարենը գինի էր խմում, ասես ոչինչ չէր եղել, իսկ Բրադը վերեւից նայող ժպիտ ուներ։
— Դա ընդամենը ծառ է,— ասացին։
Բռունցքներս սեղմած՝ շրջվեցի ու սկսեցի մտածել հաջորդ քայլի մասին։
Ես վարձեցի սերտիֆիկացված ծառագիտական գնահատողի, որը ծառի արժեքը գնահատեց ավելի քան 18 000 դոլար։ Իրավական փաստաթղթերով ու լուսանկարներով գրանցված նամակ ուղարկեցի՝ պահանջելով փոխհատուցում՝ տարածք ներխուժելու, գույքի վնասման և ծառի ապօրինի հատման համար։ Հետո ցանկապատի երկայնքով տնկեցի երեք բարձր, խիտ փշատերև ծառեր՝ լիովին օրինական, իդեալական այնպես տեղադրված, որ փակեն արեւը նրանց ջակուզիի վրա։ Կարման արմատներ գցեց։
Հիմա ամեն առավոտ սուրճ եմ խմում իմ նոր փոքրիկ անտառի տակ, լսում տերևների շրշյունը ու պատկերացնում, թե ինչպես են պապիկն ու տատիկը ժպտում։ Ցանկապատի մյուս կողմում Քարենը նայում է՝ նյարդայնացած ու պարտված։ Ես պարզապես ժպտում եմ։
— Տնկիր մի բան, որը արժե պաշտպանել, ու պաշտպանիր այն ամբողջ էությամբ,— միշտ ասում էին պապիկն ու տատիկը։
Պարզվեց՝ ես հենց դա էլ արեցի։
