Ես կարծում էի՝ երբ հղի աղջիկս վերադառնա տուն, դա մեզ ավելի կմոտեցնի… Բայց ես խիստ սխալվում էի։
Իմ անունը Աննա է, ինձ 41 տարեկան է։ Աշխատում եմ վարսավիրանոցում։
Միաժամանակ ես միայնակ մայր եմ, ու չեմ թաքցնի՝ ստիպված եմ եղել կրկնակի ուժով աշխատել, որ կարողանամ պահել ինձ ու աղջկաս։
Այս տարվա սկզբին ես օգնել էի իմ 19-ամյա դստերը ընդունվել լավ քոլեջ, ու դա համարում էի մեր ընդհանուր հաջողությունը։
Բայց մի քանի ամիս անց նա զանգեց՝ մի լուրով, որ բառացիորեն շրջեց աշխարհս գլխիվայր՝ նա հղի էր։
Երբ լսեցի այդ խոսքերը, դող բռնեց ինձ։ Հին ցավալի հիշողություններն սկսեցին վերադառնալ։
Նա պատմեց, որ իր ընկերն՝ ինքը՝ 25 տարեկան և սովորում էր նույն քոլեջում, փախել է, երբ իմացել է հղիության մասին։
Բայց նա չերևաց կոտրված։ Ընդհակառակը՝ ասաց, թե ամեն ինչ լավ է, ինքը երջանիկ է, որ մայրանալու է, և պատրաստ է միայնակ մեծացնել երեխային։
Նա նույնիսկ ուրախ էր հնչում։
Ես փորձեցի բացատրել՝ որքան բարդ է միայնակ մայր լինելը, ինչպես դա կարող է խանգարել նրա ուսմանը, աշխատանքին, ապագային։
Բայց նա համառ էր։
Ասաց, որ սա իր որոշումն է, ինքը մեծահասակ է, և ես պետք է հարգեմ դա։
Նա որոշեց ընդմիջում վերցնել ուսումից՝ հասկանալի պատճառներով, և խնդրեց վերադառնալ տուն՝ քանի որ մինչ այդ ապրում էր քոլեջի հանրակացարանում։
Ես համաձայնվեցի։
Սկզբում հաճելի էր՝ նորից ունենալ նրան կողքիս։
Միասին պատրաստում էինք, ֆիլմեր էինք նայում, և ես մտածում էի՝ գուցե այս ամենը մեզ նորից կմոտեցնի։
Բայց երկար չտևեց։
Շուտով նա սկսեց ինձ վերաբերվել որպես սպասուհու։
Ամեն տեղ թողնում էր կեղտոտ ամանները, երբեք չէր հավաքում իր հետևից՝ ասելով, թե «չի կարողանում, շատ հոգնած է, որովհետև հղի է»։
Էդպես էր թվում՝ կարծես կարծում էր, որ հղիությունը իրեն թույլ է տալիս ոչինչ չանել։
Ես հասկանում եմ՝ հղիությունը ծանր է, բայց դա իր որոշումն էր, իսկ ես դեռ պետք է երկար ժամեր աշխատեի։
Վերջին բանը, ինչ ուզում էի՝ տուն վերադառնալ և տեսնել հերթական քաոսը։
Երբ այլևս չդիմացա, նստեցի ու խոսեցի հետը։
Նա զարմացավ, հետո մեղադրեց ինձ, թե ես իրեն դատում եմ, թե ես «չեմ հասկանում»։
Հետո ասաց, որ ես պարտավոր եմ թույլ տալ իրեն մնալ իմ տանը, մինչև երեխան դառնա գոնե մեկ տարեկան՝ «կայունության համար»։
Այդ միտքը ինձ վախեցրեց։
Ասացի, որ ինքը պետք է օգնի տան գործերում, և որ ժամանակի ընթացքում հարկավոր է մտածել առանձին ապրելու մասին։
Հստակ ասացի՝ ես նրա սպասուհին չեմ, ու չեմ պատրաստվում դառնալ երեխայի անվճար դայակը։
Նա բարկացավ ու ասաց, թե ես ընտրում եմ «ազատությունը ընտանիքից վեր»։
Գուցե այդպես էլ կա։ Բայց այսքան տարի նրան մենակ մեծացնելուց հետո ես կարծում եմ՝ արժանի եմ մի փոքր հանգստության։
Ես նույնիսկ առաջարկեցի օգնել նրան գտնել փոքրիկ բնակարան մոտակայքում և վճարել գրավը։
Նա մերժեց։
Ասաց՝ «ինձ հիմա մամա է պետք», բայց անկեղծ ասած՝ ինձ թվում էր՝ իրեն պարզապես պետք էր մեկը, ով կպահի իր փոխարեն։
Վեճը թեժացավ, ու ես զայրացած ասացի, որ եթե այդպես է, թող վաղը դուրս գա։
Նա պարզապես ժպտաց, ոչինչ չասաց ու գնաց իր սենյակ։
Հաջորդ առավոտ ես քարացա։
Նրա սենյակը դատարկ էր։
Բոլոր իրերն անհետացել էին։
Մի քանի անգամ զանգահարեցի, բայց նա չէր պատասխանում։
Հետո հաղորդագրություն ստացա.
«Ես այլևս բեռ չեմ լինի քեզ համար։ Գտել եմ, որտեղ մնալ։ Խնդրում եմ, մի կապվիր այլևս ինձ հետ»։
Այժմ ես լրիվ խառնված եմ։
Զանգեցի նրա ընկերուհուն, և նա ասաց, որ աղջիկս ժամանակավորապես տեղափոխվել է իր նախկին ընկերոջ տուն — թեև նրանք այլևս միասին չեն, իսկ նա արդեն հանդիպում է ուրիշի հետ։
Ես չգիտեմ՝ ինչ անել։
Շատ եմ անհանգստանում։
Ես իսկապե՞ս վատ մայր եմ։
