Ես ամբողջ երկրով մեկ թռա, որ տեսնեմ որդուս, բայց նա նայեց ժամացույցին ու ասաց․ «Դու 15 րոպե շուտ ես եկել, մի քիչ դրսում սպասիր»։
Ես անցել էի երկար ճանապարհ՝ ճամպրուկս լցված նվերներով, նոր կապույտ զգեստս էլ խնամքով դրած, հույսով, որ վերջապես երկար սպասված ընտանեկան հանդիպում է լինելու։ Որդիս՝ Նիքը, ամիսներ շարունակ ինձ հրավիրում էր, ասում էր, որ երեխաները հարցնում են իմ մասին, ու շուտով միասին ժամանակ կանցկացնենք։ Այս անգամ թվում էր՝ լուրջ է տրամադրված, ու ես ամրագրեցի թռիչքս, մի քանի անգամ ստուգեցի ամսաթվերը և պատկերացրեցի ուրախ հանդիպումը։
Բայց երբ շուտ հասա նրա տան շեմին, նա ինձ ոչ գրկեց, ոչ էլ ժպտաց։ Փոխարենը խնդրեց՝ տասնհինգ րոպե դրսում սպասեմ, մինչև տունը «պատրաստեն»։
Ես կանգնած էի՝ ճամպրուկս ոտքերիս մոտ, ներսից լսվում էին ծիծաղն ու երաժշտությունը, ու ինձ դանդաղ հասկացավ՝ ես ոչ շուտ էի եկել, ոչ էլ անսպասելի էի։ Պարզապես ինձ չէին նկատել։ Տասնհինգ րոպեն դարձավ քսան, ու ոչ ոք դուրս չեկավ։ Ինձ անտեսված ու անպետք զգալով՝ ես իջա բակով ու գնացի մոտակա հյուրանոցը՝ հոգնած ու վիրավորված։ Այդ գիշեր անտեսեցի հեռախոսս, նստած էի իմ կապույտ զգեստով ու նայում էի կողքիս դրված նվերների տոպրակին՝ լռության մեջ։
Հաջորդ առավոտ հեռախոսս լի էր բաց թողնված զանգերով ու անհանգիստ հաղորդագրություններով։ Նիքն ու երեխաները անհանգստացել էին, Էմման լաց էր եղել, երբ տեսել էր, որ ես գնում եմ։ Հաղորդագրությունները կարդալիս սիրտս սեղմվեց՝ հասկանալով, որ այս թյուրիմացությունը երկուստեք ցավ է պատճառել։ Վերջապես Նիքը զանգեց․ նրա ձայնը փոքրացած ու կոտրված էր։ Նա խոստովանեց, որ իմ այցին վերաբերվել էր որպես հերթական գործի, ոչ թե առաջնահերթության, ու որ իր պատրաստած «անակնկալը» ստվերել էր ամենակարևորը՝ այն, որ ես ուզում էի ինձ ցանկալի զգալ, ոչ թե պարզապես «կազմակերպված»։
Մեր խոսակցությունը ծանր ու լուռ դարձավ։ Նա խոստովանում էր, իսկ ես նրան զգացնել էի տալիս, թե ինչ է նշանակում դրսում սպասել ու աննշան զգալ։ Հեռախոսի մյուս կողմից Էմմայի փոքրիկ ձայնը հարցրեց՝ «Դու դեռ կգա՞ս», ու ես արցունքների մեջ ժպտացի՝ նրա անմեղությունից ու հույսից։ Ես հիշեցրի Նիքին, որ ինձ պետք են իրական ջանքեր ու իրական հանդիպումներ, ոչ թե շտապ զանգեր կամ անորոշ խոստումներ։ Դանդաղ մենք սկսեցինք նորից կապ հաստատել ու քայլ առ քայլ վերականգնել վստահությունը։
Մեկ ժամ անց Նիքը եկավ հյուրանոց։ Էմման նրա հետևից նայում էր ու ձեռքին պահել էր գունավոր մատիտներով նկարված մի թուղթ՝ «Բարի գալուստ, տատիկ» գրությամբ։ Տանը կախված էին ժապավեններ, ծաղիկներ ու ձեռագործ պաստառներ՝ լի թե՛ քաոսով, թե՛ սիրով։ Այս անգամ ոչ ոք ինձ չասաց սպասել․ ես ներս մտա ու անմիջապես ինձ իրենցից զգացի՝ շրջապատված ծանոթ լուսանկարներով ու երեխաների ծիծաղով։ Ես լաց եղա՝ թեթևացած ու երջանիկ, հասկանալով, որ թեկուզ առաջին փորձը ցավոտ էր, սերն ու ջանքերը մեզ կրկին միավորեցին։
Ավելի ուշ, երբ երեխաները քնել էին, ես ու Նիքը նստեցինք խոհանոցում, թեյ խմեցինք ու պլաններ կազմեցինք՝ ինչպես պահպանել իրական կապը՝ շաբաթական ընթրիքներ, կիրակնօրյա զանգեր, գիտակցված կազմակերպված այցելություններ։ Հաջորդ առավոտ Էմման բարձրացավ գիրկս ու հարցրեց՝ նրբաբլիթ կպատրաստե՞մ, ու ես ժպտացի՝ վերջապես ինձ տանը զգալով։ Երբ անցնում էի դռնով ներս, տեսա՝ Նիքը լուռ բաց է պահում այն, ու առաջին անգամ իսկապես հավատացի նրան։ Ես ներս մտա՝ իմանալով, որ վերջապես ցանկալի ու սպասված եմ։
