Դեդ Միրյոնը հիշատակի մոմ վառեց կնոջ լուսանկարի առաջ, նստեց տաբուրետի վրա ու ծանր շունչ քաշեց.
— Ահա, Տանուշա, — մտքում ասաց նա ցավով, — արդեն քառասուն օրն էլ անցավ… Շատ դժվար է առանց քեզ… Ժամանակն է, երևի, քեզ հետ գնամ… Ի՞նչ ունեմ այստեղ անելու։ Երեխաներն արդեն մեծացել են, իրենց կյանքն ունեն։ Ես էլ նրանց միայն ծանրություն եմ։ Այստեղ ինձ ոչինչ չի պահում։ Տնից մնացել է մի հին հավ, այն էլ՝ նույնիսկ ապուրին չի պիտանի։ Կտանեմ հարևանի մոտ… Ամառն էլ սկսել է, տաք է։ Թաղելն էլ հեշտ կլինի…
Մտքերը ընդհատեց հեռախոսի զանգը։ Անհաճությամբ վերցրեց։ Զանգում էր աղջիկը.
— Պա՛պ, վաղը քեզ մոտ Սերոժան կգա։ Կանիկուլների մեջ է։ Մեծ տղա է արդեն, տասնչորս տարեկան։ Տանը կօգնի։ Մենք էլ կայցելենք։ Դե պատրաստ եղիր։
— Դո՜ղ, — շփոթվեց ծերունին, — երևի չեմ կարողանա… Ես ուրիշ բան էի մտածել…
— Պապ, նա արդեն գնացքում է։ Մենք շատ զբաղված ենք։ Քո օգնությունն է պետք։ Լավ կնայես նրան, — աղջիկը խոսեց վճռական տոնով։ — Առարկություններ չեն ընդունվում։ Վաղը դիմավորում ես։ Հետո կզանգեմ…
Դեդ Միրյոնը գլուխը շարժեց, մտավ իր խնայած տեղը ու գնաց խանութ — վերջապես, թոռին պետք է կերակրել…
Առաջին օրը Սերոժան շրջեց պապի բակն ու կուլունջը, զարմացած ասաց.
— Դեդ, ինչի՞ է բակդ այսքան աճել ու խոտով լի։ Մատի տեղ չկա, ամեն ինչ շաղած…
— Էհ, բաբուլիդ երկար բուժում էինք, հետո էլ գնաց… Հիմա էլ՝ ում համար անեմ, — ձեռքը թափ տվեց պապը։ — Շուտով ես էլ կմեռնեմ։ Մենակ է այնտեղ առանց ինձ…
— Լավ, դեդ, մեռի, — նույնքան օդի վրայով ասաց Սերոժան, — բայց մտածի՝ մեռնես, մարդիկ գան հուղարկավորելու, բակդ էլ՝ ամբողջովին քաոսի մեջ։ Սրտաչափ չի, չէ՞… Դե եկ, կարգուկանոն մտցնենք, բանջարանոցը փորենք, հետո մեռի՝ եթե շատ ես ուզում։
— Բանջարանոցն ի՞նչ համար… — զարմացավ Դեդ Միրյոնը։
— Էդ ո՞նց ինչ համար։ Սոխ, կանաչի, բանջարեղեն տնկելու։ Չե՞ս տեսնում՝ խանութում ամեն ինչ ոնց է թանկացել։ Հուղարկավորություն, հիշատակի օրեր… Եթե ամեն բան քաղաքից բերենք, փողը չի հերիքի։ Կտնկենք, կմեծանա, ու հանգիստ կլինենք։ Հետո՝ Աստված քեզ հետ…
Դեդ Միրյոնը մտածեց, քորեց գլխի հետևը։ Տղան ճիշտ էր։ Չէր ուզում երեխաներին ավելորդ ծախսի մեջ գցել։ Ուստի որոշեց մի քիչ էլ սպասել…
Աշխատանքը եռաց։
Մեկ շաբաթ անց բակն արդեն մաքուր էր, այգին՝ կարգի բերված։ Բայց անսպասելիորեն Սերոժան հիվանդացավ։ Դեդ Միրյոնը շատ անհանգստացավ։
— Դեդ, շատ ուզում եմ տնական հավի ապուր… — շշնջաց թոռը։ — Ուժ է տալիս։ Կուտեմ՝ կկազդուրվեմ։
— Չունեմ հա՛վ, մի հատ հին թառամած հավ է մնացել, դրանից ինչ սուպ… — շփոթվեց պապը։
— Դե դու հարևանին մոտ գնա, ես արդեն խոսել եմ նրա հետ, — ասաց Սերոժան՝ քիչ էր մնում ինքն իրեն մատներ։ — Խոստացել է՝ տասը հավ ու մի աքլոր կտա քեզ։ Ի դեպ, մոտը այծ էլ ունի։ Ինձ էլ մի քիչ այծի կաթ է պետք — շատ է օգնում…
Շուտով Սերոժան սկսեց լավանալ — թարմ մթերքը նրան ուժ տվեց։
…Մեկ շաբաթ անց Դեդ Միրյոնը նորից մտահոգվեց։
— Լավ, ես կմեռնեմ, էս ամբողջ կենդանիներին ո՞ւմ թողնեմ…
— Տա՛ր հարևանին, բան չկա, — ծիծաղեց Սերոժան։
Երեկոյան Սերոժան բակ բերեց մի փոքր, սարսափած ու թույլ շուն։
— Շատ հիվանդոտ է, շլափուն… — ասաց Դեդ Միրյոնը, նայելով նոր բնակչին։ — Էն որ ես մեռնեմ, հա՞, ու՞մ կմնա…
— Մի վախեցիր, դեդ, — արագ պատասխան գտավ Սերոժան, — կբուժենք, կկերակրենք, կուժեղանա։ Հետո թող գյուղում վազի, մարդիկ քաղցած չի թողնի։
Շնիկը շատ թույլ էր, ստիպված էին գիշերները վեր կենալ, կերակրել, խնամել։ Դեդ Միրյոն ու Սերոժան հերթով էին զբաղվում նրանով։ Վերջում շունը ոտքի կանգնեց, սկսեց վազվզել, հավերին քշել, տանտերերին ուրախ հաչյունով դիմավորել։ Տանը նոր կյանք մտավ։
Ամռան վերջում եկավ դուստրը։ Օգնեց բերքը հավաքել։ Բոլոր աճեցրածը մաքրեցին, պահեստավորեցին, պահեցի տեղավորեցին։
Մեկ-երկու օր առաջ նրա ու Սերոժայի վերադարձից, աղջիկը բերեց նաև մի հղի կատու։
— Դու սա ինչի՞ ես բերել։ Շուտով կծնի… Ես ի՞նչ անեմ դրանց հետ… — բարկացավ Դեդ Միրյոնը։
— Պա՛պ, բա թողնե՞մ նրան… Հիշու՞մ ես՝ մաման ինչքան էր սիրում կատուներին։ Ձեզ մոտ միշտ երկու կատու էր ապրում։ Մկներին էին որսում… — ասաց աղջիկը։ — Մենք հիմա գնալու ենք, Սերոժային դպրոց է պետք գնալ։ Աշնան արձակուրդներին կգա, այդ ժամանակ котятները մեծացած կլինեն, հարևաններին կտանք։
…Ամառը շատ արագ անցավ։ Դեդ Միրյոնը ճանապարհեց ընտանիքին, մի քիչ էլ արտասվեց։ Մոտեցավ կնոջ լուսանկարին, մոմ վառեց ու նստեց։
— Գիտե՞ս, Տանյա, — ասաց նա, — դու չնեղանաս, բայց հիմա քեզ մոտ գալ չեմ կարող։ Պետք է քիչ սպասեմ։ Ահա Սերոժան պիտի գա։ Էլ էլ՝ հավերը… Միթե՞ թողնեմ։ Հարևանը իր հավերին ինչ ասես տալիս է, իսկ ես մաքուր ցորենով եմ կերակրում։ Տեսնեիր՝ ինչ ձվեր են տալիս… Գեղեցկություն է։ Ոչ մեկի մոտ այդպիսիք չկան…
Նայեց պատուհանից դուրս — դարպասի մոտ պառկած էր արդեն մեծացած շունը։
— Էհ, շուն էլ ունեմ… Ես եմ բուժել, մեծացրել… Ո՞ւմ տամ… Անտեր կմնա… — շարունակեց նա։ — Սերոժան էլ հաճախ է հիվանդանում, նրան այծի կաթն է օգնում։ Մտածում եմ՝ լավ կլինի մի այծ առնել հարևանից. գա՝ կվերականգնվի…
Հանկարծ ներսից լսվեց կատվի մյաուկյունը։
— Տանյա, կարծես սկսվեց… Գնամ տեսնեմ՝ հանկարծ котенка չճզմի… Ախր էս էլ նոր պատուհաս… Ի՞նչ անեմ սրանց հետ… — ծերունին ոտքերը քարշ տալով գնաց ներս։ — Ահա՜, արդեն երկուսը…
Դեդ Միրյոնը նստեց կատվի դիմաց։ Վերցրեց կրծքի տակ ճռճռացող котятներին ու ժպիտով դրեց մոր փորի տակ։
— Ե՜դի, ուտեք, ուժ հավաքեք… Մեծանաք՝ մկներին կվերացնեք…
