Գայլերի մեծ հոտը շրջապատել էր ավտոբուսը, բայց գիշատիչները չէին հարձակվում․ ուղևորները սարսափով հետևում էին վայրի կենդանիների շարժումներին, իսկ այն, ինչ տեղի ունեցավ հետո, ցնցեց բոլորին։
Ձմեռային բուքը թափով մոլեգնում էր, իսկ փորձառու՝ մոտ հիսուն տարեկան վարորդի ղեկավարած ավտոբուսը դժվարությամբ առաջ էր գնում ձյունով ծածկված ճանապարհով։ Ուղևորները անհանգստությամբ նայում էին պատուհաններից դուրս՝ սառույցի նախշերի ետևում թաքնված սպիտակությանը, երբ հանկարծ մեքենան դանդաղեց։ Վարորդը կկոցեց աչքերը, ձեռքերը ավելի ուժեղ սեղմեց ղեկին։ Ձյան վարագույրի միջից սկզբում երևաց մեկը, հետո հինգը, իսկ շուտով՝ տասնյակ մոխրագույն ուրվագծեր։ Սրանք սովորական շներ չէին, այլ հսկայական գայլերի հոտ։ Երբ ավտոբուսը կանգ առավ, բոլորին պատեց սառը վախը․ վայրի կենդանիները լուռ շրջապատել էին մեքենան՝ պարզապես սպասելով։
Ուղևորները խուճապահար գոռում էին, որ դռները փակ պահեն, բայց գայլերի տարօրինակ վարքը գրավեց նրանց ուշադրությունը։ Նրանք չէին գռմռում, չէին հարվածում ապակիներին․ կարծես անշարժ կանգնած լինեին՝ ինչ-որ կարևոր բան ցույց տալու համար։ Վարորդը մաքրեց դիմապակին ու նկատեց, որ գայլերի հայացքը ուղղված չէ ավտոբուսին, այլ ճանապարհի եզրին կուտակված ձյան բլուրներին։ Երբ քամին մի պահ հանդարտվեց, ձյան տակից երևաց անշարժ պառկած մարդու կերպար։
Այդ պահին ավտոբուսում վախը տեղը զիջեց մեծ շոկին։ Գայլերը ճանապարհը չէին փակել, որ վնասեն մեքենան, այլ՝ կանգնեցնեն այն։ Նրանք կենդանի պատնեշ էին դարձել, որպեսզի մարդիկ նկատեն օգնության կարիք ունեցող, ցրտահարվելու եզրին գտնվող մարդուն։ Մի գայլ, որը կարծես հոտի առաջնորդն էր, մոտեցավ ձյան մեջ պառկած մարդուն ու նայեց ուղևորներին՝ ասես ասում էր․ «Ահա նա, փրկեք նրան»։
Երբ վարորդն ու մի քանի համարձակ ուղևորներ դուրս վազեցին, գայլերը, հարձակվելու փոխարեն, կամաց-կամաց հետ քաշվեցին։ Երբ պարզվեց, որ ընկած մարդը դեռ շնչում է, նրան զգուշությամբ տեղափոխեցին ավտոբուսի տաք սրահ։ Իրենց գործն ավարտած գայլերը լուռ անհետացան անտառի խորքում։ Ոչ ոք չէր ուզում հավատալ, բայց այդ օրը վայրի կենդանիները միասին գործեցին՝ փրկելու մարդու կյանքը։
Շոկից հետո ավտոբուսում խոր լռություն տիրեց։ Վարորդը նորից նստեց ղեկի մոտ՝ բնության հանդեպ զգալով ոչ միայն վախ, այլև անսահման հարգանք։ Այդ երեկո յուրաքանչյուր ուղևոր իր մաշկի վրա զգաց, որ նույնիսկ ամենավայրենի համարվող կենդանիները երբեմն կարող են ամենամեծ կարեկցանքը ցուցաբերել։ Ժամանակակից աշխարհի ու վայրի բնության այս հանդիպումը ընդմիշտ փոխեց ավտոբուսում գտնվող բոլոր մարդկանց կյանքը։
