Գալայի ժամանակ ողբերգական հանդիպումը բացահայտեց, որ նախկին բալերինայի անդամալույծ ոտքերը զոհաբերվել էին՝ խորհրդավոր որդուն փրկելու համար, որն այժմ կատարելապես կատարում էր նրա կործանված բեմադրությունը:Մեծ օպերայի հսկայական ջահերը շլացուցիչ, բազմերանգ լույս էին սփռում գալայի հյուրերի վրա, սակայն Ելենան նստած էր միջհարկի ստվերոտ հատվածում՝ իր անգործուն ոտքերը ծանր զմրուխտագույն մետաքսի շերտերի տակ թաքցրած։
Արդեն տասը տարի էր, ինչ աշխարհը նրան ճանաչում էր որպես մի ուրվականի՝ պրիմա բալերինայի, որի կարիերան փշրվել էր անձրևից թրջված մայրուղու վրա տեղի ունեցած վթարի ժամանակ։ Նա ապրում էր անվասայլակի իր լուռ ու դառը առօրյայով՝ հետևելով, թե ինչպես է բալետի աշխարհը շարունակում իր ճանապարհը առանց իրեն։
Մինչև երաժշտությունը փոխվեց, և դահլիճ մտավ մի տղա։
Նա հնամաշ սպորտային կոշիկներ ու գունաթափ բաճկոն էր հագել՝ կտրուկ հակադրություն ստեղծելով սմոքինգներով ու շքեղ հագուստներով շրջապատված հյուրերի ֆոնին։ Սակայն նրա շարժումների մեջ կար անհանգստացնող, բայց տարօրինակորեն ծանոթ նրբագեղություն։
Երբ ջութակների երաժշտությունը հասավ իր գագաթնակետին, տղան սկսեց պարել, և Ելենան կտրուկ շունչը պահեց։
Նա պարզապես չէր պարում։ Նա կատարում էր իր վթարի գիշերը ստեղծած վերջին՝ անհավանական բարդ խորեոգրաֆիան։
Դա այն բեմադրությունն էր, որը հենց ինքը՝ Ելենան, էր ստեղծել, որը երբեք չէր տեսագրվել ու երբեք չէր ցուցադրվել աշխարհին։ Այն ավարտվում էր ձգողականությանը հակասող մի շարք ցատկերով։
Երբ տղան սահում էր փայլեցված մարմարի վրայով, սուր, էլեկտրական ազդակ անցավ Ելենայի ազդրերի միջով։ Նա կտրուկ շունչ քաշեց՝ ձեռքերը սեղմելով անվասայլակի բազրիքներին, երբ նրա անդամալույծ մկանները սկսեցին նկատելիորեն դողալ ու բաբախել՝ կատարյալ կերպով կրկնելով տղայի հուսահատ, բայց գեղեցիկ շարժումների ռիթմը։
Շոկը վերածվեց այրող, համակող զայրույթի, և նա հրամայեց իր խնամակալին իրեն ուղիղ դեպի բեմահարթակ տանել՝ ճեղքելով լռած, ապա ծափահարող ամբոխի միջով։
— Ո՞վ է քեզ սա սովորեցրել,— Ելենայի ձայնը կտրեց մարող երաժշտությունը՝ կոտրված ապակու պես, իսկ նրա ձեռքերը դողում էին զգեստի կտորի վրա։
Տղան կանգ առավ՝ ծանր շնչելով, և նայեց լեգենդար պարուհուն։ Նրա աչքերում զարմանք կար, բայց նաև անսովոր հանգստություն՝ Ելենայի զայրույթի ֆոնին։
Նա ոչ մի բառ չասաց։ Փոխարենը դանդաղ ծնկի իջավ նրա անվասայլակի առջև և վեր քաշեց իր հնամաշ ջինսի փողքը։
Այնտեղ՝ ծնկից մինչև կոճ ձգվող հատվածում, երևում էր վիրահատությունից մնացած պատռված, արծաթափայլ սպի։
Ելենան սևեռվեց դրա վրա, և նրա զայրույթը միանգամից տեղի տվեց սառը, դատարկ թմրությանը, որովհետև նա ճանաչեց այդ նախշը։
Դա հյուսվածքների վերականգնման ճիշտ նույն բարդ կառուցվածքն էր, որը հիմա թաքնված էր իր իսկ զմրուխտագույն զգեստի տակ։
Դահլիճը կարծես սկսեց երերալ, երբ տասը տարվա առեղծվածի կտորները հանկարծ աղմուկով միավորվեցին նրա մտքում։
Նա հիշեց կուրացնող լուսարձակները, ջարդվող մետաղի ձայնը և հիվանդանոցի խառնաշփոթ բաժանմունքը, որտեղ բժիշկները նրան ասել էին, որ իր ոտքերն անվերադարձ վնասված են, բայց մյուս մեքենայի երեխան մահանում է և ողջ մնալու համար անհապաղ, ծայրահեղ անհրաժեշտության կարգով հյուսվածքների փոխպատվաստման կարիք ունի։
Նա, վշտից թմրած վիճակում, ստորագրել էր փաստաթղթերը՝ համաձայնելով տալ այն ամենը, ինչ հնարավոր էր փրկել իր ջարդված վերջույթներից։
Բայց նրան երբեք չէին ասել, որ երկրորդ մեքենայի ղեկին իր բաժանված ամուսինն էր, որն այդ նույն առավոտ իրենց նորածին որդուն իր հետ վերցրել էր։
Այդ ամենը նրանից թաքցրել էին նրա մենեջերն ու բժիշկները՝ համաձայնեցված կերպով, որպեսզի նրան չմղեն ավելի խոր հոգեկան քայքայման։
Արցունքները վերջապես գլորվեցին նրա թարթիչներից՝ տաք ու կուրացնող, երբ նա սպիից հայացքը տեղափոխեց տղայի դեմքին։ Նրա մեջ տեսավ սեփական ծնոտի անսխալ գիծն ու իր աչքերի խորը արտահայտչականությունը։
Նա պարզապես փողոցային մի տղա չէր, որը հրաշքով ժառանգել էր իր «մկանային հիշողությունը» սինթեզված հյուսվածքի միջոցով։
Նա այն երեխան էր, որին Ելենան տասը տարի առաջ մահացած էր համարում՝ կենդանի մնացած հենց այն կարիերայի բեկորների շնորհիվ, որը նա կարծում էր, թե կորցրել է։
Նրանց միջև լռությունը երկարեց՝ ծանրացած տարիներով չասված վշտով և հանկարծակի, ճնշող գիտակցումով։
Տղան ձեռքը մեկնեց և անորոշությամբ դիպավ նրա դողացող ծնկին։
Ելենայից դուրս եկավ կոտրված, բայց միաժամանակ թեթևացած ծիծաղ։ Նա առաջ թեքվեց ու որդուն ամուր գրկեց՝ կարծես այլևս երբեք բաց չթողնելու համար։
Նա գիտեր, որ թեև իր պարը ավարտվել էր, իրենց իսկական խորեոգրաֆիան միայն հիմա էր սկսվում։
