Առավոտը տարօրինակ սկսվեց։ Արթնացա ու գլխիս վրա սառնություն զգացի։ Ձեռքս դրեցի գլխիս ու քարացա։ Մատերիս տակ՝ հարթ մաշկ։ Ոչ մի մազ։
Սիրտս խելագարի պես բաբախում էր։ Լողալով վեր կացա անկողնուց ու վազեցի լոգարան՝ ճանապարհին անգամ սայթաքելով։ Հայելու մեջ ինձ նայում էր մի անծանոթ կին՝ ամբողջովին լեսալի, լայն բացված աչքերով ու դողացող շուրթերով։
— «Ո՛չ…» — շշնջացի, և արցունքները ինքնաբերաբար հոսեցին։
Վերադարձա ննջարան, նստեցի անկողնու եզրին ու փակեցի դեմքս ձեռքերով։ Գլուխս լի էր խառնաշփոթ մտքերով։ Դա կարող էր լինել ինչ-որ հիվանդություն, ալերգիա… կամ այլ բան։ Բայց սրտիս խորքում չէի ուզում հավատալ մի սարսափելի մտքին՝ որ դա արել է իմ ամուսինը։
Վերցրի հեռախոսը ու հավաքեցի նրա համարն ու զանգեցի։
— «Դու՞ ես արել սա»։
— «Ի՞նչը»։ Նրա ձայնը սառն էր ու կեղծ անմեղ։
— «Ես… լեսալի եմ», — գրեթե գոռացի։
Նա ծանր շունչ քաշեց։
— «Ես քեզ մի քանի անգամ զգուշացրել էի։ Լոգարանում, խոհանոցում, ննջարանում՝ քո մազերը ամեն տեղ էին։ Հոգնել էի, զզվում էի։ Հիմա՝ մազ չի լինի»։
Կրծքավանդակս սեղմվեց ցավից ու զայրույթից։
— «Դու՞ լուրջ ես ասում», — գոռացի, բայց նա արդեն սկսեց արդարանալ՝ խոսելով «կարգուկանոնի» ու «գեղեցկության» մասին։
Մեր վեճը երկար տևեց։ Նա չէր հասկանում, որ արածը սարսափելի էր։ Իսկ ինձ համար դա իրական դավաճանություն էր։
Մի պահ ես այլևս չէի լսում նրան։ Ես արդեն գիտեի, թե ինչ եմ անելու։ Ես վրեժ լուծելու էի։ Եվ արեցի այն, ինչից ոչ մի րոպե չեմ զղջում։
Շարունակությունը 👇👇
Սկզբում նրա բոլոր հագուստները հանեցի պահարանից ու առանց երկար մտածելու այրեցի բակում։ Ծուխը բարձրացավ, իսկ ներսումս տարօրինակ ազատության զգացում առաջացավ։ Դե ինչ, դրանք էլ էին ինձ խանգարում ու տհաճ էին։
Հետո գնացի ննջարան, վերցրի նրա հին նոթբուքը՝ այն նույնը, որը ամիսներով փոշի էր հավաքում ու նյարդայնացնում ինձ, և ուղղակի նետեցի աղբամանը։
Հաջորդը նրա վազքի գորգն էր։ Տարիներով այն զբաղեցնում էր սենյակի կեսը՝ միայն փոշի հավաքելով։ Ես հանգիստ ապամոնտաժեցի այն ու տարա դրսում՝ աղբամանի մոտ։ Ինձ համար էլ արդեն տհաճ էր դարձել։
Այդ երեկո ամուսինս տուն վերադարձավ՝ քաղցած և նյարդոտ։
— «Ինչո՞ւ ընթրիքը դեռ պատրաստ չէ», — հարցրեց նա։
Ես հանգիստ նայեցի նրան։
— «Որովհետև ես ոչինչ չեմ պատրաստել»։
Նա բերանը բացեց՝ ինչ-որ բան ասելու համար, բայց ես արդեն վերցրել էի պայուսակս։
— «Ես հոգնել եմ քեզնից հետո հավաքելուց։ Հոգնել եմ այս ամենից։ Եվ հոգնել եմ ապրել մարդու հետ, ով նման բան կարող է անել»։
Ես փակեցի դուռը նրա հետևից ու թողեցի նրան դատարկ բնակարանի լռության մեջ։
Եվ երկար ժամանակ հետո առաջին անգամ զգացի, որ կարող եմ ազատ շնչել։
