Ամուսնուս մահից երեք ամիս անց, մի կերպ ուժ գտնելով հիշողությունների հետ առերեսվելու համար, նրա կոտրված հեռախոսը տարա վերանորոգման։ Իմ նպատակը պարզ ու ազնիվ էր․ ուզում էի էկրանը սարքել ու հեռախոսը նվիրել սկեսրոջս, ով նոր սարքի կարիք ուներ։ Ամուսինս մահացել էր սարսափելի ավտովթարի հետևանքով, և այդ օրվանից ես անգամ չէի համարձակվել դիպչել այդ սև ապակու կտորին։ Երբ մտնում էի արհեստանոց, տարօրինակ անհանգստություն զգացի, բայց դա վերագրեցի պարզապես սգի ծանր ընթացքին։
Սովորական վարպետը, աշխատանքային խալաթով, խոստացավ, որ մեկ ժամում կկարգավորի խնդիրը։ Նստեցի մի կողմում ու սպասում էի՝ նայելով պատուհանից դուրս թափվող անձրևին։ Հիշում էի մեր ամենաերջանիկ պահերը ու մտածում, թե որքան նվիրված հայր էր նա։ Երեխաներս նրան համարում էին անթերի հերոս։ Երբ վարպետը տեղադրեց նոր էկրանը և միացրեց հեռախոսը լիցքավորման, լռությունը կտրեց ծանոթ ձայնը։ Բայց հենց համակարգը միացավ, տղամարդու դեմքը գունատվեց, իսկ դողացող ձեռքերով հեռախոսը մեկնեց ինձ։
«Պետք է սա տեսնեք։ Չէի ուզում խախտել ձեր անձնական տարածքը, բայց այս հաղորդագրությունը հենց էկրանի մեջտեղում հայտնվեց»,— շփոթված ասաց նա։ Երբ վերցրի հեռախոսը, տեսա հաղորդագրություն՝ ուղարկված մեկից, ում անունը չէր նշված, միայն սրտիկի նշան կար։ Ուղարկման ժամը մինչև րոպեն համընկնում էր այն դժբախտ վթարի պահին, երբ ամուսինս մահացավ։ Սիրտս կարծես կոկորդս բարձրացավ, իսկ տառերը սկսեցին պտտվել աչքերիս առաջ։
Հաղորդագրության մեջ գրված էր․ «Սիրելիս, արդեն քսան րոպե է սպասում եմ։ Որտե՞ղ ես։ Նորից կինդ է քեզ պահե՞լ։ Շտապիր, շատ եմ կարոտել»։ Այդ պահին զգացի, ասես եռացող ջուր լցրին վրաս։ Պարզվեց՝ այդ օրը ամուսինս ոչ աշխատանքի էր շտապում, ոչ էլ տուն․ նա շտապում էր մեկ այլ կնոջ գիրկը։ Այդ մահաբեր վթարը եղել էր խելահեղ արագության հետևանք, որով նա սլանում էր՝ հասնելու իր գաղտնի սիրուն։ Այն մարդը, ում համար ես երեք ամիս սգում էի, ում համար երեխաներս կարոտում էին, իրականում ապրում էր երկակի, մութ կյանքով։
Թողեցի հեռախոսը արհեստանոցի սեղանին ու առանց մի բառ ասելու դուրս եկա։ Անձրևը խփում էր դեմքիս, իսկ կրծքիս ցավը տեղը զիջեց խոր զզվանքի ու զայրույթի։ Այլևս ոչ մի նվեր չկար սկեսրոջս համար․ ձեռքերումս մնացել էին միայն կոտրված արժանապատվությունս ու մի մեծ սուտ։ Այդ օրը հասկացա, որ երբեմն ավելի լավ է չբացել փակված արկղերը, որովհետև որոշ գաղտնիքներ կարող են պղծել անգամ ամենամաքուր սուգը։
