Ամուսնությանս օրը իմ ամուսնու եղբայրը հանկարծ ասաց, որ ուզում է լուրջ խոսել ինձ հետ, ու խնդրեց, որ իրեն սպասեմ զուգարանում։ Այն, ինչ նա ասաց, ուղղակի շոկի մատնեց ինձ։
Հարսանիքը ընթանում էր ինչպես սովորաբար՝ ծիծաղ, երաժշտություն, շնորհավորանքներ։ Ես երջանիկ էի, որովհետև ամուսնանում էի մարդու հետ, ում սիրում էի ամբողջ սրտով։ Բայց մի պահ ամուսնուս եղբայրը մոտեցավ ինձ ու շշնջաց.
— Քեզ ինչ–որ բան պիտի ասեմ։ Շատ կարևոր է։
Սարսուռ անցավ իմ միջով։
— Լա՛վ, ի՞նչ է պատահել։
Նա արագ նայեց շուրջը ու ավելացրեց.
— Ոչ, այստեղ չէ։ Եկ սրահի զուգարանում հանդիպենք, հինգ րոպեից։ Եղբորս ոչինչ չասես։
— Ի՞նչ ես ասում, ինչ է պատահել,— հարցրի ես, զգալով, թե ինչպես է անհանգստությունս աճում։
— Կարճ ժամանակից կիմանաս,— ասաց նա և հեռացավ։
Չգիտեմ ինչպես կարողացա սպասել այդ հինգ րոպեն։ Սիրտս արագ էր բաբախում, ձեռքերս թացվել էին։ Ասացի իմ փեսացուին, որ պետք է դուրս գամ, ու գնացի դեպի զուգարան։
Նա արդեն այնտեղ էր, սպասում էր։ Մի պահ լռություն տիրեց, հետո նա սկսեց խոսել։
Նրա խոսքերը պարզապես շոկացրին ինձ։
— Ես այլևս չեմ կարող լռել… Ես վաղուց սիրահարված եմ քեզ։
Ես քարացա, հետո ակամա ծիծաղեցի.
— Դու խելքդ կորցրե՞լ ես։ Ես այսօր եմ ամուսնանում։ Քո եղբոր հետ։
— Գիտեմ,— նրա ձայնը դողում էր,— բայց այլևս չեմ կարող քեզ նրանց կողքին տեսնել։ Դա ինձ սպանում է։
Ես կտրուկ գլխով նշան արեցի.
— Ո՛չ։ Դադարեցրու։ Սա ճիշտ չէ։
Բայց նա մի քայլ առաջ եկավ ու փորձեց ինձ գրկել։ Ես ուժով հետ հրեցի նրան և մի լավ ապտակ տվի։
— Երբևէ չփորձես նորից ինձ դիպչել,— գոռացի ես ու, արցունքներս չզսպելով, դուրս փախա։
Հիմա զգում եմ, որ չեմ կարողանում նույնիսկ նայել նրա աչքերին, չգիտեմ՝ ինչպես պիտի իրեն հետ նորմալ շփվեմ։ Եվ ամենակարևորը՝ արդյո՞ք պետք է այդ ամենը պատմեմ ամուսնուս։
