Աղջիկս անհետ կորավ։Երեք տարի անց մի անտուն տղամարդու տեսա՝ նրա սվիտերը հագին, և նա ինձ ընդամենը չորս բառ ասաց։Ուղիղ երեք տարի, երկու ամիս և տասնչորս օր էր անցել այն օրվանից, երբ աղջիկս՝ Լիլին, անհետ կորավ։
Այդ օրը մինչև հիմա ցավով եմ հիշում։
Ամեն ինչ սովորականի պես սկսվեց։
Առավոտյան նախաճաշ պատրաստեցի, սեղանին երկու բաժակ թեյ դրեցի ու սկսեցի սպասել, թե երբ Լիլին իր սենյակից ներքև կիջներ։
Ես նրան միայնակ էի մեծացրել։
Տարիներ շարունակ միայն երկուսով էինք՝ ես ու աղջիկս։
Մենք մեր փոքրիկ աշխարհն ունեինք։
Հանգիստ առավոտներ, միասին պատրաստած ընթրիքներ, գնումներ և մինչև ուշ գիշեր ձգվող զրույցներ։
Ձմռան ցուրտ երեկոներին միևնույն վերմակի տակ փաթաթված հին ֆիլմեր էինք դիտում։
Երբեմն Լիլին քնում էր ուսիս, իսկ ես նույնիսկ շարժվել չէի համարձակվում, որովհետև չէի ուզում արթնացնել նրան։
Նա պարզապես իմ աղջիկը չէր։
Նա ինձ ամենամոտ մարդն ու լավագույն ընկերն էր։
Նա իմ ամբողջ աշխարհն էր։
Բայց անհետանալուց մի քանի շաբաթ առաջ նկատեցի, որ ինչ-որ բան փոխվել է։
Լիլին ավելի լուռ ու ինքնամփոփ էր դարձել։
Հաճախ փակվում էր իր սենյակում։
Այլևս չէր պատմում, թե ինչպես էր անցել օրը, ում էր հանդիպել կամ ինչն էր անհանգստացնում իրեն։
Երբ հարցնում էի՝ ամեն ինչ կարգի՞ն է, միշտ նույն բանն էր պատասխանում։
— Լավ եմ, մա՛մ։ Մի՛ անհանգստացիր։
Բայց ես զգում էի, որ ինչ-որ բան այն չէ։
Մի երեկո այլևս չդիմացա և ուղիղ հարցրի՝ ինչ է կատարվում։
Սկզբում լուռ նստած էր։
Հետո հանկարծ պայթեց։
— Մա՛մ, դու ընդհանրապես չես հասկանում ինձ։
Քարացա։
Լիլիին երբեք այդպիսին չէի տեսել։
Նրա աչքերում զայրույթի հետ մեկտեղ այնպիսի վախ կար, որը մինչև հիմա չեմ կարողանում մոռանալ։
— Ես այլևս չեմ կարող այսպես ապրել,— ասաց նա արցունքոտ աչքերով։
Ուզում էի մոտենալ, գրկել ու ասել, որ ինչ էլ պատահած լիներ, միասին ամեն ինչ կհաղթահարեինք։
Բայց Լիլին հետ քաշվեց։
Դա մեր վերջին իսկական զրույցն էր։
Հաջորդ առավոտ Լիլին այլևս չկար։
Նրա մահճակալը դատարկ էր։
Հեռախոսը թողել էր տանը։
Փաստաթղթերը չէր վերցրել։
Հագուստի մեծ մասն էլ տեղում էր։
Ոչ մի նամակ չէր թողել։
Ոչ մի հաղորդագրություն։
Ոչինչ։
Պարզապես անհետացել էր։
Անմիջապես դիմեցի ոստիկանություն։
Առաջին մի քանի շաբաթների ընթացքում համոզված էի, որ վերադառնալու է։
Հեռախոսի յուրաքանչյուր զանգ ինձ հույս էր տալիս։
Երբ անծանոթ համարից էին զանգում, սիրտս արագ էր բաբախում, որովհետև թեկուզ մեկ ակնթարթ մտածում էի՝ գուցե նրա ձայնը լսեմ։
Բայց հեռախոսը լռում էր։
Անցան շաբաթներ։
Հետո՝ ամիսներ։
Իսկ ես չէի դադարեցնում որոնումները։
Գնում էի ոստիկանության բաժին, ստուգում հիվանդանոցներն ու ապաստարանները, խոսում մարդկանց հետ, որոնց նախկինում երբեք չէի ճանաչել։
Ամենուր թողնում էի Լիլիի լուսանկարը։
Նրա անհետացումից երեք տարի էր անցել, բայց ես դեռ չէի կորցրել հույսս։
Որոշ ոստիկաններ ասում էին, որ գուցե Լիլին սեփական կամքով էր հեռացել։
Գուցե ցանկացել էր նոր կյանք սկսել։
Բայց ես ճանաչում էի իմ աղջկան։
Գիտեի, որ նա երբեք առանց որևէ բառ ասելու չէր հեռանա ինձանից։
Երեք տարի ապրեցի հույսի ու հուսահատության միջև։
Հետո մի ցուրտ օր ամեն ինչ փոխվեց։
Գնումներից տուն էի վերադառնում, երբ հին, լքված շենքի մուտքի մոտ նստած անտուն տղամարդու նկատեցի։
Շատ նիհար էր։
Մազերը գրեթե ամբողջությամբ ճերմակել էին, իսկ դեմքին հոգնածություն էր դրոշմված։
Բայց նրա դեմքը չէր, որ գրավեց ուշադրությունս։
Հագուստն էր։
Նրա հագին կարմիր սվիտեր կար։
Իմ աղջկա սվիտերը։
Նույն վայրկյանին ճանաչեցի։
Փափուկ բուրդը։
Փայտե կոճակները։
Ձախ թևքի փոքրիկ կարը, որը մի անգամ ինքս էի փորձել նորոգել։
Ես էի այդ սվիտերը գործել Լիլիի համար։
Ձեռքերս սկսեցին դողալ։
Դանդաղ մոտեցա տղամարդուն։
— Որտեղի՞ց ունեք այս սվիտերը,— դողացող ձայնով հարցրի։
Տղամարդը երկար նայեց ինձ։
Ոչինչ չասաց։
Հետո գլուխը խոնարհեց։
Մի քանի վայրկյան անց շատ ցածր ձայնով պատասխանեց։
Նա ընդամենը չորս բառ ասաց.
— Լիլին ասաց, որ սպասեմ։
Այդ պահին կարծես ամբողջ աշխարհը կանգ առավ։
Չէի հասկանում՝ լաց լինեի, գոռայի, թե փախչեի այնտեղից։
Երեք տարվա ընթացքում առաջին անգամ ուրիշի բերանից լսեցի աղջկաս անունը։
Լիլին կենդանի՞ էր։
Որտե՞ղ էր։
Ինչո՞ւ էր այս տղամարդը հագել նրա սվիտերը։
Եվ ամենակարևորը՝ ինչո՞ւ էր Լիլին նրան ասել, որ սպասեր։
Այդ պահին հասկացա այն, ինչին հավատալուց ամենից շատ էի վախենում։
Լիլին պարզապես չէր անհետացել։
Ինչ-որ մեկը գիտեր, թե որտեղ էր նա։
Եվ այս անտուն տղամարդը գիտեր այն ճշմարտությունը, որը ես երեք տարի շարունակ փնտրում էի։
Նրա անհետացումից հետո առաջին անգամ ձեռքիս իրական հետք կար։
Բայց դեռ չգիտեի, որ այն ճշմարտությունը, որի մասին իմանալն ամբողջ սրտով ցանկանում էի, կարող էր շատ ավելի ցավոտ լինել, քան երբևէ պատկերացրել էի։
Սվիտերի թևքերին տարիներ առաջ երկու փոքրիկ տառ էի ասեղնագործել՝ «Li»։
Դա աղջկաս համար հորինած իմ փաղաքշական անունն էր՝ կարճ, ջերմ և այնպիսին, որը միայն մենք երկուսս էինք օգտագործում։
Ոչ ոք չգիտեր, թե այդ երկու փոքրիկ տառերն ինչ նշանակություն ունեին ինձ համար։
Անցած շաբաթ, երբ սուպերմարկետից դուրս էի գալիս, կողային ելքերից մեկի մոտ մի անտուն տղամարդ նկատեցի։
Սկզբում ուշադրություն անգամ չդարձրի նրան։
Սառը պատի մոտ նստած էր՝ գլուխը խոնարհած, իսկ ձեռքերը թաքցրել էր հին ու մաշված սվիտերի թևքերի մեջ։
Հետո ինչ-որ բան նկատեցի։
Սվիտերը։
Ես ճանաչում էի այն։
Ավելի ճիշտ՝ հիշում էի դրա յուրաքանչյուր մանրուքը։
Քարացա։
Մի քանի վայրկյան նույնիսկ քայլ անել չկարողացա։
Կարծեցի՝ ուղեղս դաժան կատակ է խաղում ինձ հետ։
Դա անհնար էր։
Այդ սվիտերն իմ աղջկան էր պատկանում։
Հստակ հիշում էի այն օրը, երբ գնել էինք։
Դա նրա ամենասիրելի հագուստներից մեկն էր։
Փափուկ էր, տաք ու մի փոքր մեծ, բայց հենց այդպես էլ սիրում էր։
Հիշում էի նաև այն օրը, երբ թևքը մի փոքր պատռվել էր։
Միասին նստած էինք խոհանոցի սեղանի շուրջ, իսկ ես փորձում էի նորոգել այն։
Հենց այդ ժամանակ էլ ներսի մասում ասեղնագործեցի երկու փոքրիկ տառերը՝ «Li»։
Դա աննշան մանրուք պիտի լիներ։
Փոքրիկ նշան, որը միայն ես ու նա կկարողանայինք ճանաչել։
Իսկ հիմա նույն սվիտերը բոլորովին անծանոթ տղամարդու հագին էր։
Գնումների տոպրակները ձեռքիցս ընկան։
Առանց մտածելու վազեցի նրա մոտ։
— Ներեցե՛ք,— կանչեցի դողացող ձայնով։
Տղամարդը գլուխը բարձրացրեց։
Հոգնած տեսք ուներ։
Այտերը ներս էին ընկած, մի քանի օրվա չսափրված մորուք ուներ և այնպիսի հայացք, որը սկզբում չկարողացա հասկանալ։
Բռնեցի նրա սվիտերի թևքը։
— Որտեղի՞ց ունեք այս սվիտերը։
Նա չպատասխանեց։
Պարզապես հանգիստ նայեց ձեռքիս։
Քաշեցի գործվածքն ու թևքը ներսից դուրս շրջեցի։
Եվ հենց այդ պահին տեսա այդ երկու տառերը։
«Li»։
Թվաց՝ սիրտս մի պահ կանգ առավ։
Հետո զգացի, թե ինչպես սկսեց խելահեղ արագությամբ բաբախել։
— Որտեղի՞ց ունեք սա,— հազիվ կարողացա ասել։— Այս սվիտերն իմ աղջկան է պատկանում…
Տղամարդն ուղիղ աչքերիս նայեց։
Նա զարմացած չէր։
Բոլորովին։
Հանգիստ էր։
Չափազանց հանգիստ։
Կարծես վաղուց գիտեր, որ ես մոտենալու եմ իրեն։
Կարծես ինձ էր սպասում։
— Խնդրում եմ, ասեք՝ որտե՞ղ եք գտել այս սվիտերը,— հարցրի՝ փորձելով թույլ չտալ, որ ձայնս դողա։
Տղամարդը մի քանի վայրկյան լուռ մնաց։
Հետո դանդաղ մոտեցավ ինձ։
Թեքվեց ականջիս մոտ և չորս բառ շշնջաց.
— Նա դեռ սպասում է քեզ։
Քարացա։
Մի քանի վայրկյան չէի կարողանում գիտակցել՝ ինչ ասաց։
Հետո զգացի, թե ինչպես ծնկներս թուլացան։
Աղջիկս երեք տարի առաջ էր անհետացել։
Երեք տարվա որոնումներ։
Երեք տարվա հույս, որն անցնող յուրաքանչյուր ամսվա հետ ավելի ու ավելի էր մարում։
Ոստիկանությունն այլևս նոր հետքեր չուներ։
Ընկերներս նույնիսկ դադարել էին նրա մասին հարցնել։
Մարդիկ ասում էին, որ պետք է պատրաստվեմ ամենավատին։
Բայց ես երբեք չէի կարողանում։
Հոգուս խորքում միշտ հավատում էի, որ նա ինչ-որ տեղ կենդանի է։
— Ի՞նչ ասացիք,— հազիվ արտաբերեցի։
Տղամարդը հանկարծ բռնեց դաստակիցս։
— Այստեղ՝ ոչ։
— Ո՞վ եք դուք։ Որտե՞ղ է իմ աղջիկը։
Նա չպատասխանեց։
Պարզապես նշան արեց, որ հետևեմ իրեն։
Պետք է վախենայի։
Պետք է գոռայի կամ օգնություն կանչեի։
Բայց նրա հայացքում ինչ-որ բան կար, որը ստիպեց ինձ հետևել նրան։
Անցանք սուպերմարկետի ավտոկայանատեղին, հետո թեքվեցինք նեղ փողոց։
Որքան առաջ էինք գնում, այնքան ավելի էր ուժեղանում վախը ներսումս։
Վերջապես կանգ առավ հին, լքված շենքի առաջ։
Բացեց ժանգոտ դուռը։
Ներսում ծանր լռություն էր։
Մի քանի քայլ առաջ գնացի։
Հանկարծ ինչ-որ ձայն լսեցի։
Շատ ցածր։
Ինչ-որ մեկը մեղեդի էր քթի տակ երգում։
Հենց այն նույն մեղեդին, որը մանկության տարիներին երգում էի աղջկաս համար։
Տեղում կանգ առա։
Շունչս կտրվեց։
Տղամարդը ցույց տվեց մութ միջանցքը։
— Ներս մտեք, խնդրում եմ։
Սիրտս ուժգին բաբախում էր, երբ դանդաղ շարժվեցի առաջ։
Եվ երբ միջանցքի վերջում նստած մարդուն տեսա, հասկացա, որ կյանքիս վերջին երեք տարիները կառուցված էին եղել ստի վրա։
Որովհետև աղջիկս կենդանի էր։
Եվ այդ ամբողջ ընթացքում նա սպասում էր ինձ։
