Տղան ուսուցչուհուն տարօրինակ մի տուփ նվիրեց, ու դասընկերները ծիծաղեցին նրա վրա, բայց երբ ուսուցչուհին բացեց տուփը, բոլորը քարացան շոկից։
Ուսումնական տարվա ավարտին յոթերորդ դասարանի աշակերտները որոշեցին շնորհավորել իրենց ուսուցչուհուն տոների առիթով։ Գրեթե բոլորը բերել էին ծաղիկներ, նվերների տուփեր ու բացիկներ։ Դասարանում ուրախ աղմուկ էր՝ երեխաները ոգևորված քննարկում էին, թե ով ինչ է նվիրել։ Հետո դասատուի սեղանին մոտեցավ մի լուռ ու համեստ տղա, ում անունը շատերն անգամ մոռանում էին հիշել։ Նա միջին սովորող էր, բայց իրականում շատ ընդունակ։ Պարզապես նախորդ տարում մայրը մշտապես հիվանդ էր, չէր կարող օգնել նրան դասերի հարցում, իսկ վերջերս էլ մահացել էր։
Տղայի դեմքին ամաչկոտ ժպիտ հայտնվեց։ Նրա ձեռքերում մի տարօրինակ տուփ էր՝ փաթաթված շագանակագույն թղթով ու փակված հին կպչուն ժապավենով։ Մի քանի աշակերտ անմիջապես ծիծաղեցին։ Ինչ-որ մեկը շշնջաց․
— Էլի էդ աղքատը ինչ-որ բան է բերել…
Ուսուցչուհին ավտոմատ վերցրեց տուփը՝ մտադիր լինելով պարզապես շնորհակալություն հայտնել ու, ինչպես միշտ, մի կողմ դնել նվերը։ Բայց տղայի աչքերում ինչ-որ բան կար՝ անհանգստության ու հույսի խառն հայացք, որը նրան ստիպեց հենց տեղում բացել տուփը։
Երբ նա հանեց թուղթը ու բարձրացրեց կափարիչը, դասարանում լռություն տիրեց։ Հանկարծ բոլոր աշակերտները լռեցին, իսկ ուսուցչուհին զարմացած նայեց տղային։ 😲😲
Տուփի մեջ կար մի հին, քիչ մաշված թևնոց՝ զարդարված արհեստական քարերով, և մի էժան օծանելիքի փոքր շիշ՝ գրեթե դատարկ։
— Սա… սա մայրիկիսն է, — մեղմ ասաց տղան՝ դժվարությամբ բառեր գտնելով։ — Պարզապես մտածեցի… գուցե քեզ դուր գա…
Վերջին նստարաններում նորից ծիծաղ լսվեց։
— Ի՜նչ զզվելի բան է, — շշնջաց ինչ-որ մեկը։
Բայց հենց այդ պահին ուսուցչուհու դեմքի արտահայտությունը փոխվեց։ Նա լրջացավ։ Դանդաղ հանեց թևնոցը ու դրեց իր ձեռքին։ Հետո բացեց շիշն ու օծանելիքը ցողեց իր զգեստին։
— Դու նույն բույրն ունես, ինչ մայրիկդ, — աչքերը լցված ասաց տղան։
Ուսուցչուհին ուղղվեց։
— Լավ հոտ ունի, չէ՞, երեխաներ։
Դասարանում լռություն տիրեց։ Ոմանք անվստահ գլխով արեցին։ Ծիծաղը դադարեց։
Այդ օրվանից ամեն ինչ փոխվեց։ Ուսուցչուհին սկսեց ավելի հաճախ ուշադրություն դարձնել տղային։ Դասերից հետո առանձին էր աշխատում նրա հետ՝ բացատրելով, որ դասի ընթացքում պարզապես չեն հասցրել մանրամասն նայել նրա աշխատանքներին։
Նա իմացավ, որ տղան մեծացել է տատի հետ, որ մայրը մահացել է մեկ ամիս առաջ, իսկ հայրը ընտանիքը լքել էր դեռ ավելի վաղ։
Ժամանակի ընթացքում տղան սկսեց ավելի վստահ պատասխանել։ Նրա գնահատականները բարձրացան։ Եվ ամենակարևորը՝ նա սկսեց հավատալ ինքն իրեն։
