Սկեսուրը մուրճով ջարդեց հարսի ինտերնետի սարքը՝ հույս ունենալով, որ նա կկորցնի ինքնատիրապետումը։ Բայց Ելիզավետայի սառնասիրտ պատասխանը խափանեց նրա ամբողջ ծրագիրը
— Ի՞նչ եք արել, Լյուդմիլա Անդրեևնա։
Ելիզավետան քարացավ աշխատասենյակի դռան մոտ։
Նրա հայացքն ընկավ հատակին։
Ինտերնետի երթուղիչը՝ ռոուտերը, ջարդուփշուր էր եղել։ Սպիտակ պլաստիկի կտորները ցրված էին բաց գույնի հատակին, կարծես ինչ-որ մեկը ոչ միայն սարքն էր կոտրել, այլև նրա ամբողջ առօրյան տակնուվրա արել։
Կողքին ընկած էր ծանր մուրճը՝ սև ռետինե բռնակով։
Իսկ դռան մոտ կանգնած էր սկեսուրը՝ Լյուդմիլա Անդրեևնան։
Նրա դեմքը թեթևակի կարմրել էր, իսկ աչքերում հաղթական փայլ կար։
Նա իրեն պահում էր այնպես, կարծես կարևոր ու ճիշտ գործ էր արել։
Աշխատասեղանի մեծ մոնիտորին դեռ երևում էր տեսազանգի պատուհանը։
Ձայնն անհետացել էր։
Պատկերը՝ սառել։
Էկրանին մնացել էին Ելիզավետայի գործարար գործընկերների զարմացած դեմքերը։
Նրանք սպասում էին նրա պատասխանին։
Իսկ պայմանագիրը, որի վրա Ելիզավետան աշխատել էր երեք ամիս, հենց այդ պահին քննարկման վճռորոշ փուլում էր։
Պատուհանից այն կողմ Մոսկվայի Շելեպիխա թաղամասում գարնանային երեկոն աստիճանաբար մթնում էր։
Հարևան բարձրահարկերի լույսերն արտացոլվում էին ապակիներին։
Սենյակում զգացվում էր սուրճի, տաքացած պլաստիկի հոտն ու լարվածությունը։
— Ես քեզ քո տեղը ցույց կտամ,— մռայլ ասաց սկեսուրը։— Պետք չէ տանը նախարարի դեր խաղալ։ Երեկոյան ժամը յոթին դու կին ես, ոչ թե էկրանների առաջ նստած ղեկավար։
Ելիզավետան մի պահ ոչինչ չասաց։
Նա նայում էր ոչ թե մուրճին կամ հատակին ցրված բեկորներին, այլ համակարգչի էկրանին։
Այնտեղ իրեն սպասում էին մարդիկ, որոնց հետ ամիսներ շարունակ աշխատել էր կարևոր գործարքի վրա։
Լյուդմիլա Անդրեևնան նրանց տուն էր եկել «ընդամենը մի քանի օրով», բայց արդեն իրեն մշտական տանտիրուհու պես էր պահում։
Նա սպասում էր, որ հարսը կսկսի գոռալ։
Կամ լաց կլինի։
Կամ մեծ սկանդալ կբարձրացնի։
Բայց Ելիզավետան լուռ էր։
Եվ այդ լռությունն ավելի ծանր էր, քան ցանկացած վեճ։
Նա դանդաղ մոտեցավ աշխատասեղանին։
Յուրաքանչյուր քայլը հանգիստ էր։
Նույնիսկ չափազանց հանգիստ։
Մի պահ փակեց համակարգիչը, որպեսզի գնահատի իրավիճակը։
— Սա սխալ էր,— ասաց նա։
Նրա ձայնը չէր դողում։
Ոչ մի ավելորդ հույզ։
Միայն սառը հանգստություն։
— Սխա՞լ,— հեգնանքով ծիծաղեց սկեսուրը։— Սխալն այն է, որ աշխատանքդ տուն ես բերել։ Կինը պետք է…
Բայց չհասցրեց ավարտել։
Ելիզավետան թեթևակի բարձրացրեց ձեռքը՝ ցույց տալով, որ այլևս չի ցանկանում լսել։
— Դուք հենց նոր վտանգի տակ դրեցիք մի քանի միլիոն եվրոյի արժողությամբ պայմանագիր,— հանգիստ ասաց նա։— Եվ ոչ միայն դա։
Նրանց հայացքները հանդիպեցին։
Լյուդմիլայի աչքերում առաջին անգամ անվստահություն հայտնվեց։
Բայց նա անմիջապես փորձեց թաքցնել այն զայրույթի հետևում։
— Դու ինձ սպառնո՞ւմ ես։
Ելիզավետան հազիվ նկատելի ժպտաց։
— Ոչ։ Պարզապես տեղեկացնում եմ։
Նա վերցրեց հեռախոսը և արագ հաղորդագրություն ուղարկեց իր գործընկերներին՝ բացատրելով, որ կապի տեխնիկական խափանում է առաջացել։
— Ի՞նչ ես անում,— կտրուկ հարցրեց սկեսուրը։
— Փորձում եմ շտկել ձեր արածի հետևանքները։
Ելիզավետան նորից նայեց ջարդված սարքին։
— Եվ մի բան էլ։ Այդ երթուղիչը մեր ընկերության աշխատանքի համար անհրաժեշտ պաշտպանված կապի համակարգի մաս էր կազմում։
Սենյակում լռություն տիրեց։
Այս անգամ Լյուդմիլան չգիտեր՝ ինչ պատասխանել։
Նա համոզված էր, որ հարսն արդեն պետք է կորցրած լիներ ինքնատիրապետումը։
Բայց Ելիզավետան կարծես նույնիսկ չէր պատրաստվում վիճել։
Եվ հենց դա էր ամենից շատ անհանգստացնում սկեսուրին։
Շարունակությունը՝ առաջին մեկնաբանության մեջ 👇👇
Առաջին մեկնաբանություն
Լյուդմիլա Անդրեևնան վստահ էր, որ իր ծրագիրը հաջողվելու է։
Նա նախապես պատկերացրել էր ամեն ինչ։
Հարսը կտեսնի ջարդված երթուղիչը, մի պահ կքարանա, հետո կսկսի գոռալ, լաց լինել, ձեռքերն իրար խփել և գուցե նույնիսկ վիրավորական խոսքեր ասել։
Հենց այդ արձագանքն էլ սկեսուրին պետք էր։
Դրանից հետո նա կկարողանար բոլորին պատմել, թե Ելիզավետան չի կարողանում կառավարել իրեն։
Թե նա չափազանց նյարդային է։
Թե չի համապատասխանում ո՛չ ընտանիքին, ո՛չ էլ ղեկավար պաշտոնին։
Լյուդմիլան նույնիսկ պատկերացնում էր, թե ինչպես է հետո նստելու բազմոցին, վերցնելու հեռախոսն ու զանգահարելու որդուն։
Եվ իր սովորական մեղմ, իբր հոգատար ձայնով ասելու էր.
— Տեսնո՞ւմ ես, թե կինդ իրականում ինչպիսին է։ Հիստերիկ է։ Ես քեզ զգուշացրել էի։
Ծրագիրը պարզ էր։
Մանրակրկիտ մտածված։
Մնում էր միայն հարսին հունից հանել։
Բայց Ելիզավետան նույնիսկ չշարժվեց այնպես, ինչպես սկեսուրը սպասում էր։
Սենյակում մի պահ լռություն տիրեց։
Լսվում էր միայն օդորակիչի թույլ ձայնը։
Ելիզավետան հանգիստ նայում էր Լյուդմիլային, կարծես նրա արարքը ոչ թե լուրջ վիրավորանք էր, այլ անհաջող կատակ։
Նա ոչինչ չգցեց ձեռքից։
Ձայնը չբարձրացրեց։
Նույնիսկ շնչառությունը չփոխվեց։
Փոխարենը դանդաղ վերցրեց համակարգչի կողքին դրված հեռախոսը։
Նրա շարժումները հստակ էին ու հանգիստ։
Միացրեց հեռախոսի ինտերնետի տարածման գործառույթը։
Մի քանի վայրկյան անց համակարգիչը միացավ բջջային ինտերնետին։
Կապը վերականգնվեց։
Ելիզավետան բացեց համակարգիչը, նորից միացավ տեսաժողովին և ստուգեց, որ գործընկերները դեռ կապի մեջ են։
Հետո կարգի բերեց փաստաթղթերը, մի քանի թուղթ տեղափոխեց և շարունակեց աշխատանքը, կարծես ընդամենը սովորական տեխնիկական խնդիր էր առաջացել։
— Հարգելի՛ գործընկերներ, ներողություն եմ խնդրում փոքրիկ տեխնիկական խափանման համար,— ասաց նա հանգիստ, հավասարակշռված ձայնով։— Շարունակենք։ Հինգերորդ բաժինն արդեն էկրանին է։
Գործընկերները չանդրադարձան տեղի ունեցածին։
Գուցե ոչինչ չէին հասկացել։
Գուցե պարզապես չէին ցանկանում միջամտել։
Լյուդմիլա Անդրեևնան կանգնած էր մի քանի քայլ հեռավորության վրա։
Նրա դեմքը, որը քիչ առաջ ինքնավստահ ու խիստ էր, աստիճանաբար փոխվում էր։
Կարծես ինչ-որ մեկը վերջին պահին փոխել էր ներկայացման սցենարը, իսկ իրեն թողել առանց դերի։
Նա սպասում էր հույզերի։
Նրան հույզեր էին պետք։
Առանց դրանց իր ծրագիրը փլուզվում էր։
Իսկ Ելիզավետան շարունակում էր հանդիպումը այնպես, կարծես ոչինչ չէր պատահել։
Նրա ձայնը հավասարակշռված էր, մասնագիտական ու գրեթե սառը։
Նա ներկայացնում էր թվերը, բացատրում տվյալները, ցույց տալիս տարբեր բաժինների միջև կապերը։
Կանգ էր առնում այնտեղ, որտեղ լրացուցիչ վերլուծություն էր պետք։
Դադարներ էր տալիս, որպեսզի գործընկերները գրառումներ անեն, հետո շարունակում էր խոսել։
Եվ ոչ մի անգամ չէր նայում սկեսուրի կողմը։
Հենց դա էր ամենածանրը Լյուդմիլայի համար։
Որովհետև Ելիզավետայի լռությունը թուլություն չէր։
Դա գիտակցված ընտրություն էր։
Նա պարզապես որոշել էր չտալ այն արձագանքը, որին սկեսուրն այդքան սպասում էր։
Հանդիպման ավարտին սենյակի մթնոլորտն ամբողջությամբ փոխվել էր։
Լարվածությունը չէր անհետացել։
Պարզապես հիմա այն այլ ուղղությամբ էր զգացվում։
Լյուդմիլան ավելի ու ավելի էր նմանվում մարդու, որն այլևս չէր կարողանում կառավարել իրավիճակը։
Ելիզավետան փակեց վերջին փաստաթուղթը, նայեց գործընկերներին և թեթևակի գլխով արեց։
— Շնորհակալություն բոլորիդ մասնակցության համար։ Ամփոփումը կուղարկենք մինչև օրվա ավարտը։ Եթե հարցեր չկան, ավարտենք։
Տեսաժողովն ավարտվեց։
Ելիզավետան դանդաղ վեր կացավ։
Հավաքեց իրերը։
Եվ միայն այդ ժամանակ նայեց սկեսուրին։
Նրա հայացքը ագրեսիվ չէր։
Ոչ էլ զայրացած։
Պարզապես հանգիստ էր։
Չափազանց հանգիստ։
Եվ հենց դրա համար էլ անհանգստացնող։
— Եթե սա ձեր ասելիքն էր,— ասաց Ելիզավետան,— խնդրում եմ՝ հետագայում աշխատանքիս հետ կապված դժգոհությունները արտահայտեք ընդունելի ձևով։ Դա բոլորի համար ավելի արդյունավետ կլինի։
Նա ձայնը չբարձրացրեց։
Չժպտաց։
Դրա կարիքն էլ չկար։
Այդ պահին Լյուդմիլան առաջին անգամ հասկացավ, որ այլևս չի վերահսկում իրավիճակը։
Ելիզավետան վերցրեց համակարգիչը, հավաքեց փաստաթղթերն ու շարժվեց դեպի դուռը։
Նրա քայլերը հանգիստ էին, հավասար ու վստահ։
Իսկ հետևում մնաց մի զգացողություն, որը Լյուդմիլան նույնիսկ չէր կարողանում անվանել։
Դա պարզապես պարտություն չէր։
Ոչ էլ նվաստացում։
Դա շատ ավելի ծանր բան էր։
Նա չէր ստացել այն արձագանքը, որի վրա կառուցել էր իր ամբողջ ծրագիրը։
Եվ այդ լռության մեջ նրա մտածած ամեն ինչ մի ակնթարթում փլուզվեց։
