Ութ տարի առաջ հիվանդանոցում իմ երեխային փոխեցին ու ինձ տվեցին ուրիշի աղջկան… Ամենասարսափելին դեռ առջևում էր, երբ վերջապես գտա իմ իսկական դստերը։
Ամեն ինչ սկսվեց մի մանրուքից — այնքան փոքր, որ առաջին հայացքից ոչինչ չէր նշանակում։ Էմման նույնիսկ չէր կարող պատկերացնել, որ այդ աննշան բանը իր առաջ մի անդունդ կբացի, որի մեջ առանց դողի նայել հնարավոր չէ։
Ամեն ինչ սկսվեց ելակից։
Սոֆիան՝ նրա դուստրը, նրա ուրախությունը, նրա կյանքի իմաստը, հանկարծ կարմիր բծերով պատվեց ընդամենը մեկ պատառ դեսերտից հետո։ Ալերգիա՞ Անհեթեթություն, մտածեց Էմման։ Բայց երբ բժիշկը թեթևակի անտարբերությամբ ասաց․ «Դե, պատահում է, որ ինչ-որ մեկը մրգերից ալերգիա ունի», նրա սիրտը ցավեց։ Ո՛չ իր մոտ, ո՛չ ամուսնու, ո՛չ էլ նրանց ծնողների մոտ երբևէ ալերգիա չէր եղել։
Հետո՝ աչքերը։
Ոչ իր աչքերը։
Շագանակագույն, տաք՝ շոկոլադի պես, ինչպես ամուսնունը։ Իսկ Էմման ուներ մոխրագույն-կապույտ, թափանցիկ՝ առավոտյան երկնքի նման։ Եվ հանկարծ դստեր մեջ՝ ոչ մի կաթիլ իրենից։ Ոչ մի նմանություն, ոչ մի հայացք, նույնիսկ արևին աչքերը կկոցելու նույն սովորությունը չկար։
«Գենետիկան բարդ բան է», — թեթև արհամարհանքով ժպտալով ասաց բժիշկը։
Բայց մոր սիրտը չես խաբի։ Այն գիտի՝ որտեղ է իր երեխան։
Այդ գիշեր Էմման վեր կացավ ու բացեց ծննդատնից մնացած փաստաթղթերով հին տուփը։ Թևնոցը, լուսանկարը, ծննդյան վկայականի պատճենը։ Բուժքրոջ ստորագրությունը ծուռ էր՝ կարծես միտումնավոր աղավաղված։ Կարծես ինչ-որ մեկը չէր ուզել, որ ճշմարտությունը կարդացվի։
Նա սկսեց փնտրել։
Սկզբում՝ լուռ, զգույշ։ Հետո՝ հուսահատ, ինչպես մայր, որ պատրաստ է ամեն ինչի։ Սոցցանցերում գտավ կանանց, որոնք նույն օրը էին ծննդաբերել։ Հասավ Կլարային — նա նույնպես նույն տարիքի դուստր ուներ։ Եվ նրա անունն էլ Սոֆիա էր։
Հանդիպեցին սրճարանում։ Աղջիկները նստած էին կողք կողքի — երկու կաթիլ ջրի պես նման, բայց միաժամանակ օտար։ Եվ հանկարծ Էմման տեսավ՝ «օտար» Սոֆիան ժպտաց ճիշտ այնպես, ինչպես ինքը ժամանակին էր ժպտում։ Նույն փոսիկը այտին, նույն կիսափակ ժպիտը։
— Դու… նրա մայրն ե՞ս, — շնչահեղձ հարցրեց Էմման։
Կլարան գունատվեց։ Այդ պահին երկուսն էլ հասկացան՝ անհնարինը տեղի է ունեցել։
ԴՆԹ թեստը վերջակետ դրեց։
«Կենսաբանական մայր չէ»։
Էմման գիշերները չէր քնում։ Դատարա՞ն։ Սկանդա՞լ։ Բաժանու՞մ։ Թե՞ լռել, ձևացնել, թե ոչինչ չի եղել, շարունակել սիրել այն աղջկան, որը մեծացել էր իր ձեռքերում, իր սրտում։
— Մա՛մ, լացո՞ւմ ես, — հարցրեց Սոֆիան՝ ոչ իր կենսաբանական դուստրը։
— Չէ, սիրելիս… Պարզապես քամի է։
Բայց Էմման գիտեր՝ այսուհետ նրանց միջև միշտ կլինի ճշմարտության ստվերը։ Այն ստվերը, որից փախչել հնարավոր չէ։
Անցավ երեք ամիս։
Թեստի արդյունքներով փաստաթղթերը դրված էին դարակում՝ ժամային ռումբի պես։ Էմման ու Կլարան հանդիպեցին փաստաբանի մոտ։ Նա ուսերը թոթվեց։
— Կարող եք հայց ներկայացնել։ Բայց մտածեք՝ ում եք ուզում վերադարձնել։ Եվ ում եք պատրաստ կորցնել։
Աղջիկները առաջին իսկ հայացքից ընկերացան, ասես միշտ իրար ճանաչել էին։ Ծիծաղում էին, վիճում, գաղտնիքներ կիսում։ Իսկ մայրերը լռում էին։
Բայց երեխաները զգում են։ «Իր» Սոֆիան սկսեց հեռանալ։ Փակվեց իր մեջ։ Գիշերները հառաչում էր։
Այդ ժամանակ Էմման որոշում կայացրեց։
Առանց դատարանի։ Առանց պատերազմի։ Միայն ճշմարտություն։
— Թող իմանան, — ասաց Կլարային։ — Թող իրենք որոշեն։
Մեկ տարի անց աղջիկները անբաժան էին։
«Քույրեր» — այդպես էին իրար կոչում։
Մինչև այն օրը, երբ ամեն ինչ փլվեց։ Կենսաբանական Սոֆիան պատահաբար գտավ ԴՆԹ թեստը։
— Ասաց, որ ես գողացել եմ իր կյանքը, — լաց լինելով պատմում էր Կլարան։ — Եվ գնաց։
Երեկոյան աղջիկը կանգնած էր Էմմայի դռան առաջ՝ ուսապարկով ու հին փափուկ արջուկով։
— Այստեղ այլևս չեմ կարող ապրել։ Նա իմ մայրը չէ։
Նրա հետևում կանգնած էր մյուսը՝ այն, որը մեծացել էր այդ տանը, և դողացող ձայնով հարցրեց․
— Մա՛մ… դա ճի՞շտ է։
Տունը վերածվեց մարտադաշտի։
Մի աղջիկը լռում էր։ Մյուսը լաց էր լինում։ Ամուսինը պատշգամբում ծխում էր՝ խուսափելով խոսակցություններից։
Հետո դպրոցում վիճաբանություն։ Հետո դատարան դիմում։
Եվ հետո մի գրություն․
«Չեմ կարող։ Ներիր»։
Կենսաբանական Սոֆիան փախավ։
Դատավարությունը հետաձգվեց։ Դատավորը հոգնած ձայնով ասաց․
— Երկուսդ էլ լավ մայրեր եք։ Բայց երեխաները իրեր չեն։ Որոշեք՝ ինչ եք ուզում։
Բայց աղջիկները իրենք որոշեցին։
— Մենք իրեր չենք։ Մենք ուզում ենք միասին լինել, — գոռացին երկուսն էլ։
Էմման ու Կլարան նայեցին իրար։
— Չեմ կարող նրան բաց թողնել, — շշնջաց մեկը։
— Այդ դեպքում փորձենք նրանց միավորել, — պատասխանեց մյուսը։
Հիմա Սոֆիաները երկու տուն ունեն։
Երկու ընտանիք։
Երկու ծննդյան օր։
Եվ երկու մայր, որոնք իրար զանգում են, երբ աղջիկներից մեկը գիշերը հազում է։
Երբեմն վիճում են՝ ով ում է ավելի նման։ Երբեմն ծիծաղում են, թե «ճակատագրերը խառնվել են»։
Բայց երբ մեկը արթնանում է մղձավանջից ու հեռախոսով շշնջում է․
— Մա՛մ, որտե՞ղ ես…
— Այստեղ եմ, սիրելիս, — պատասխանում են երկուսն էլ։
Որովհետև արյունը կարող է սխալվել։
Բայց սիրտը՝ երբեք։
