Մի տարեց, միայնակ կին իր տունը բացեց չորս նախկին դատապարտյալների առաջ՝ ընդամենը մեկ գիշերվա համար, բայց այն, ինչ տեղի ունեցավ հաջորդ առավոտ, ապշեցրեց ամբողջ գյուղը։
Գյուղի ծայրում գտնվող հին, կիսաքանդ փայտե տանը միայնակ ապրում էր մի տարեց կին։ Մի ցուրտ ձմեռային գիշեր նրա դռանը կանգնեցին չորս անծանոթ տղամարդ։ Նրանք խիստ տեսք ունեին, մարմինները լի էին դաջվածքներով, ուսերին՝ ծանր պայուսակներ։ Ասացին, որ ձնաբուքը փակել է ճանապարհը և օգնություն խնդրեցին։ Թեև նրանց տեսքը վախեցնող էր, իսկ փողերով լի պայուսակները ավելի էին կասկած առաջացնում, կինը չկարողացավ նրանց դուրս թողնել ու վտանգի ենթարկել։ Նա ներս հրավիրեց նրանց ու կիսվեց իր վերջին հացով։
Այդ գիշեր կինը գրեթե չքնեց։ Ամեն փոքր ձայնից սարսռում էր՝ մտածելով, որ իր տանը վտանգավոր մարդիկ են։ Բայց առավոտյան, երբ դրսից տարօրինակ ձայներ լսեց ու նայեց պատուհանից, պարզապես ապշեց։ Փոխանակ նրան վնասելու կամ թալանելու, տղամարդիկ սկսել էին տան վերանորոգումը՝ միասին աշխատելով։
Հաջորդ օրը առավոտյան տան առաջ հավաքվել էին զարմացած գյուղացիներ։ Բոլորը մտածում էին, թե ինչ-որ վատ բան է պատահել, բայց տեսածը լրիվ այլ էր։ Տարիներով կաթող տանիքը նորոգված էր, վառելիքի փայտը կարգով դարսված, իսկ կոտրված դարպասը՝ վերականգնված։ Գյուղացիները չէին հավատում իրենց աչքերին՝ տեսնելով, թե ինչպես «վտանգավոր» համարվող մարդիկ դարձել էին հմուտ աշխատողներ։
Մեկնելուց առաջ նրանք խոհանոցի սեղանին թողեցին զգալի գումար ու ջերմորեն հրաժեշտ տվեցին կնոջը։ Նրանցից մեկը համբուրեց նրա ձեռքը ու կամաց ասաց․ «Շնորհակալ ենք, որ մեզ մարդու նման ընդունեցիք, ոչ թե որպես մերժվածների»։ Հետո նրանք հեռացան դեպի անտառ՝ թողնելով ոչ միայն նորոգված տուն, այլև մի կարևոր դաս։
Կինը կանգնած էր դռան առաջ ու հասկանում էր մի բան, որը կյանքում չէր սովորել․ երբեմն ամենախիստ արտաքինի տակ կարող են թաքնված լինել ամենախոցելի մարդիկ։ Այդ օրվանից գյուղացիները սկսեցին նրան այլ կերպ նայել՝ ավելի մեծ հարգանքով։ Նա այն մարդն էր, ով իր բարությամբ կարողացավ լույս բերել նույնիսկ ամենամութ սրտերի մեջ։
