Մի անօթևան վազեց մոտեցավ և գոռաց. «Մի՛ նստիր այդ մեքենան»։ Ես անտեսեցի նրան։ Մի քանի րոպե անց կտակի ընթերցման ժամանակ բոլորը գունատվեցին, երբ տեսան, թե ով էր մտել իմ ետևից…
Դեպի պապիկիս կտակի ընթերցման արարողությունը գնալիս մի անօթևան հանկարծ փակեց ճանապարհը և գոռաց՝ «Մի նստիր այդ մեքենան!»
Սիրտս կանգ առավ։ Իսկ երբ վերջապես հասա հանդիպման վայր, ծնողներս գունատվեցին՝ տեսնելով, թե ով է կանգնած իմ հետևում։
Արևի շողերը փայլում էին հորս արծաթագույն «Լեքսուսի» հարթ փայլփլուն կապոտի վրա, երբ դուրս եկա տնից։ Ձեռքերս մի քիչ դողում էին, թեև փորձում էի համոզել ինքս ինձ, որ դա պարզապես նյարդայնություն է։
Այդ օրը պիտի ընթերցվեր պապիկիս կտակը։ Նա Պիրսների ընտանիքի ողջ բիզնես կայսրության հիմնադիրն էր, և նույնիսկ մահից հետո թվում էր, թե շարունակ վերահսկում է իմ ճակատագիրը՝ իր սառը, անզիջող ձեռներով։
— Չուշանաս, Էմիլի, — առավոտյան հիշեցրեց մայրս։
— Քո պապը ատում էր ուշացողներին։
Իհարկե ատում էր։ Նա նաև ատում էր թուլությունը։ Հենց դրա համար էլ որոշեցի միայնակ գնալ։ Պիտի ապացուցեի, որ էլ այն ամաչկոտ, կակազող աղջիկը չեմ, որին նա մի ժամանակ անտեսում էր։
Մեքենան միացրի ու պատուհանը բաց թողեցի՝ ներս թողնելով թեժ ամառվա օդը։ Այդ տղմին տեսա նրան՝ հիսունի մեջ երևացող՝ մաշված հագուստով անօթևանին։ Մազերը կպած էին ճակատին, բայց աչքերը սուր, անհավանական սթափ։
Նա մոտեցավ հենց այն պահին, երբ շարժման դրեցի մեքենան։
— Մի նստիր էդ մեքենան! — բղավեց նա՝ խռճոտ, բայց վճռական ձայնով։
Ես քարացա։
— Ի՞նչ… — միայն կարողացա ասել, ձեռքըս կոճակից կախված։
Նա մատնեց մեքենայի ուղղությամբ։
— Այդ մեքենան… մի նստիր մեջը։ Դու չես հասկանում։
Սիրտս արագացավ։
— Ինչո՞ւ։ Ո՞վ ես դու։
Բայց մինչ նա պատասխաներ, հետևից մի մեքենա ազդանշան տվեց։ Երբ շուռ եկա՝ անօթևանը հեռացել էր՝ գլուխը տխուր կախած։ Ինքս ինձ ասացի՝ հերթական խելագարն է։ Բայց մեջքիս անցած սառնությունը չանցավ։
Երբ հասա կենտրոնի բարձրահարկ իրավաբանական գրասենյակին, մայրս ու հայրս արդեն ներսում էին։ Բայց երբ լուռ մտա կոնֆերանս սենյակ ու իմ հետևից դուռը փակվեց, նրանց դեմքի գույնը սառեց։
— Էմիլի… — շշնջաց մայրս։
Դեհ ետ շրջվեցի։ Եվ գրեթե ճչացի։
Դռան մեջ կանգնած էր այն նույն անօթևանը։
Ամբողջ սենյակը սարսափելի լռեց։
Նա կանգնած էր՝ ծանր շնչելով, լյումինեսցենտ լույսերի տակ, որ ավելի ու ավելի անհավանական էին դարձնում տեսարանը։
— Ո՞վ նրան ներս թողեց, — խստեց հորս ձայնը, բայց ես լսեցի դողը տակնված։
— Ես… — գոռագրելով սկսեցի։ — Նա դրսում էր։ Ասաց, որ… որ ես չնստեմ մեքենան։
Տղամարդը ձեռքը բարձրացրեց։
— Հիմա նա անվտանգ է, — ասաց ինքնավստահ։ — «Լեքսուսի» արգելակներն էին կտրած։
Զարկվեցի։ Բոլորը շփոթվեցին։
Իրավաբանը՝ պարոն Հենդրիքսը, փորձեց միջամտել։ Բայց անօթևանը շարունակեց՝ անսասան։
— Դուք բոլորդ պիտի սա լսեք, մինչև սկսեք ժառանգությունը գրավել։
Հորս դեմքը քարացավ. բիզնեսային հանգիստ դիմակն արագ վերադարձավ, բայց այդ դիմակի տակ հալվող վախ կար։
— Էմիլի, դուրս արի, — կոշտ ասաց նա։ — Բավական է։
Բայց տղամարդը շրջվեց դեպի ինձ։
— Դու անգամ չգիտես՝ ես ով եմ, չէ՞։
Հարազատ սառըածնագույն աչքերը… ուղիղ իմ աչքերին։ Այդպիսի աչքեր տեսել էի միայն հին ընտանեկան նկարներում։
— Ո՞վ եք դուք… — շտապ շշնջացի։
Նա մոտեցավ մեկ քայլ։
— Իմ անունը Դանիել Պիրս է։ Ես քո հորեղբայրն եմ։
Սենյակը կարծես դատարկվեց օդից։
— Դա անհնար է, — արագ արձագանքեց մայրս։ — Դանիելը մահացել է՝ տասնհինգ տարի առաջ։ Ճանապարհատրանսպորտային վթար…
Նա ժպտաց, դառը։
— ոչ, ես չմահացա։ Ուղղակի՝ դարձա անհարմար։
Ես քարացած էի։
Նա հանեց մի փնջված թղթեր։ Լամպերի տակ դրանք ծերուկացրած նամակներ էին։
— Այս նամակները քո պապիկն էր գրում ինձ։ Փորձում էր ինձ ստիպել անհետանալ, երբ հրաժարվեցի վաճառել իմ բաժինը «Պիրս Լոջիստիքսից»։ Նա գումար վճարեց իմ լռության համար։ Հետո տարածեց իմ մահվան լուրը։ Բայց ես միշտ հետևել եմ ձեր կայսրությանը։
Իրավաբանն արդեն շփոթված էր։
Դանիելը շարունակեց։
— Այսօր առավոտյան ինչ-որ մեկը քո մեքենայի արգելակներն էր վնասել, Էմիլի։ Ու ինչ-որ մեկը չէր ուզում՝ որ դու ողջ հասնես էստեղ։
Ամբողջ աշխարհս շուռ եկավ։
— Այսինքն… ինչ-որ մեկն իմ ընտանիքից…
— Այդպես չէ՞, — դանդաղ ասաց նա։ — Չի՞ ուզում, որ կտակի ճշմարտությունը ի հայտ գա։
Երբ ընթերցեցին կտակը՝ իմ անունը հնչեց ոչ թե մեկ, այլ մի քանի անգամ։
Պապը լիակատար բաժնետոմսերի կառավարումը թողել էր… ինձ։
Ո՛չ հորս, ո՛չ մորս։ Ինձ։
Երբ ամեն ինչ ավարտվեց, Դանիելը մոտեցավ։
— Հիմա հասկանում ես, չէ՞, ինչու չէին ուզում՝ որ դու էստեղ լինեիր։
Հետագայում ամեն ինչ ավելի սրվեց։ Ապացույցներ ունեցավ։ Պոլիցիան կանչվեց։ Հորս ունեցավ ակտիվների գողության, ֆինանսական չարաշահման ու սպանության փորձի մեղադրանք։
Եվ երբ նրան դուրս էին տանում, աչքերս լի էին արցունքով, բայց ներսումս՝ ուժ կար։
Դանիելը մոտեցավ՝ ծխախոտի ծուխը հետը քաշելով։
— Իսկ դու ի՞նչ ես անելու հիմա, — հարցրի ցածր։
Նա ուսերը շարժեց։
— Նորից կմեռնեմ աշխարհի աչքում։ Իմ պատմությունն ավարտվեց։ Իսկ քոնը՝ նոր է սկսվում։
Նա հեռացավ մառախլապատ փողոցով ու կարծես ներծծվեց մթության մեջ։
Երբ նայեցի իմ արտացոլանքին անձրևած լճակում, այլևս չտեսա վախեցած աղջկան։
Տեսա մեկին, ով ապրեց… ու հաղթեց։
