Ձին անընդհատ ձգվում էր իր հղի տիրուհու փորին ու անհանգիստ փչացնում էր. կինը մտածում էր, թե կենդանին խելագարվել է, մինչև հիվանդանոցում՝ ուլտրաձայնի ժամանակ, բժիշկը հանկարծ չգունատվեց ու ոստիկանություն չկանչեց
Ձին անդադար մոտենում էր իր հղի տիրուհու փորին ու անհանգիստ փնչացնում էր։ Կինը կարծում էր, թե կենդանին խելագարվել է, մինչև հիվանդանոցում, ուլտրաձայնի ժամանակ, բժիշկը հանկարծ չգունատվեց ու ոստիկանություն չկանչեց…
Երբ Սոֆիան իմացավ, որ հղի է, նա փորձում էր շուտ չուրախանալ։ Մի քանի տարվա հիասթափություններից հետո նա սովորել էր ամբողջությամբ չհավատալ հրաշքներին, ու պարզապես շարունակում էր ապրել՝ փորձելով վատ բաների մասին չմտածել։ Բայց տարօրինակությունները սկսվեցին գրեթե անմիջապես, և առաջինը դա զգաց ոչ թե մարդը։ Դա զգաց ձին։
Ծեր շագանակագույն նժույգը՝ Արգուս անունով, արդեն տարիներ շարունակ ապրում էր նրանց բակում։ Նա հանգիստ էր, գրեթե ծույլ, հազվադեպ էր կտրուկ արձագանքում ու միշտ նույն կերպ էր պահում իրեն։ Մինչև այն պահը, երբ Սոֆիան՝ արդեն մի քիչ կլորացած փորով, մոտեցավ նրան։
Առաջին անգամ նա չնկատեց դա։ Արգուսը պարզապես մոտեցավ ավելի մոտ, քան սովորաբար, գլուխը իջեցրեց ու գրեթե դիպավ քթով նրա փորին։
— Հեյ… ի՞նչ ես անում,— կամաց ասաց Սոֆիան՝ մի քիչ հետ քաշվելով։
Ձին չշարժվեց։ Նա կանգնած էր անշարժ ու կարծես լսում էր։
Հաջորդ օրը դա կրկնվեց։ Ինչպես միայն Սոֆիան դուրս եկավ բակ, Արգուսը անմիջապես մոտեցավ նրան։ Նա այլևս չէր սպասում խնձորների, չէր ձգվում դեպի ձեռքերը։ Նրան հետաքրքրում էր միայն մեկ բան՝ նրա փորը։ Նա զգուշորեն դիպչում էր շրթունքներով, փնչացնում ու երբեմն քսում գլուխը նրա հագուստին՝ կարծես փորձում էր ինչ-որ բան զգալ։
Սոֆիան անհարմար էր զգում։ Սա սովորական քնքշություն չէր։ Սա… տարօրինակ էր։
Մի քանի օր անց նա ինքն էր մոտեցել ձին։ Արգուսը չափազանց արագ մոտեցավ, ու մի պահ հանկարծ վեր բարձրացավ հետևի ոտքերի վրա ու առջևի սմբակները դրեց նրա ուսերին։ Կինը վախեցավ ու գոռաց։ Սիրտը այնպես էր բաբախում, որ քիչ էր մնում կորցներ հավասարակշռությունը։ Այդ պահին հայտնվեց նրա ամուսինը՝ Դանիելը, ու քաշեց ձին։
— Ի՞նչ է նրա հետ,— կտրուկ հարցրեց նա։
Բայց պատասխան չկար։ Անասնաբույժը զննեց Արգուսին ու ասաց՝ նա լիովին առողջ է։ Բայց նրա պահվածքը չփոխվեց։ Ավելին՝ ավելի վատացավ։ Արգուսը անհանգստանում էր, երբ Սոֆիան մոտենում էր, ու հատկապես կտրուկ էր արձագանքում Դանիելին։ Երբեմն սուր շարժում էր անում, սմբակով հարվածում կամ փնչացնում՝ կարծես վտանգ զգալով։
Սոֆիան ավելի ու ավելի հաճախ էր վախենում մոտենալ նրան։ Բայց ներսում ինչ-որ բան հուշում էր, որ ձին չի ուզում վնասել իրեն։ Այդ միտքը նրան չէր լքում։ Նա սկսեց կարդալ պատմություններ կենդանիների մասին, որոնք տարօրինակ են արձագանքում հղիությանը։ Եվ որքան շատ էր կարդում, այնքան սառն էր դառնում ներսից։
Քսաներեքերորդ շաբաթում սկսվեցին ցավերը։ Սկզբում թույլ, բայց օր օրի ուժեղացող։ Մի երեկո ցավն այնքան ուժեղացավ, որ Սոֆիան չկարողացավ նույնիսկ վեր կենալ բազմոցից։
— Դանիել… պետք է գնանք հիվանդանոց։ Հիմա։
Հիվանդանոցում նրան անմիջապես տարան ուլտրաձայնի։ Սոֆիան պառկած էր սեղանին ու սեղմում էր եզրը, մինչ բժիշկը սարքով անցնում էր նրա փորի վրայով։ Սկզբում ամեն ինչ նորմալ էր թվում։ Հետո բժիշկը լռեց։ Նա չափազանց երկար էր նայում էկրանին։ Նրա դեմքը լարվեց։ Նա մեծացրեց պատկերը, հետո նորից։
Սենյակում լռություն տիրեց։ Սոֆիան զգաց, թե ինչպես սառնություն անցավ մեջքով։
— Ինչ-որ բան այնպե՞ս չէ,— կամաց հարցրեց նա։
Բժիշկը անմիջապես չպատասխանեց։ Խորը շունչ քաշեց ու ասաց․
— Ես պետք է ոստիկանություն կանչեմ։
— Ինչո՞ւ, ի՞նչ է պատահել…
Մի քանի րոպե անց ներս մտան ևս երկու բժիշկներ։ Նրանք նայեցին, ինչ-որ բան քննարկեցին ու հետո նրանցից մեկը շրջվեց դեպի Սոֆիան։
— Պտղի մոտ լուրջ խնդիր կա,— զգուշորեն ասաց նա։ — Վաղ շրջանում բժշկական սխալ է թույլ տրվել։
Դանիելը լարվեց։
— Ինչ սխալ։
— Դուք հորմոնալ բուժում եք ստացել,— շարունակեց բժիշկը։ — Բայց, ըստ տվյալների, դոզան սխալ է եղել։ Դա ազդել է երեխայի ներքին օրգանների զարգացման վրա։ Մենք տեսնում ենք աղիների ձևավորման խանգարում և ճնշում դիֆրագմայի վրա։
Սոֆիան կարծես շունչը կտրվեց։
— Կարելի՞ է դա… շտկել։
Բժիշկը գլխով արեց, բայց լուրջ էր նայում։
— Պետք է արագ գործենք։ Կա ներարգանդային վիրահատության հնարավորություն։ Եթե ուշ գայիք, հետևանքները կարող էին անդառնալի լինել։
Սոֆիան փակեց աչքերը։ Եվ հենց այդ պահին հիշեց Արգուսին։ Նրա համառությունը։ Նրա տարօրինակ պահվածքը։ Ինչպես էր անընդհատ ձգվում դեպի նրա փորը։ Կարծես փորձում էր ասել՝ ներսում ինչ-որ բան այն չէ։
Վիրահատությունը արեցին հաջորդ օրը։ Երբ ամեն ինչ ավարտվեց, բժիշկը ժպտաց։
— Մենք փրկեցինք նրան։ Երեխան առողջ կլինի։
Սոֆիան լաց եղավ։
Մի քանի օր անց, տուն վերադառնալով, նա կրկին դուրս եկավ բակ։ Արգուսը կանգնած էր ցանկապատի մոտ։ Նա չշարժվեց, մինչև Սոֆիան չմոտեցավ։ Այս անգամ նա պարզապես նրբորեն դիպավ նրա ձեռքին ու այլևս չձգվեց դեպի փորը։
Կարծես հասկացել էր, որ վտանգն անցել է։ ❤️
