Հինգ տարեկան մի տղա գանգատվում էր ականջի ուժեղ ցավերից և պնդում էր, որ ներսում ինչ-որ բան կա։ Բժշկուհին զննում է նրան և սարսափահար գոչում։

Այդ առավոտ տանն անհանգիստ էին— հինգ տարեկան տղան, որը սովորաբար հանգիստ ու ժպտերես էր, այդքան բարձր գոռաց, որ ծնողները սարսափած վազեցին սենյակ։ Նա նստած էր անկողնու վրա, ձեռքերով գլուխը բռնված, և լաց էր լինում՝ ափը սեղմած ականջին։

— Մամա, այնտեղ ինչ-որ մեկը կա ներսում… — հեկեկում էր նա։ — Ականջում է… շարժվում է։

Մայրը փորձում էր հանգստացնել որդուն՝ մտածելով, թե գուցե երևակայության արդյունք է։ Բայց երեխան շարունակում էր գոռալ՝ պնդելով, որ ներսում մի բան շարժվում է։ Հայրը՝ գունատված ու առանց վարանելու, երեխային տեղավորեց մեքենայում, և նրանք շտապեցին ամենամոտ հիվանդանոց։

Շտապ օգնության բաժնում բժշկուհին սկզբում փորձում էր հանգիստ մնալ։ Նրան ռենտգեն հետազոտության ենթարկեցին — ոչինչ կասկածելի։ Բժշկուհին անգամ ենթադրեց, որ գուցե երեխան պարզապես չի ուզում մանկապարտեզ գնալ և ձևացնում է։ Բայց տղան՝ վախից դողալով, աղաչում էր․

— Խնդրում եմ, տիկին բժշկուհի, հանեք դա։ Շարժվում է…

Կինը վերցրեց լապտերը, նրբորեն թեքեց երեխայի գլուխը և նայեց նրա ականջի մեջ։ Նրա դեմքը միանգամից գունատվեց։ Նա ետ քաշվեց և ճչաց՝ զարմանքից և սարսափից։

Լսողական անցուղում ինչ-որ բան էր շարժվում․ փոքրիկ սպիտակ թրթուռներ պտտվում էին ու կպչում մաշկի պատերին։

Ծնողները սարսափահար կանգնել էին՝ չհավատալով իրենց աչքերին։ Նրանք անմիջապես կանչեցին ականջաբանի, որը մանրադիտակի տակ զգուշորեն հանեց մի քանի թրթուռ և հատուկ լուծույթով լվաց ականջը։

Պարզվեց, որ երեխան ամռանը քնել էր պատշգամբում, և գիշերվա ընթացքում մի ճանճ պտտվում էր նրա շուրջ։ Այդ միջատը ձվադրել էր ուղիղ լսողական անցքի մեջ, որտեղ տաքությունն ու խոնավությունը կատարյալ պայմաններ էին ստեղծել թրթուռների դուրս գալու համար։

Վիրահատությունից հետո երեխան արագ ապաքինվեց, բայց մայրը երկար ժամանակ մնաց ցնցված՝ տառապելով այն մտքից, որ սկզբում չէր հավատացել որդուն։

Այդ օրվանից, երբ որդին գանգատվում էր որևէ բանից, նա այլևս չէր հակաճառում և չէր անտեսում։ Այժմ նա գիտեր՝ անգամ ամենաանհավատալի բանը կարող է իրական լինել։