Կոպիտ վաճառողուհին մի ծեր տղամարդու վաճառեց կոտրված միմոզայի ճյուղ․ ես չդիմացա ու որոշեցի օգնել նրան
Ես մտա ծաղկի խանութ՝ կնոջս ու աղջկաս համար ծաղկեփնջեր գնելու։ Արդեն մեկը ընտրել էի, երբ հանկարծ մուտքի մոտ նկատեցի մի ծեր տղամարդու։
Հին ոճի վերարկու ուներ, ճմրթված տաբատ, կոշիկներ, իսկ դրանց տակ՝ պարզ վերնաշապիկ։
Նա անտունի չէր նմանվում։ Նա պարզապես աղքատ էր։ Բայց միևնույն ժամանակ՝ զարմանալիորեն կոկիկ ու արժանապատիվ։
Ծերունուն մոտեցավ վաճառողուհին՝ երիտասարդ մի աղջիկ։ Նա անգամ չնայեց նրան ու անմիջապես կոպիտ տոնով խոսեց․
— Ինչո՞ւ եք այստեղ կանգնած, պապիկ։ Խանգարում եք հաճախորդներին։
Ծերունին չվիճեց, պարզապես կամաց ասաց․
— Ներեցեք, աղջիկ ջան… միմոզայի մի ճյուղը որքան արժի՞։
Աղջիկը նյարդայնացած պատասխանեց․
— Խելքդ թռցրե՞լ ես։ Տեսնում եմ՝ փող չունես։ Ինչի՞ համար ես հարցնում։
Ծերունին գրպանից հանեց երեք ճմրթված տասդոլարանոց թղթադրամ ու զգուշորեն հարցրեց․
— Միգուցե երեսունով ինչ-որ բան գտնվի՞։
Վաճառողուհին նայեց փողերին, քմծիծաղ տվեց ու զամբյուղից հանեց գրեթե մեռած միմոզայի ցողունը՝ կոտրված, անշունչ։
— Ահա, վերցրու։ Եվ հեռացիր այստեղից։
Ծերունին զգուշությամբ վերցրեց ճյուղը ու փորձեց ուղղել այն։ Այդ պահին ես տեսա, թե ինչպես նրա այտով մի արցունք գլորվեց, իսկ դեմքին այնպիսի հուսահատություն կար, որ սիրտս ցավեց։
Այնքան խղճացի այդ խեղճ ծերունուն, որ որոշեցի դաս տալ կոպիտ, անքաղաքավարի վաճառողուհուն։
Շարունակությունը՝ առաջին մեկնաբանությունում 👇👇
Կոպիտ վաճառողուհին մի ծերունու վաճառեց կոտրված միմոզայի ճյուղ․ ես չդիմացա ու որոշեցի օգնել նրան։
Ես մոտեցա վաճառողուհուն՝ ներսից եռալով․
— Դու ընդհանրապես հասկանում ե՞ս, թե ինչ ես անում։
Նա շրջվեց, նայեց ինձ, ու դեմքը գունատվեց։ Լռեց։
— Ամբողջ զամբյուղը որքան արժի՞,— հարցրեցի ես։
— Ի՞նչ… մոտ երկու հարյուր եվրո, երևի,— քրթմնջաց նա։
Ես հանեցի գումարը, տվեցի, վերցրեցի ծաղիկներով զամբյուղն ու փոխանցեցի ծերունուն։
— Ահա, վերցրու։ Դու դրան արժանի ես։ Շնորհավորիր կնոջդ։
Ծերունին կանգնած էր՝ չհավատալով իր աչքերին։ Նուրբ ժպտում էր։ Արցունքները հոսում էին դեմքով, բայց նա դեռ ամուր բռնել էր կոտրված ճյուղը։
— Եկ միասին գնանք,— առաջարկեցի ես։
Մենք մտանք մոտակա խանութը։ Ես գնեցի տորթ ու լավ գինի։
Ծերունին կանգնած էր այնտեղ՝ դեռ ձեռքին պահած ծաղիկները։
— Պապիկ,— ասացի ես,— մի անհանգստացիր։ Ես փող ունեմ։ Իսկ դու ունես սիրելի կին։ Երջանկացրու նրան։
Նա գլխով արեց՝ չկարողանալով զսպել արցունքները։
— Քառասունհինգ տարի միասին ենք… Նա հիվանդ է… Բայց ինչպե՞ս կարող էի նրա ծննդյան օրը գնալ առանց ծաղիկների։ Շնորհակալ եմ, տղաս…
