Արտաշ Ասատրյանի ընտանիքը միշտ առանձնացել է իր ջերմ հարաբերություններով, սրտաբաց ժպիտներով և միմյանց հանդեպ ունեցած անկեղծ սիրով։ Սակայն այս տարվա նոր դրվագը, երբ երգչի դուստրը յուրահատուկ կերպով շնորհավորեց իր սկեսուրին, դարձավ այդ սիրո ամենափայլուն ապացույցներից մեկը։
Օրը սկսվեց վաղ առավոտյան։ Տունը դեռևս լուռ էր, բայց Արտաշ Ասատրյանի դուստրը, արդեն արթուն էր։ Նա ցանկանում էր, որ սկեսուր մայրը՝ տիկին Լիլին, արթնանար ոչ միայն ծննդյան օրվա ուրախությամբ, այլև զգար այն ջերմությունն ու երախտագիտությունը, որը տարիներ շարունակ ինքը հավաքել էր նրա հանդեպ։ «Իմ գեղեցկուհի»՝ այդպես էր նա անվանում իր սկեսուրին՝ ընդգծելով ոչ միայն արտաքին գեղեցկությունը, այլև հոգու մեծությունը։
Արտաշ Ասատրյանի դուստրը նախապատրաստեց տան ողջ միջավայրը՝ լցնելով այն թարմ ծաղկեփնջերով։ Ամենահատուկը նրանք էին, որոնք Լիլին սիրում էր մանկուց՝ սպիտակ հալվեներ ու վարդագույն խալատներ։ Նա պատվիրել էր նաև փոքրիկ ձեռագործ բացիկ, որի վրա իր ձեռագրով գրել էր․ «Շնորհակալ եմ այն սիրո, հոգատարության և ընտանիքի ջերմության համար, որ դու ես ինձ նվիրել։ Սիրում եմ քեզ, իմ գեղեցկուհի»։
Այդ ամենին ավելացավ նաև լուսանկարչական փոքրիկ սյուրպրիզ՝ Արտաշ Ասատրյանի դուստրը ընտանեկան հին ալբոմներից հավաքել էր մի շարք լուսանկարներ, որտեղ սկեսուր մայրը պատկերված էր իր երիտասարդ տարիներին, տարբեր ընտանեկան պահերին, թոռների հետ անցկացրած օրերից։ Նա պատրաստել էր տեսաշար՝ համեմված սիրառատ երաժշտությամբ և ընտանիքի անդամների անակնկալ բարեմաղթանքներով։
Երբ տիկին Լիլին արթնացավ, նրան դիմավորեց ոչ միայն ընտանիքի հաղթող ժպիտը, այլև Մարիամի պատրաստած ամբողջ հրաշք պահերը։ Տունը լցված էր վառ գույներով, տաք լույսերով և քաղցր զգացմունքներով։ Լիլին մի պահ շփոթվեց՝ նա չէր սպասում նման մեծ ու մանրամասն պատրաստվածություն։ Բայց երբ լսեց Մարիամի խոսքերը՝ «Դու ոչ միայն իմ ամուսնու մայրն ես, այլև ինձ համար երկրորդ մայր։ Դու սովորեցրել ես, որ ընտանիքը պահել նշանակում է սեր տալ առանց սահմանների», նրա աչքերը անմիջապես լցվեցին արցունքներով։
Ընտանեկան ընթրիքն այդ օրը նույնպես բացառիկ էր։ Սեղանը զարդարված էր հայկական ավանդական ուտեստներով, բայց ամենաազդեցիկը նորաբույր տորթն էր, որի վրա գրված էր․ «Լավագույն սկեսուր, լավագույն տատիկ, լավագույն կին»։ Այնպիսի մթնոլորտ էր ստեղծվել, որ նույնիսկ ամենափոքր մանրուքները դառնում էին հիշվող։ Երեխաները երգում էին, մեծերը պատմում էին անցած տարիների ուրախ դրվագները, իսկ Արտաշ Ասատրյանը, սովորության համաձայն, իր ընտիր երգով նվիրեց ջերմ բարեմաղթանք։
Օրվա ամենաերջանիկ պահերից մեկը եղավ այն ժամանակ, երբ Արտաշ Ասատրյանի դուստրը պատրաստած տեսահոլովակը ցուցադրեց։ Սենյակը լռեց, և բոլորը տարված հետևում էին պատկերներին։ Լիլին դիտում էր իր անցած մոլորակային կյանքը՝ մայրանալը, երեխայի առաջին քայլերը, ընտանիքի ստեղծումը, թոռների ծնունդը։ Նրա դեմքին նկատվում էին թե՛ հպարտության, թե՛ մի քիչ կարոտի շերտեր, իսկ աչքերը վկայում էին այն անսահման սիրո մասին, որով նա ապրում էր։
Երբ տեսահոլովակը ավարտվեց, նա ամուր գրկեց Արտաշ Ասատրյանի դստրին ու ասաց․․․
«Շնորհակալություն, աղջիկս։ Ես միշտ երազել եմ ունենալ ոչ թե պարզապես հարս, այլ աղջիկ։ Եվ դու ես այդ աղջիկը, իմ գեղեցկուհի»։
Այդ խոսքերը դարձան օրվա ամենաազդեցիկ պահը։ Արտաշ Ասատրյանի դուստրը խոստովանեց, որ սկեսուրն իր համար վաղուց էր դադարել լինել պարզապես ամուսնու մայրը։ Նա դարձել էր մտերիմ ընկեր, հոգու մարդ, խորհուրդ տվող ու աջակցող կյանքի բոլոր դժվար պահերին։
Օրը շարունակվեց ժպիտներով, երգով, նվերներով ու ընտանեկան անմոռանալի պահերով։ Իսկ երեկոյան, երբ ամբողջ ընտանիքը հավաքված էր լուսավորված բակում, նրանք լուսանկարեցին այդ գեղեցիկ պահերը՝ պահպանելով իբրև հիշողություն մի օրվա մասին, երբ սերը, հոգատարությունը և մարդկային ջերմությունը միավորվել էին մեկ տոնակատարության մեջ։
Այս փոքր, բայց մեծ պատմությունը ևս մեկ անգամ ցույց տվեց՝ Արտաշ Ասատրյանի ընտանիքում ամենակարևորը մարդավարությունն է, սիրտը և միմյանց հանդեպ ունեցած անկեղծ հարգանքը։ Իսկ Արտաշ Ասատրյանի դստերի շնորհավորանքը դարձավ բացառիկ օրինակ այն բանի, թե որքան գեղեցիկ է, երբ հարս ու սկեսուր ոչ թե պարզապես կապված են ընտանիական կապով, այլև հուզական, մարդկային և ազնիվ զգացումներով։
