Երեք շաբաթ շարունակ նույն հասցեով վեց մեծ տոպրակ մաքուր հագուստ էի առաքում։ Պատվիրատուն տարեց տղամարդ էր, որը, ըստ իմ տեղեկությունների, բնակարանում մենակ էր ապրում։ Ամեն անգամ վճարում էր կանխիկ, վերցնում տոպրակներն ու անմիջապես փակում դուռը։

Երեք շաբաթ շարունակ նույն հասցեով վեց մեծ տոպրակ մաքուր հագուստ էի առաքում։ Պատվիրատուն տարեց տղամարդ էր, որը, ըստ իմ տեղեկությունների, բնակարանում մենակ էր ապրում։ Ամեն անգամ վճարում էր կանխիկ, վերցնում տոպրակներն ու անմիջապես փակում դուռը։ Բայց մի օր դուռը բացեց մոտ ութ տարեկան աղջիկ։ Նա վախեցած նայեց միջանցքի երկու կողմերին ու շշնջաց. «Խնդրում եմ, այսօր հագուստը ներս մի՛ բերեք»։ Հարցրի՝ ինչու։ Նա մատը դրեց շուրթերին։ «Որովհետև եթե պապիկը տեսնի, նորից ամեն ինչ կանի մենակ։ Իսկ այս անգամ մենք արդեն որոշել ենք նրան թույլ չտալ»։ Սկզբում ոչինչ չհասկացա։ Բայց հետո բնակարանի ներսից լսվեց տղամարդու բարձր ձայնը. «Մարիա՛մ, ո՞վ է դռան մոտ»։ Աղջիկն արագ դուրս եկավ, փակեց դուռն ու բռնեց ձեռքս։ «Գնանք ներքև։ Ես ձեզ մի բան պիտի ցույց տամ»։ Երբ հասանք շենքի բակ, տեսա վեց կանանց և տասներկու երեխաների։ Նրանցից մեկը գրկել էր փոքրիկ նորածնի։ Մյուսը ձեռքին պահել էր տուփ, որի վրա գրված էր. «Այս անգամ հերթը մերն է»։ Իսկ երբ իմացա, թե իրականում ինչ էր անում այդ տարեց տղամարդը ամեն շաբաթ ստացած վեց տոպրակ հագուստով, երկար ժամանակ չէի կարողանում խոսել։

Ես Գոռն եմ։

Երեսուներեք տարեկան եմ։

Աշխատում եմ հագուստի մաքրման և առաքման ծառայությունում։

Ամեն օր տասնյակ հասցեներ եմ այցելում։

Սովորաբար հաճախորդների մասին շատ բան չեմ իմանում։

Հանձնում եմ պատվերը։

Ստանում ստորագրությունը։

Եվ շարժվում հաջորդ հասցեով։

Բայց Վարդան պապիկին արդեն լավ էի ճանաչում։

Մոտ յոթանասունհինգ տարեկան էր։

Միշտ կոկիկ հագնված։

Միշտ շտապող։

Առաջին անգամ, երբ վեց մեծ տոպրակ հագուստ տարա, մտածեցի՝ երևի մեծ ընտանիք ունի։

Բայց ամեն անգամ դուռը միայն ինքն էր բացում։

Մի օր հարցրի.

— Պապի՛կ, այսքան հագուստը ո՞ւմն է։

Նա ժպտաց։

— Երեխաներինը։

— Թոռների՞նը։

— Կարելի է այդպես ասել։

Եվ այլևս ոչինչ չբացատրեց։

Հաջորդ շաբաթ նույնը կրկնվեց։

Հետո՝ երրորդ անգամ։

Իսկ չորրորդ շաբաթ տեղի ունեցավ մի բան, որից հետո այլևս երբեք սովորական առաքում չհամարեցի այդ հասցեն։

Շարունակությունը՝ առաջին մեկնաբանությունում 👇

Առաջին մեկնաբանություն

Մարիամը բռնել էր ձեռքս ու տանում էր բակի խորքը։

— Սպասիր, աղջի՛կս,— ասացի։— Դու ո՞վ ես։

— Վարդան պապիկի հարևանուհին։

— Իսկ ծնողներդ որտե՞ղ են։

Նա ցույց տվեց բակի նստարանը։

Այնտեղ մի կին էր կանգնած՝ փոքրիկ երեխային գրկած։

— Մայրիկս այնտեղ է։

Երբ մոտեցանք, կինը ժպտաց։

— Դուք Գո՞ռն եք։

Զարմացա։

— Այո։ Իսկ դուք ինձ որտեղի՞ց եք ճանաչում։

— Վարդան պապիկը ձեր մասին պատմել է։

Ես ավելի շփոթվեցի։

Կինը ներկայացավ որպես Նարինե։

Հետո բացատրեց, թե ինչու էին բոլորը հավաքվել։


Պարզվեց՝ Վարդան պապիկը նախկինում դերձակ էր աշխատել։

Տասնամյակներ շարունակ հագուստ էր կարել ու նորոգել։

Թոշակի անցնելուց հետո էլ չէր դադարել աշխատել։

Մի օր հարևանուհին խնդրել էր երեխայի դպրոցական տաբատը նորոգել։

Վարդանը չէր ցանկացել գումար վերցնել։

Հետո մեկ ուրիշ ընտանիք էր դիմել։

Հետո՝ երրորդը։

Մի քանի ամիս անց հարևանությամբ ապրող վեց ընտանիքների համար հագուստ էր նորոգում։

Ոմանք բազմազավակ էին։

Ոմանք վերջերս էին տեղափոխվել։

Մի քանի ծնող էլ այդ շրջանում աշխատանք չուներ։

Վարդանը ոչ միայն նորոգում էր հագուստները, այլև շաբաթը մեկ հավաքում էր դրանք, ուղարկում մաքրման ու հետո վերադարձնում ընտանիքներին։

Այդպես էլ առաջացել էին վեց մեծ տոպրակները։

— Բայց ինչո՞ւ էր ինքն ամեն ինչի համար վճարում,— հարցրի։

Նարինեն ժպտաց։

— Որովհետև ասում էր՝ եթե երեխան մաքուր հագուստով դպրոց գնա, իրեն ավելի վստահ կզգա։

Ես երկար լուռ մնացի։

Բայց հետո հարցրի.

— Իսկ այսօր ի՞նչ է պատահել։

Կինը ծանր շունչ քաշեց։

— Երեք օր առաջ իմացանք, որ նա պատրաստվում է վաճառել իր կարի մեքենան։


Ես ապշեցի։

— Ինչո՞ւ։

Պարզվեց՝ Վարդանը վերջին ամիսներին շատ էր հոգնում։

Տեսողությունն էլ վատացել էր։

Բժիշկը խորհուրդ էր տվել չծանրաբեռնվել։

Բայց նա շարունակում էր ամեն օր հագուստներ նորոգել։

Հաճախ մինչև ուշ գիշեր։

Նարինեն պատմեց, որ մի շաբաթ առաջ պապիկին տեսել էր խանութից տուն վերադառնալիս։

Նա նստել էր աստիճաններին։

Շատ հոգնած էր։

— Երբ հարցրի՝ ինչ է պատահել, ասաց՝ ոչինչ։ Բայց հետո խոստովանեց, որ այլևս չի հասցնում բոլորի հագուստը կարգի բերել։

Նարինեն նայեց մյուս կանանց։

— Եվ մենք հասկացանք, որ արդեն ժամանակն է ինքներս ինչ-որ բան անել։

Այդ պահին մի երիտասարդ կին մոտեցավ։

Ձեռքին փոքրիկ տուփ կար։

Ներսում կարի պարագաներ էին։

Մկրատ։

Թելեր։

Ասեղներ։

Նա ասաց.

— Մեզնից երեքը կար անել գիտեն։ Մյուսներին էլ կարող ենք սովորեցնել։

Ես զարմացած նայեցի։

— Ուրեմն դուք ուզում եք օգնել նրան շարունակե՞լ։

Նարինեն գլուխը տարուբերեց։

— Ոչ ճիշտ այդպես։ Մենք ուզում ենք, որ այլևս մենակ չանի։


Պարզվեց՝ կանայք արդեն փոքրիկ ծրագիր էին մշակել։

Շաբաթը մեկ հավաքվելու էին շենքի առաջին հարկում գտնվող ազատ սենյակում։

Այն պատկանում էր շենքի բնակիչներից մեկին, որը համաձայնել էր տրամադրել տարածքը։

Այնտեղ միասին հագուստ էին նորոգելու։

Ով կարող էր՝ կարելու էր։

Ով չէր կարող՝ տեսակավորելու։

Եվ միայն իսկապես անհրաժեշտ իրերն էին ուղարկելու մաքրման։

— Իսկ Վարդանը գիտի՞,— հարցրի։

Նարինեն ժպտաց։

— Ո՛չ։ Հենց դրա համար էլ այսօր հագուստները չպետք է ներս տանեք։

Ես հասկացա։

Նրանք ուզում էին այդ օրվա պատվերը միասին կազմակերպել։

Առանց պապիկին թույլ տալու, որ նորից վեց մեծ տոպրակ բարձրացնի չորրորդ հարկ։


Այդ պահին Մարիամը մոտեցավ։

Ձեռքին սպիտակ թուղթ ուներ։

— Գո՛ռ ախպեր, սա դու կկարդա՞ս պապիկին։

Ես վերցրի։

Վրան երեխաների ձեռագրերով գրված էր.

«Սիրելի՛ Վարդան պապիկ, հիմա մենք արդեն մեծ թիմ ենք։ Դու մեզ սովորեցրել ես, որ իրերը կարելի է նորոգել, ոչ թե անմիջապես դեն նետել։ Հիմա մենք ուզում ենք քեզ օգնել։ Խնդրում ենք, այլևս մենակ մի՛ աշխատիր»։

Ես կարդացի։

Հետո նայեցի երեխաներին։

Նրանք բոլորը սպասում էին։

Մի տղա ձեռքին փոքրիկ փայտե տուփ ուներ։

Մյուսը՝ ծաղիկներ։

Իսկ Մարիամը այնքան էր հուզվել, որ անընդհատ հարցնում էր.

— Պապիկը կուրախանա՞։

Ես ժպտացի։

— Կարծում եմ՝ այո։


Մի քանի րոպե անց միասին բարձրացանք չորրորդ հարկ։

Ես դուռը թակեցի։

Վարդան պապիկը բացեց։

Երբ տեսավ ինձ, միանգամից հարցրեց.

— Հագուստները բերե՞լ ես։

— Այո՛, պապի՛կ։

— Դե ներս բեր, աղջի՛կս։ Այսօր դեռ շատ գործ ունեմ։

Ես մի կողմ քաշվեցի։

Եվ նրա առաջ հայտնվեցին բոլոր երեխաները։

— Վարդա՜ն պապիկ։

Ծերունին քարացավ։

Նրանց հետևում կանգնած կանայք սկսեցին ժպտալ։

Նարինեն մոտեցավ։

— Այսօր հագուստները ներքև ենք տանում։

Վարդանը զարմացավ։

— Ինչո՞ւ։

— Որովհետև այսօրվանից բոլորս միասին ենք աշխատելու։

Նա մի պահ ոչինչ չհասկացավ։

Հետո տեսավ Մարիամի ձեռքի թուղթը։

Ես սկսեցի կարդալ։


Երբ հասա վերջին տողին, Վարդան պապիկի աչքերը լցվեցին արցունքներով։

Նա շրջվեց դեպի երեխաները։

— Բա ես ձեզ ի՞նչ ասեմ։

Մարիամը մոտեցավ։

— Պապի՛կ, դու միշտ մեզ օգնել ես։ Հիմա մեր հերթն է։

Վարդանը սկսեց ծիծաղել։

Հետո հանկարծ ասաց.

— Բայց դուք կար անել չգիտեք։

Նարինեն անմիջապես պատասխանեց.

— Դրա համար էլ ուզում ենք, որ մեզ սովորեցնես։

Ծերունին երկար նայեց նրան։

Հետո դանդաղ գլխով արեց։

— Լավ։ Բայց պայման ունեմ։

Բոլորը լռեցին։

— Ոչ ոք չի շտապելու։ Կար անելիս շտապող մարդը միշտ երկու անգամ է աշխատում։

Երեխաները սկսեցին ծիծաղել։


Երկու շաբաթ անց ես նորից գնացի նույն հասցեով։

Բայց այս անգամ չորրորդ հարկ չբարձրացա։

Շենքի առաջին հարկում նոր փոքրիկ արհեստանոց կար։

Դռան վրա գրված էր.

«Մեր բակի կարի անկյունը»։

Ներսում հինգ կին էին աշխատում։

Երեխաները կողքի սեղանին հագուստներն էին դասավորում։

Իսկ Վարդան պապիկը նստած էր պատուհանի մոտ։

Ձեռքին չափման ժապավեն ուներ։

Նա մեկին սովորեցնում էր կոճակ կարել։

Մյուսին՝ տաբատի երկարությունը չափել։

Երբ ինձ տեսավ, ժպտաց։

— Գո՛ռ ջան, այսօր ընդամենը երկու տոպրակ ունենք։

Ես ծիծաղեցի։

— Պապի՛կ, իմ աշխատանքը պակասեցնում եք։

Նա աչքով արեց։

— Մի՛ անհանգստացիր։ Մյուս հարևաններին էլ ենք սովորեցնելու։


Այդ օրը Վարդանը ինձ թեյ հյուրասիրեց։

Նստեցինք փոքրիկ սեղանի մոտ։

Նա երկար նայում էր աշխատող կանանց։

Հետո ասաց.

— Գիտե՞ս, տղա՛ս, ես մտածում էի՝ եթե դադարեմ կար անել, էլ ոչ մեկին պետք չեմ լինի։

Ես նայեցի նրան։

— Իսկ հիմա՞։

Նա ժպտաց։

— Հիմա պարզվեց՝ կարիք չունեմ ամեն ինչ իմ ձեռքով անելու։ Կարող եմ սովորեցնել ուրիշներին։

Այդ պահին Մարիամը վազեց նրա մոտ։

Ձեռքին փոքրիկ վերնաշապիկ էր։

— Պապի՛կ, նայի՛ր։ Ես առաջին կոճակս կարեցի։

Վարդանը վերցրեց վերնաշապիկը։

Ուշադիր զննեց։

Հետո լուրջ դեմքով ասաց.

— Լավ է։ Բայց այս մեկը մի քիչ թեք է։

Մարիամը սկսեց ծիծաղել։

— Դե լավ, պապի՛կ, կուղղեմ։

Ես նույնպես ծիծաղեցի։


Երբ դուրս եկա շենքից, հիշեցի այն օրը, երբ փոքրիկ աղջիկը դռան առաջ շշնջացել էր.

«Խնդրում եմ, այսօր հագուստը ներս մի՛ բերեք»։

Ես մտածել էի, թե բնակարանում ինչ-որ վատ բան է տեղի ունեցել։

Բայց իրականում այդ երեխան ու նրա հարևանները մի փոքրիկ անակնկալ էին պատրաստել։

Ոչ ոք չէր ցանկանում այլևս թույլ տալ, որ յոթանասունհինգ տարեկան մի մարդ մենակ բարձրացնի ու տեսակավորի վեց մեծ տոպրակ հագուստ, այնուհետև մինչև ուշ գիշեր կար անի։

Նրանք ուզում էին շարունակել նրա սկսած գործը։

Եվ ամենակարևորն այն էր, որ Վարդան պապիկն այլևս չէր աշխատում միայնակ։

Նա հիմա մի ամբողջ փոքրիկ թիմ ուներ։

Իսկ Մարիամը ամեն շաբաթ առաջինն էր գալիս արհեստանոց։

Որովհետև արդեն սովորել էր կոճակ կարել։

Եվ հիմա ուզում էր սովորել նաև գրպան կարել։

Դէ իսկ պատմության 3-րդ ամենադրամատիկ մասը մեր Տելեգրամ Ալիքում — Այստեղ

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
ՀԵՏԱՔՐՔԻՐ ԺԱՄԱՆՑ