Երբ ես աշխատանքի էի, 2 տարեկան աղջիկս զանգեց՝ խնդրելով անմիջապես տուն գալ. «Հայրիկը ինձ ցավացնում ա, խնդրում եմ, տուն արի»․․․Ես ցնցված էի, երբ իմացա,թե թե ինչ է կատարվում տանը․․․Արդեն երեկոյան ժամը ինն էր, և ես դեռ աշխատում էի իմ զեկույցի վրա։ Աղջիկս մնում էր ամուսնու հետ, և ես վստահ էի, որ նրանց հետ ամեն ինչ կարգին է… մինչև հեռախոսը զանգեց։
Էկրանին հայտնվեց ամուսնուս համարը։ Ես վերցրի այն, բայց փոխարենը լսեցի մի բարակ, լացկան ձայն.
«Մայրիկ, ես եմ…» «Այո՛, սիրելիս, ի՞նչ է պատահել։ Ինչո՞ւ չես քնում։ Հայրիկը որտե՞ղ է»։
«Մայրիկ, նա լոգարանում է։ Ես շատ ժամանակ չունեմ…»
Մեջքովս սարսուռ անցավ։ «Ինչի՞ համար շատ ժամանակ չկա։ Ի՞նչ է կատարվում»։
«Մայրիկ, խնդրում եմ, արագ տուն արի։ Հայրիկը ինձ ցավ է պատճառում»։ Խնդրում եմ, փրկիր ինձ…
Ես արդեն պատրաստվում էի՝ փորձելով մեկ ձեռքով փակել պայուսակիս կայծակաճարմանդը, իսկ մյուսով՝ գտնել բանալիներս։
«Կարո՞ղ ես բացատրել, թե ինչ է նա արել»։
«Այո…»
Նա խորը շունչ քաշեց, կարծես պատրաստվում էր պատմել ամենավատ մասը։ Եվ հետո դուստրս ասաց մի բան, որը ինձ լիակատար ցնցման մեջ թողեց.
«Մայրիկ… նա ստիպեց ինձ բրոկկոլի ուտել… Գիտես, թե ինչպես եմ ատում բրոկկոլին։ Ես հինգ բաժակ ջուր խմեցի՝ այդ սարսափելի համը չզգալու համար»։
Ես սառեցի։ Եվ հետո… ես պարզապես չկարողացա ինձ զսպել։ Ծիծաղս պայթեց։
«Օ՜, իմ խեղճ աղջիկ… Ի՞նչ էլի արեց այդ «հրեշ» հայրիկը»։ «Նա ստիպեց ինձ լվացվել։ Լվանալ, մայրիկ։ Եվ ես չեմ ուզում լվացվել»։ «Դու այնքան դժբախտ ես», — ասացի ես ծիծաղիս միջից։ «Եվ նաև… նա ասաց, որ ես պետք է քնեմ։ Եվ ես չեմ ուզում քնել, մինչև դու չվերա դառնաս»։
Ես գրեթե ընկա աթոռիցս ծիծաղելով։Եվ հանկարծ ֆոնին քայլերի ձայներ լսվեցին։ «Ու՞մ հետ ես խոսում»,- լսեցի ամուսնուս ձայնը։ «Ոչ մեկի»,- բղավեց աղջիկս, ապա անջատեց հեռախոսը։
Նման դրամատիկ ավարտից հետո ես ուրիշ ելք չունեի, քան տուն գնալ և «փրկել» վիրավորված փոքրիկիս… բրոկկոլիից, ցնցուղից և վաղ քնելուց։
Երբեմն մտածում եմ, որ նա դերասանական տաղանդ ունի։ Բայց, անկեղծ ասած, ես տուն գնացի ականջ առ ականջ ժպտալով։
