Բուժքույրը համաձայնվեց լողացնել կաթվածահար երիտասարդին, միայն թե աշխատանքը չկորցնի։ Բայց լողացնելու ընթացքում այն, ինչ նա բացահայտեց, նրան սարսափից քարացրեց։
Մեկ այլ հիվանդի բողոքից հետո տնօրենը կանչեց բուժքրոջը իր աշխատասենյակ։
— Այսօրվանից, Աննա, դու այլևս բուժքույր չես։ Կլինես միայն սանիտար։ Կլողացնես հիվանդներին՝ և վերջ։
Աննան սեղմեց բռունցքները։
— Բայց, պարոն տնօրեն, ես իմ գործը բարեխղճորեն անում եմ։ Ինչո՞ւ եք ինձ հետ այսպես վարվում։
— Որովհետև մարդիկ բողոքում են։ Ասում են՝ անընդհատ հեռախոսով ես զբաղված, փոխարենը հիվանդներին հետևելու։
Նա բարձրացրեց հայացքը՝ զսպելով արցունքները։
— Աղջիկս հիվանդ է։ Պետք է իմանամ՝ ինչպես է, թեկուզ հաղորդագրություններով։
— Դա իմ խնդիրը չէ, — սառն ասաց տնօրենը։ — Կամ անում ես այն, ինչ ասում ենք, կամ հեռանում ես։
Աննան լուռ գլխով արեց։ Նա չէր կարող աշխատանքը կորցնել․ աղջկա դեղերը շատ թանկ էին։
Առաջին իսկ օրը նրան ուղարկեցին մի երիտասարդ տղամարդու մոտ՝ Լուկայի, 27 տարեկան։ Մի քանի տարի առաջ նա սարսափելի վթարի էր ենթարկվել։ Այդ ժամանակից ի վեր լիովին կաթվածահար էր․ կարողանում էր շարժել միայն պարանոցն ու աչքերը։
Աննան մտավ սենյակ։ Մահճակալի վրա պառկած էր գունատ, գեղեցիկ մի տղա՝ մուգ թարթիչներով ու հոգնած հայացքով։
— Բարև, Լուկա։ Կօգնեմ քեզ լողանալ, լա՞վ։
Նա թեթև գլխով արեց։
Սանիտարի հետ միասին զգուշորեն տեղափոխեցին նրան լոգարան։ Աննան լցրեց տաք ջուր, ստուգեց ջերմաստիճանը, մի քիչ բուրավետ փրփուր ավելացրեց, որ հիվանդանոցային մթնոլորտը գոնե մի փոքր մեղմվի։
Լռություն էր։ Լսվում էր միայն ջրի շառաչն ու նրա մեղմ շնչառությունը։
Աննան նրբորեն լվանում էր նրա ձեռքերը, հետո՝ կրծքավանդակը, ուսերը։ Ամեն ինչ հանգիստ էր։
Եվ հանկարծ…
Լուկան շարժեց ձեռքը։ Բռնեց Աննայի ազդրը։
Աննան ճչաց՝ հետ քաշվելով։
— Լուկա՛, ի՞նչ եք անում։
Նա նայեց լայն բացված աչքերով՝ շփոթված։
— Ես… չեմ կարող շարժվել, — շշնջաց։ — Դա ես չէի։
— Բայց ես զգացի։ Դուք բռնեցիք ինձ։
Նա գլուխը շարժեց, աչքերում արցունքներ հայտնվեցին։
— Երդվում եմ, ոչինչ չեմ արել…
Դեռ դողալով՝ Աննան բժիշկ կանչեց։ Մի քանի րոպե անց ներս մտավ տնօրենը՝ նույն մարդը, ով առավոտյան նրան պաշտոնազրկել էր։
Նա ստուգեց զարկերակը, նայեց հիվանդի ձեռքը, սեղմեց մկանները։ Եվ հանկարծ քարացավ։
— Անհավատալի է… — շշնջաց։ — Սպասեք… նորից…
Նա դիպավ Լուկայի արմունկին՝ մատները կրկին թեթև դողացին։
Տնօրենը նայեց Աննային։
— Դու պատահմամբ հարվածել ես արմունկի նյարդին։ Դա ռեֆլեքս է… բայց նշանակում է, որ նյարդերի մի մասը դեռ կենդանի է։
Աննան չէր հավատում իր լսածին։
— Δηλαδή ուզում եք ասել…
— Այո, — ընդհատեց տնօրենը՝ գրեթե ժպտալով։ — Շարժունակությունը հնարավոր է վերականգնել։ Եթե անմիջապես սկսենք վերականգնողական բուժում, նա կարող է կրկին քայլել։
Աննան ձեռքով ծածկեց բերանը։ Արցունքները ինքնաբերաբար հոսեցին։
Տնօրենը, ով առավոտյան սառնորեն հրահանգում էր «լողացնել հիվանդներին», հիմա նրան լրիվ այլ հայացքով էր նայում։
— Դու հենց նոր… փրկեցիր նրա կյանքը, — կամաց ասաց նա։
Աննան նայեց Լուկային։ Նա ժպտաց՝ առաջին անգամ երկար տարիներից հետո։
Այդ երեկո, տուն վերադառնալիս՝ աղջկա մոտ, Աննան երկար քայլեց անձրևի տակ՝ զգալով, թե իր ներսում ինչ-որ նոր բան է ծնվում։ Ոչ հպարտություն։ Ոչ էլ պարզապես թեթևություն։ Այլ՝ հավատ։
Նա հասկացավ․ երբեմն նույնիսկ ամենափոքր, պատահական հպումը կարող է հրաշքի սկիզբ դառնալ։
