Ես առիթներ եմ նկարահանում․․․Վերջերս մի հարսանիքի ժամանակ թաքուն այնպիսի բան նկատեցի հարսի կողմից, որ․․․Չգիտեի մոնտաժ անեմ, թե՞ ջնջեմ։Ես առիթներ եմ նկարահանում․․․Վերջերս մի հարսանիքի ժամանակ թաքուն ընենց բան նկատեցի հարսի կողմից, որ․․․Չգիտեի ինչ անեմ, մոնտաժ անեմ, թե՞ ջնջեմ։Ես մասնագիտությամբ լուսանկարիչ եմ, հիմնականում հարսանիքներ եմ նկարում։ Բավականին հարուստ աշխատանքային փորձ ունեմ,շատ հարսանիքներ եմ նկարել ու ամեն տիպի մարդկանց հետ շփվել եմ։ Էս վե րջերս մի հարսանիք պիտի նկարեի ու էդ օրը շատ ազդեց ինձ վրա։ Հարսն ու փեսան շատ սիրառատ զույգ էին երևում։Ինձ թվում էր ամն աբան նորմալ ա, մինչև էն պահը, երբ հարսանիքի թեժ պահին մի քանի րոպեով դուրս եկա սրահից ու հանդիսության սրահի մի փոքրիկ սենյակում տեսա, թե հարսը
կանգնած էր ուրիշ մի տղամարդու առաջ — ոչ թե փեսայի, այլ ուրիշ մեկի։ Սկզբում մտածեցի՝ գուցե հարազատ է կամ բարեկամ, բայց էդ պահի հայացքը, ձևը… չէ, դա ուրիշ բան էր։ Նա մի պահ բռնեց էդ տղայի ձեռքը, ինչ-որ բան շշնջաց, հետո արագ հեռացավ, երբ նկատեց, որ ինչ-որ մեկն մոտենում է։ Ես քարացա։ Լուսանկարիչ եմ, բայց էդ պահին նույնիսկ չգիտեի՝ տեսախցիկս ձեռքում եմ, թե ոչ։
Ետ եկա սրահ, բայց ներսումս տաքս ու սառնս էր գնում։ Նայեցի հարսին՝ ժպտում էր, պարում, ամեն ինչ իդեալական էր թվում։ Բայց իմ գլխում արդեն ուրիշ պատկեր կար։ Երեկոյան, երբ տեսագրությունները տեղափոխում էի համակարգիչ, նկատեցի՝ տեսախցիկը հենց էդ պահին մի քանի վայրկյան նկարել էր։ Անկյունից, պատահաբար։ Լսվում էր նաև մի նախադասություն՝ հազիվ լսելի․
«Ամեն ինչ հետո կասեմ, հիմա պետք ա կարծես ոչինչ չի եղել»։
Սիրտս սկսեց արագ բաբախել։ Հիմա հարցն այն էր՝ ի՞նչ անեմ։ Այդ կադրերը թողնե՞մ, մոնտաժեմ, թե՞ ընդհանրապես ջնջեմ։ Ես գիտեի՝ հարսն ու փեսան հաջորդ օրը պիտի գան նյութերը տեսնելու։
Ամբողջ գիշեր չքնեցի։ Մտածում էի՝ գուցե դա ոչինչ չէր, գուցե ես սխալ եմ հասկացել։ Բայց մյուս կողմից՝ եթե փեսան դա տեսներ, իրենց կյանքը կփոխվեր մի ակնթարթում։
Առավոտյան, երբ նստեցի համակարգչի առաջ, մի պահ ձեռքըս կանգնեց delete-ի վրա։ Բայց հետո մտածեցի՝ ես նկարիչ եմ, ոչ դատավոր։ Իմ գործը ֆիլտրը դնելն է, ոչ ճակատագրեր կտրելը։ Դրեցի մոնտաժի մեջ՝ առանց էդ հատվածի։
Բայց մի բան հաստատ փոխվեց իմ մեջ։ Էդ օրվանից հետո ես այլ կերպ եմ նայում մարդկանց՝ ոչ թե էնպիսին, ինչպիսին են տեսախցիկի առաջ, այլ էնպիսին, ինչպիսին դառնում են, երբ մտածում են, թե ոչ ոք չի տեսնում։
