Ամուսինս ինձ զանգեց, որ ասի՝ գնում է ուրիշ կնոջ մոտ․ երևի չէր էլ պատկերացնում իմ արձագանքը։
Տուն վերադարձա մոտ երեկոյան յոթին։ Սովորաբար այդ ժամին ամուսինս արդեն տանն էր լինում, բայց այդ օրը բնակարանը դատարկ էր։
Երեխաները նրա մոր մոտ էին, այնպես որ ոչ մի տեղ չէի շտապում։ Ուզում էի պարզապես ինչ-որ բան ուտել, մի քիչ հանգստանալ ու շուտ պառկել քնելու։
Ամուսինս, ինչպես վերջին ամիսներին, երևի կեսգիշերից հետո պիտի գար։ Ասեմ անկեղծ՝ վաղուց արդեն ինձ չէր հետաքրքրում, թե նա ինչով է զբաղվում։
Հանկարծ հեռախոսս զանգեց։ Էկրանին նրա անունն էր։ Վերցրի, ու նա առանց շրջանցումների սկսեց խոսել․
— Դու երևի նկատել ես, որ վերջին ժամանակներս ուշ եմ տուն գալիս։ Ճշմարտությունն այն է, որ ես ուրիշ կին ունեմ։ Խնդրում եմ՝ տեսարաններ մի սարքիր։
Հոնքս թեթև բարձրացրի՝ առանց զայրույթի կամ զարմանքի։
— Ասեմ անկեղծ՝ քեզանից սա չէի սպասում։ Դու գիտես, որ վաղը վարսավիրի եմ գնում, ու դու պիտի երեխաների հետ մնայիր։ Ինչո՞ւ դա վաղը չասացիր, — պատասխանեցի՝ փորձելով թաքցնել նյարդայնությունս։
Նա լռեց՝ ակնհայտ շփոթված, չհասկանալով, թե ինչու չեմ բարկանում։
— Լսի՛ր, ես ուղղակի ուզում եմ մի բան ուտել։ Գիտե՞ս՝ մայոնեզը որտեղ է, — ավելացրի։
Նա չէր հավատում լսածին։
— Ի՜նչ կին ես դու։ Ամուսինդ քեզ թողնում է, իսկ դու մայոնեզի՞ մասին ես հարցնում, — ասաց նա։
Այդ պահին հասկացա, որ ժամանակն է ավարտել խոսակցությունը։
Ես ոչ ցավ էի զգում, ոչ էլ ափսոսանք։ Ինձ համար կարևոր էին միայն երեխաներն ու տունը։ Ամուսինս կարող էր սկսել իր նոր կյանքը․ ինձ համար նրա հեռանալը վաղուց այլևս կորուստ չէր։
