Ամուսինս ամեն գիշեր դուրս էր գալիս պարտեզում փորելու… Մի օր որոշեցի հետևել նրան, և այն, ինչ հողի տակ հայտնաբերեցի, ստիպեց ինձ սարսռալ։
Վերջին ժամանակներս ամուսինս այնպես էր իրեն պահում, որ նյարդերիս վրա էր ազդում։ Ժամերով տանից դուրս էր լինում՝ առանց ասելու, թե ուր է գնում, վերադառնում էր լուսաբացին, երբեմն էլ ընդհանրապես չէր գալիս։ Երբ հարցնում էի, կարճ ու ջղայն պատասխաններ էր տալիս, ասես մի բան էր թաքցնում, որը չպետք է երբեք լույս աշխարհ գար։
Մի գիշեր հանկարծ արթնացա ու տեսա, թե ինչպես է լուռ վեր կենում անկողնուց։ Կարծում էր՝ քնած եմ։ Կոշիկները հագավ, միջանցքից ինչ-որ բան վերցրեց ու դուրս եկավ։ Սիրտս արագ սկսեց բաբախել, ու անհանգիստ հետաքրքրասիրությունը ստիպեց հետևել նրան։
Պատուհանից նայում էի, թե ինչպես է գնում պարտեզի խորքը։ Շուրջը նայեց՝ համոզվելու համար, որ մենակ է, հետո արագ շարժումով սկսեց հողը փորել։ Ես անշարժ կանգնած էի՝ մթության ու վախի մեջ փաթաթված, ու տեսնում էի, թե ինչպես է փոքրիկ փոս փորում, ինչ-որ բան դնում մեջը և շտապ ծածկում հողով։ Չկարողացա տեսնել, թե ինչ էր դա, բայց նրա պահվածքը սառեցրեց արյունս։
Հաջորդ գիշեր նույնը կրկնեց։ Այլևս չէի կարող տանել այդ անորոշությունը։ Առավոտյան, երբ նա գնաց աշխատանքի, վերցրի բահը ու մեր շնիկի հետ դուրս եկա պարտեզ։ Շնիկը միանգամից զգաց, որ ինչ-որ բան այն չէ․ հաչում էր, հողը հոտոտում, քերում հենց այն տեղում, որտեղ ամուսինս էր փորել։
Օդը ծանրացավ։ Ինչքան ավելի էինք փորում, այնքան ուժեղանում էր զգացումը, որ հողի տակ ինչ-որ սարսափելի բան է թաքնված։ Հանկարծ երևաց հին պարկի մի անկյուն՝ խոնավ ու ցեխոտ։ Հողից ծանր, հնացած հոտ բարձրացավ։ Մի քայլ հետ գնացի, բայց շնիկը համառորեն շարունակում էր, մինչև պարկը ամբողջությամբ երևաց։
Ձեռքերս դողում էին, երբ բացեցի այն։ Ներսում կային իրեր, որոնք այնտեղ չպետք է լինեին՝ հին հագուստ, կանացի մի կոշիկ և փոքր մետաղյա մի առարկա։ Դա կախազարդ էր։ Միանգամից ճանաչեցի։ Տարիներ առաջ տեսել էի այն մի երիտասարդ կնոջ վզին, որը եղել էր ամուսնուս հետ, նախքան ինձ հետ ամուսնանալը։ Նա այն ժամանակ ասել էր, թե կինը արտերկիր է տեղափոխվել… և վաղուց կապ չունի նրա հետ։
Այդ պահին ամեն ինչ հասկացա։ Նա ոչ թե պարզապես հող էր փորում։ Թաքցնում էր իր անցյալի մութ մի հատվածը, որը փորձում էր սեփական ձեռքերով ջնջել։
Հիմա, երբ արդեն գիտեմ, հազիվ եմ քնում։ Ամեն գիշեր պարտեզից քայլերի ձայն եմ լսում ու բահի հեռավոր խփոցը։ Վախենում եմ այն պահից, երբ նա կիմանա, որ հողը կրկին խառնվել է։
