Ուշ գիշեր էր, նստած էինք մեքենայի մեջ, երբ հանկարծ․․․Այդ միջադեպը երբեք չեմ մոռանա

Ուշ գիշեր էր, նստած էինք մեքենայի մեջ, երբ հանկարծ․․․Այդ միջադեպը երբեք չեմ մոռանա

Ուշ գիշեր էր, նստած էինք մեքենայի մեջ, երբ հանկարծ․․․Այդ միջադեպը երբեք չեմ մոռանա։Ուշ գիշեր էր: Ես ու ընկերս նստած
էինք մեքենայի մեջ, ուտում էինք McDonald-ից գնված համբուրգերներ և կարտո ֆիլ: Այդ պահին պատուհանը ինչ որ մեկը թակեց:Ե
րբ բացեցի, տեսա որ կանգնած է մի մարդ, որը ակնհայտորեն գյուղից էր եկել, իսկ նրա հետևում 10 տարեկան տղա էր կանգնած:

-Տղերք, խնդրում եմ մի քիչ գումարով օգնեք, որ կերակրեմ տղայիս: Ինչպես միշտ լինում է նման պահերին, իմ մեջ անվստահություն
առաջացավ։ Ես մտածեցի, որ իր համար օղի կգնի և կխմի:

-Իսկ դու ինչու չես աշխատում, ինչպես բոլոր նորմալ մարդիկ, որ տղայիդ էլ կերակրես ու լավ էլ պահես ընտանիքդ: Չէս ամաչում
երեխայիդ հետ մուրացկանություն անելուց:

-Կներեք ինձ․․ Նա իջեցրեց տխուր աչքերը և առանց շտապելու մոտեցավ տղային, բռնեց նրա ձեռքն ու նրանք շարժվեցին։Այդ պա-
հին իմ մեջ ինչ-որ բան կատարվեց և ես դուրս եկա մեքենայից ։ Ես նրանց կանգնեցրեցի և հարցրեցի, թե այս ժամին ինչ են անում
դրսում:

 

 

-Մենք տուն գնալ չենք կարող, եկել ենք գյուղից կնոջս մոտ, հիվանդանոց։ Հիմա այնպիսի բարձր գներ են,որ բոլոր խնայողություն-
ներս ծախսեցի դեղերի և ընթացակարգերի վրա: Հիմա չգիտեմ, թե ինչպես պետք է պարտքի տակից դուրս գամ .. ես ինձ համար չեմ
ուզում, գոնե տղայիս կերակրեք: Նա արդեն մի օր ոչինչ չի կերել։ Եթե իմանաք, թե ինչպես եմ ամաչում․․Լսելուց հետո ես ու ընկերս

միաժամանակ մոտեցանք պատվերների պատուհանին ։

 

 

-Սպասեք, մի գնացեք: Նրանց համար շատ սնունդ գնեցինք և նրանք ուղղակի հարձակվեցի դրա վրա, քանի որ շատ սոված էին: Այդ
տղամարդն ասաց, որ երկու ժամից իրենց գյուղ է գնալու էլեկտրագնացք, որով իրենք կփորձեն տուն հասնել։Ես գրպանիցս գումար
հանեցի։

-Այսքանը ձեզ կբավականացնի ճանապարհի համար:

-Նույնիսկ դրա կեսն էլ է շատ:- Պահիր, միգուցե ճանապարհին պետք գա,-ասացի ես:

-Շատ շնորհակալություն, ես ամեն ինչ կվերադարձնեմ։ :

-Պետք չէ, հանգիստ հոգով գնացեք: Բարին ձեզ հետ:

-Տղաս, հորեղբայրներին ասա <<շնորհակալություն>>:

Տղան հանգիստ շնորհակալություն հայտնեց մեզ, բայց առանց հոր ասելու էլ երևում էր, որ շնորհակալ է։ Ես ամբողջ կյանքում կհի-
շեմ այն զգացմունքները, որոնք արթնացան իմ մեջ, երբ ես նայում էի այդ երկուսի հետևից: Նրանք շտապում էին դեպի կայարան
իրենց վանդակավոր պայուսակներով և ժամանակ առ ժամանակ ետ էին նայում․

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
ՀԵՏԱՔՐՔԻՐ ԺԱՄԱՆՑ