«Դու նույնիսկ քայլել չես կարող»,— ծաղրական ասաց տղամարդը՝ կանգնած իր կնոջ ու հղի սիրուհու կողքին։
— Դու նույնիսկ քայլել չես կարող, — սարկազմով կրկնեց նա՝ նայելով նրան շրթունքներին իռոնիկ ժպիտով։
— Ի՞նչ իմաստ ունի այստեղ մնալդ։ Չե՞ս տեսնում, որ քո կյանքն ավարտված է։ Ես… հիմա ես նոր կյանք ունեմ։
Վերջապես ինչ-որ բան իրական։
Օլենան լռում էր։
Նա նայեց նրանց։
Երկուսին էլ։
Նա՝ լարված, քրտնած, վերնաշապիկի օձիքը ծուռ։
Նա՝ երիտասարդ կին, լավ հագնված, բայց սառն ինչպես հիվանդանոցի դուռը։
— Եվ… ինչո՞ւ եք եկել, — վերջապես չեզոք տոնով հարցրեց Օլենան։
— Դե, ես մտածեցի, որ ավելի ճիշտ կլինի անձամբ ասել ձեզ, մինչև մեկ ուրիշից կիմանաք։
Մենք տեղափոխվել ենք։
Մեր բնակարան։
Ձեր բնակարան։
— Իրականում այն մերն էր, բայց… քանի որ դուք այլևս չեք կարող… — նա կանգ առավ ու անորոշորեն ցույց տվեց ոտքերին։
Օլենան ձեռքը մեկնեց դեպի փոքր սեղանը և վերցրեց բարակ թղթապանակը, որը վաղուց էր պատրաստել։
— Ահա։
Նա հանգիստ մեկնեց այն։
— Ամեն ինչ ներսում է։
Այդպես կլինի։
Սեփականության փոխանցում։
Նրանց տեղ էր պետք, որտեղ կսկսեն ամեն ինչ նորից։
— Ես… ավարտել եմ։
— Սա ի՞նչ է, — շփոթված հարցրեց նա։ — Տունը մեզ ե՞ս տալիս։
— Պարզապե՞ս, — ավելացրեց սիրուհին՝ տեղից չշարժվելով։
— Այո, տունը ձերն է։
Ինձ այլ գործեր են սպասում։
Տղամարդը կարճ ու մեծամիտ ծիծաղեց․
— Այլ գործե՞ր։ Դու՞։ Դու նույնիսկ քայլել չես կարող։
Օլենան մի պահ փակեց աչքերը։
Հետո նորից բացեց։
Նրա հայացքը պարզ էր, ամուր, բայց ոչ զայրացած։
Պարզապես… վճռական։
Նա դանդաղ վեր կացավ աթոռից ու մի կողմ տարավ վերմակը։
Կառավարվող շարժումներով իր առաջ դրեց ծալովի ձեռնափայտը և քայլեց։
Մեկ քայլ։
Հետո ևս մեկը։
Տղամարդը լայն բացեց աչքերը, սիրուհին կանգնած էր բաց բերանով։
— Ինձ հետ դժբախտ պատահար է եղել, ոչ թե ցմահ բանտարկություն, — հանգիստ ասաց Օլենան։
— Բայց դա արդեն կարևոր չէ։
— Ինչպե՞ս… ինչպե՞ս ես սա ասում, — կակազելով մրմնջաց նա։
— Բայց բժիշկները… դու ասել էիր…
— Դու այդպես էիր հասկացել։
Ինձ ժամանակ էր պետք։
Հանգիստ։
Քեզնից հեռավորություն։
Եվ գիտե՞ս ինչ։ Դու ինձ հենց այն տվեցիր, ինչ ինձ պետք էր՝ առանց դա գիտակցելու։
Նա մոտեցավ դռանը, շրջվեց ու դուրս եկավ սենյակից։
Նրա ձայնը հստակ ու բարձր հնչեց․
— Դու վերցրել ես իմ տունը։
Ես վերցրել եմ քո ազատությունը։
— Ի՞նչ ասացիր, — խուճապահար հարցրեց սիրուհին։
— Ի՞նչ նկատի ունես, — հարցրեց նա էլ, բայց ձայնը արդեն դողում էր։
Օլենան թեթև ժպտաց։
— Թղթապանակը՞։ Լավ կարդա։
Հատկապես վերջին էջը։
Վերջին պարբերությունը։
Եվ նա դուրս եկավ։
Քայլերը դանդաղ էին, բայց վստահ։
Նրա թիկունքում սառեց լռությունը։
Տղամարդը բացեց թղթապանակը և դողացող ձեռքով թերթեց էջերը։
Երբ հասավ վերջը, դեմքը գունատվեց։
Նա սեղմեց շուրթերը, բայց ոչ մի բառ չասաց։
Վերջին պարբերությունում գրված էր․
«Կից դրույթների համաձայն՝ սեփականության իրավունքի փոխանցումն իրականացվում է միայն այն դեպքում, եթե գրանցված սեփականատերը ստանա արտաամուսնական ծնված անչափահաս երեխայի բացառիկ խնամակալությունը»։
Նա նայեց իր սիրուհուն։
— Դու… դու երեխայի մասին ոչինչ չէիր ասել։
— Որովհետև… — նա կուլ տվեց, — նա քոնը չէ։
Միայն մեկ ձայն կար։
Օլենայի ձեռնափայտի մեղմ թակոցը հատակին։
