— Դուրս արի իմ տնից, — գոռաց հայրս, երբ տասնինն տարեկան հասակում հղիացա։ Քսան տարի անց նա քարացավ տեղում, երբ դեմ առ դեմ կանգնեց գեներալ Մորգանի հետ։
Տասնինն տարեկան էի, երբ երեխայի էի սպասում։ Հայրս նայեց ինձ այնպես, կարծես օդ լինեի, ու ասաց, որ իմ անկողինը ինքս եմ փռել, հիմա էլ պիտի մեջը պառկեմ, ու դուռը շրխկացրեց։ Նոյեմբերյան սառն օդը կտրում էր թոքերս, շունչս սպիտակ մշուշի էր վերածվում։ Ունեի մի ուսապարկ, վերարկու, որ չէր փակվում, ու փոքրիկ կյանք, որ ներսումս շարժվում էր։ Խոհանոցի պատուհանից տեսնում էի՝ մայրս լացում էր, բայց դուրս չեկավ։ Եղբայրս ձեռքերը խաչել էր ու ժպտում էր, կարծես ինչ-որ բան էր շահել։
Իջա շքամուտքից՝ հետ չնայելով։ Մեր փոքրիկ Միջին Արևմուտքի քաղաքում համբավը ամեն ինչից կարևոր էր։ Հայրս եկեղեցու դյակոն էր, նրա ձեռքի սեղմումը քարոզի նման էր, կիրակնօրյա կոստյումը՝ զրահի, Աստվածաշունչն էլ մեջբերում էր օրենքի պես։ Բայց երբ «խնդիրը» մտավ մեր տուն, նրա սկզբունքները զենք դարձան։ Արագ հասկացա, որ գեղեցիկ խոսքերը կարող են դատարկ լինել, եթե դրանցով քեզ փողոց են նետում։
Կենդանի մնալը նշանակում էր աշխատել երկու հերթափոխով։ Գիշերները մաքրում էի գրասենյակներ, ցերեկները բարում լվանում էի կեղտոտ սպասքը։ Վարձել էի հին ձեղնահարկ, որտեղ ծորակը կաթում էր ամանի մեջ, իսկ ռադիատորը ավելի շատ ոռնում էր, քան տաքացնում։ Քնում էի օգտագործված վերմակների տակ՝ երեխայիս իմ մարմնով տաքացնելով։ Փորիս ամեն շարժում խոստում էր։ Սա այլևս միայն իմ կյանքը չէր, սա մեր կյանքն էր։
Մի սառցակալած երեկո, Սուրբ Ծնունդից առաջ, վարձով վերցրած մեքենան փչացավ։ Նստած էի կանգառում, լաց էի լինում, երբ կողքիս նստեց մոտ վաթսուն տարեկան մի կին։ Նա ինձ տաք թերմոս տվեց ու ասաց, որ Աստված ցավը չի վատնում։ Այդ խոսքերը պայուսակիս մեջ դրեցի՝ որպես պաշտպանիչ վահան։ Եթե ցավը կարելի է փոխակերպել, գուցե ամոթն էլ հնարավոր է վառելիքի վերածել։
Քոլեջի կատալոգում նշեցի երեկոյան դասընթացները, դիմեցի կրթաթոշակների ու վարկերի։ Մտա պահեստազորի սպայական ծրագիր, որի կառուցվածքը սանդուղք էր հիշեցնում։ Ինձ ասում էի՝ պլանավորիր, գնա պլանի հետևից, դիմացիր։
Աղջիկս՝ Էմիլին, ծնվեց հիվանդանոցի փոքրիկ սենյակում։ Երբ դեռ ձեռնաշղթան այրում էր դաստակս, նրան դրեցի էժան մանկասայլակի մեջ ու գնացի հարևանի տուն, ով առավոտյան ժամերին խնամում էր նրան։ Առավոտը վառված սուրճի ու մանկական փոշու հոտ ուներ։ Ուսումը աչք էր ծակում նեոնի պես։ Հանրային ելույթները սարսուռ էին առաջացնում։ Լուսաբացին սպայական ծրագիրը մեզ շարքեր էր կազմում՝ սովորեցնելով առաջ գնալ, անգամ երբ հոգնած ենք։
Բարում սերժանտ Ուոլթը՝ հրետանու վետերան, ինձ տվեց ծալված թղթեր՝ վարժություններ, խորհուրդներ կոշտուկների դեմ, ինչպես կապել կոշիկները։ Ամեն կնոջ «Տիկին» էր ասում, ու այդ հարգանքը նստեց մեջս։ Ռութ Սիլվերհեյրը կաթսաներ էր բերում՝ առանց մի հարց տալու։ Նա ինձ սովորեցրեց բարձր պահել կզակս՝ առանց խղճահարություն առաջացնելու։ Լվացքատան ու գրավատան միջև գտնվող փոքրիկ եկեղեցին դարձավ տեղ, որ բուրում էր թարմ սուրճով ու հույսով։
Փողը քիչ էր։ Երբ գազի հաշիվը եկավ կարմիր կնիքով, երկու անգամ պլազմա հանձնեցի, որ հոսանքը չանջատեն։ Մի հավը ձգում էի երեք ընթրիքի համար։ Կոճակները կարում էի ատամնաթելով։ Գիշերները կարդում էի դիմացկունության մասին ու նշումներ անում։ Գրադարանում, որտեղ պատճենահանողը մետաղադրամներ էր կուլ տալիս, գրում էի սպայական ծրագրի էսսեն ու դողացող ձեռքերով ուղարկում։
Ընդունման նամակը եկավ ուշ գարնանը։ Այն սեղմեցի կրծքիս ու լուռ լաց եղա, ինչպես մարդը, որ ճանապարհ է տեսնում դեպի փողոց։ Վարժանքները կլանում էին ինձ ու նորից հավաքում։ Սովորում էի քայլերը հաշվել, ուղղություն պահել, անկողինը այնպես հավաքել, որ անկյունները խավարն էլ կտրեին։ Հրահանգիչները գոռում էին, ես ուղղվում էի ու շարունակում։
Էմիլիի առաջին քայլերը բաց թողեցի, որովհետև մարզման էի։ Մանկապարտեզի առաջին շաբաթը կորավ փաստաթղթերի պատճառով, որոնք լրացրի ներողություններով ու ապուրով։ Երբեմն քնում էի ու երազում շքամուտքի լույսն էր թարթում։ Երբեմն հանգստությունը գալիս էր ալիքի պես։
Երբ ինձ պաշտոն բարձրացրին ու սպա դարձա, համազգեստը ուսերիս նստեց խոստման պես, իսկ ուսերին հայտնված նոր աստղերը կյանքի կարճ հավասարակշռությունն էին խորհրդանշում։ Էմիլին ծափ էր տալիս իր օգտագործված հագուստով։ Լուսանկար ուղարկեցի մորս․ «Ապահով ենք, ստացվեց»։ Հորս ոչինչ չուղարկեցի. հպարտությունը դեռ ցավ էր տալիս։
