Ամուսինս լքեց ինձ, ասելով որ հոգնել է բարդակից ու երեխաների ձայներից․․․Բայց կարևոր մի բան չեմ կարող չասել

Ամուսինս լքեց ինձ, ասելով որ հոգնել է բարդակից ու երեխաների ձայներից․․․Բայց կարևոր մի բան չեմ կարող չասել

Ամուսինս լքեց ինձ, ասելով որ հոգնել է բարդակից ու երեխաների ձայներից․․․Բայց կարևոր մի բան չեմ կարող չասել

-Էլ ուժ չունեմ, գնում եմ․․․ —վերջերս ասաց ամուսինս, — չեմ ուզում աշխա տանքից հետո վերադառնալ այս տուն։ Գալիս եմ, իսկ այստեղ ամեն ինչ նույնն է, երբեք ոչինչ չի փոխ վում։ Սարսա փելի բարդակ, ոտք դնելու տեղ չկա․ ամենուր խաղա լիքներ են, կեղտ ու գետնին ընկած ուտելիք։ Խոհա նոցում միշտ կեղտոտ ափսեներ են, սառնարանը՝ դատարկ, էլ չեմ դիմանում։ Որոշում եմ կայացրել․ դեռ մի ժամանակ կապրեմ ծնողներիս հետ։

Իսկ եթե ոչինչ չփոխվի, կբա ժանվեմ, որովհետև բարդակի մեջ ապրելն ահնար է։Ունեմ 1,5 տարե կան որդի։ Ամու սինս շատ է աշխատում, իսկ ես դեկրետում եմ։ Հա, վատ տնային տնտեսուհի եմ։ Իրերը այս ու այն կողմ են ընկած, ափսեները կարող եմ մի քանի ժամ հետո լվանալ։ Երբ երեխա չունեինք, էլի ստացվում էր քիչ թե շատ տանը մաքրություն պահպանել։ Ես ու ամուսինս հանգստյան օրերին միասին հավաքում ու լվանում էինք ամեն ինչ։

Այդ ժամանակ շատ ավելի լավ հարաբե րություններ ունեինք, միմյանց լսում ու հաս կանում էինք։Այն ժամա նակ կարող էինք մեզ ամեն ինչ թույլ տալ, բայց երբ ծնվեց որդիս, շատ բան փովեց։ Իրերը շատացան, և ստիպված եղանք ևս մի պահարան ավելացնել առանց այն էլ փոքր սենյակում։ Հիմա միջանցքում տեղաշարժվելու տեղ չկա, քանի որ մանկա սայլակ ու հեծանիվ է ավելացել։ Ե-րեխան անդադար ուշադրություն է պահանջում, չափազանց հետաքրքրասեր է, չեմ կարող նույնիսկ 5 րոպեով միայնակ թողնել, ու այդ պատճառով էլ հաճախ նույնիսկ ափսեները չեմ կարողանում լվանալ կամ միացնել լվացքի մեքենան։

Ամուսինս իմ դեկրետ գնալու առա ջին օրը հայտնեց, որ այլևս տան գործեր չի անելու, որով հետև անարդար է․ ինչու պիտի ինքը աշխատաի, իսկ ես ոչ, բայց միասին կիսենք կենցաղային պարտականությունները։Եթե մենք ապրում ենք 1 սենյականոց բնակա րանում, ու ես ամբողջ օրը տանն եմ՝ փոքր երեխայի հետ, ով անդադար խաղալիքներով է խաղում, բացում դարակները ու ձեռքի մի շարժու մով ամեն ինչ լցնում հատակին, թխվածքաբլիթ է ուտում և կեսը փշրում սենյակով մեկ․․․ ես ինչպե՞ս պահպանեմ ան-թերի մաքրություն։

Ցավալին այն է, որ ինձ չի աջակցում նույնիսկ հարազատ մայրս։

-Դու մանկուց էլ այդպիսինն ես եղել։ Քրոջդ սենյակը մաքրությունից փայլում էր, իսկ քոնը․․․ Հիմա էլ նույնն է։

Իսկ ես չեմ կարողանում հաշտվել ամուսնուս որոշման հետ, ու ինձ արդեն թվում է, որ եթե նա հետ գա, ես այլևս չեմ ցանկանա նրան հետ ընդունել։

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
ՀԵՏԱՔՐՔԻՐ ԺԱՄԱՆՑ